या पृथिवी, यस्यां समुद्रः, नद्यः, आपः च प्रतिष्ठिताः, यस्यां अन्नं जनाः च उत्पन्नाः, यस्यां विश्वं चरति श्वसति च, सा पृथिवी अस्मान् श्रेष्ठेषु प्रथमे स्थाने स्थापयेत्। यस्याः चत्वारः दिशः एव भूमिः, यस्यां अन्नं जनाः च जाताः, या नानारूपेण प्राणिनः धारयति, सा पृथिवी अस्मान् पशुषु अन्ने च स्थापयेत्। यस्यां प्राचीनाः जनाः कर्माणि अकुर्वन्, यस्यां देवाः असुरान् अभिभवन्, सा पृथिवी अस्मभ्यं गो-अश्व-पुत्र-समृद्धिं, बलं, यशः च दद्यात्। या सर्वस्य आधारः, धनवती, स्थिरा, सुवर्णस्तना, विश्वस्य आसनम्, विश्वमग्निं वहन्ती, सा पृथिवी, इन्द्रेण देवेषु वृषभेण सह, अस्मभ्यं धनं दद्यात्। या देवैः अनिद्रा रक्ष्यते, सर्वदा दात्री, अक्षय्या पृथिवी, सा मधुरं प्रियं दुहाना तेजसा अस्मान् पोषयेत्। या आदौ समुद्रे आपः प्रतिष्ठिताः, या धीरैः मनसा अन्वेषिता, यस्याः हृदयम् परमे व्योमनि सत्यामृताभ्यां आच्छन्नम्, सा पृथिवी अस्मभ्यं परमे स्थाने बलं ओजः च दद्यात्। यस्मिन् आपः अनवरतं प्रवहन्ति, दिवा रात्रिः च, सा पृथिवी, नद्युत्तमा, अस्मभ्यं समृद्धिं दुह्यात्, तेजसा पोषयेत्। याम् अश्विनौ ममापि, विष्णुः त्रीणि पदानि अक्रमीत्, इन्द्रः अपराजितां चकार, सा मातरः पृथिवी स्वस्य शिशोः कृते पयः पातु। तव पर्वतानि शिखराणि, हे पृथिवि, हिमवन्तः तव वनानि, सा पृथिवी अस्मान् सुखिनी करोतु। विविधवर्णा, कृष्णा, रक्तवर्णा, सर्वरूपा, स्थिरा, इन्द्रेण रक्षिता, अपराजिता, अव्यथा, अविच्छिन्ना, अहम् पृथिव्याम् आवस्थितः। यद् ते मध्ये, हे पृथिवि, यद् ते नाभौ, ये ते बलरूपाणि शरीरे जातानि, तेषु अस्मान् स्थापय, अस्मान् आविष्कुरु। पृथिवी माता, अहम् पृथिव्याः पुत्रः, पर्जन्यः पिता, सः अस्मान् पूरयेत्। यस्यां वेदिम् अधीयते, या सर्वकर्मभिः यज्ञः विस्तार्यते, यस्यां स्तोत्राणि गायन्ति, यत्र ज्योतिः आहुतयः समुच्छ्रयन्ते, सा पृथिवी, सदा वर्धमाना, अस्मान् अपि वर्धयेत्। या नः द्वेष्टि, या नः युध्यते, या मनसा वा हिंसाय वा, सा पृथिवी, यथा प्राचीनाः समबन्धयन्त, तथा तम् अस्माकं कृते बद्ध्वा स्थापयेत्। त्वत्तः जाताः, त्वयि चरन्ति मर्त्याः, त्वं द्विपदः चतुष्पदः च वहसि। पञ्च जनाः ते, हे पृथिवि, येषां कृते अमृतं ज्योतिः सूर्यः मर्त्येषु विकीर्णवान्। अस्माकं अपत्यं संयुज्यताम्, पूर्णं भवतु, मधुरं वचः मयि स्थापय, हे पृथिवि। त्वं सर्वाणां ओषधीनां माता, स्थिरा पृथिवि, ऋतेन धृता, त्वयि, सर्वधारिणि, सुखेन सुरक्षिताः वयम् चरामः। त्वं स्वे महत्यां वसतौ महान् अभवः, त्वं महाबला, महाशक्त्या कम्पमाना, त्वां इन्द्रः महाबलः पातु। अस्मभ्यं, हे पृथिवि, सुवर्णवत् प्रकाशस्व, मा कश्चन अस्मान् हिंसतु। अग्निः पृथिव्याम्, ओषधिषु, आपः अग्निं वहन्ति, अग्निः रश्मिषु, अग्निः मनुष्येषु, गोषु, अश्वेषु, सर्वत्र अग्निः अस्ति। अग्निः दिवः प्रज्वलति, अग्निना देवेन अन्तरिक्षं विस्तीर्णम्, मर्त्याः अग्निं जुह्वन्ति, प्रियं घृतस्य वह्निम्। त्वं अग्निना आवृता, पृथिव्याः कृष्णत्वं जानाति, सा तेजसा अस्मान् तीक्ष्णान् न करोतु। पृथिव्याम् देवाय हविः जुह्वन्ति, पृथिव्याम् मर्त्याः स्वेन अन्नेन जीवन्ति। सा पृथिवी अस्मभ्यं प्राणं, आयुः च दद्यात्, सा अस्मान् जरसा न बाधेत। या ते गन्धः, पृथिवि, उत्पन्नः, यं ओषधयः वहन्ति, यं आपः वहन्ति, यं गन्धर्वाः अप्सरसा च वितन्वते, तेन मां गन्धिनं कुरु, मा कश्चन अस्मान् हिंसतु। या गन्धः कमले प्रविष्टः, यं सूर्यायाः विवाहे समाहृतः, या अमृतगन्धः आदौ, सा पृथिवि, तेन मां गन्धिनं कुरु, मा कश्चन अस्मान् हिंसतु। या गन्धः मनुष्येषु, स्त्रीषु, पुरुषेषु, श्रीः तेजश्च, या अश्वेषु, वीर्येषु, मृगेषु, हस्तिषु, या कन्यायाः तेजः, सा पृथिवि, सः अस्मान् प्रति प्रवाहय, मा कश्चन अस्मान् हिंसतु। शिला पृथिवी, पर्वतः, धूलिः, सा एव पृथिवी, संयुता, धृता। तस्यै सुवर्णस्तन्यै पृथिव्यै नमः। यस्यां वृक्षाः, वनराजाः चिरस्थायिनः तिष्ठन्ति, सा सर्वधारिणी, धृता पृथिवी, ताम् वयं नमस्कुर्मः। उत्तिष्ठन्, उपविशन्, स्थित्वा, गच्छन्, वामेन दक्षिणेन वा पादेन पृथिव्याम् न पताम। अहं पृथिव्याः विस्तीर्णायाः, क्षमायाः, भूमेः, या ब्रह्मवर्चसा बलीभवति, या पोषं धारयति, अन्नस्य भागम्, हे पृथिवि, घृतवत्यां, त्वयि वयं प्रतिष्ठामहे। शुद्धाः आपः मम शरीरे प्रवहतु, यद् अस्मभ्यं अप्रियं वा अहितं, तत् वयं त्यजामः। शुचिना, हे पृथिवि, त्वां शुद्धयामि। तव पूर्वाः दिशः, उत्तराः, अधराः, पश्चिमाः च, हे पृथिवि, मम सुखाय भवन्तु, वयं पृथिव्याम् निवसन्तः न पताम। मा अस्मान् पृष्ठतः, पुरतः, ऊर्ध्वतः, अधः वा अपसारय, हे पृथिवि, शुभा भव, ये मार्गं निरुध्यन्ति, ते अस्मान् मा हिंसन्तु, यत् भयकरं तद् अपसारय। यावत् अहं त्वयि पश्यामि, हे पृथिवि, सूर्येण भूम्ना, तावत् मम दृष्टिः प्रविस्तार्येत, न मम दृष्टिः नष्टा भवेत्, न चोत्तमं सीमाम्। दक्षिणां शयानः, सख्यं अन्विष्य, पश्चिमां पार्श्वे शयानः, पृथिव्याम् विश्राम्य, सा पृथिवि, अंगेषु किञ्चिदपि न हिंसतु। यद् अहं त्वत्तः खनामि, तत् शीघ्रं पुनः वर्धताम्, हे विस्तीर्णे, तव प्राणभागं, हृदयं वा मा हिंसयाम्। तव ऋतवः, हे पृथिवि—ग्रीष्मः, वर्षाः, शरद्, हेमन्तः, शिशिरः, वसन्तः—नियता, तव संवत्सराः, अहोरात्रे च, पृथिवी अस्मभ्यं पयः दुह्यात्। या विस्तीर्णा, सर्पं वहन्ती, यस्यां अग्नयः प्रज्वलन्ति, या आपः धारयति, या शत्रून् आपोहति, देवत्वं ददाति, इन्द्रं वृषभं महान्तं वृत्रहणं च पृथिव्यै चकार। यस्यां यूपः स्थाप्यते, यस्यां वेदिः निर्मीयते, या ऋत्विजः स्तोत्रैः, गीतैः, क्रियाभिः च पूज्यन्ते, यत्र सोमः इन्द्राय पच्यते। यस्मिन् प्राचीना ऋषयः, प्रजापतयः, गावः सह गीर्भिः गायन्ति, सप्त ऋत्विजः यज्ञेन तपसा च सर्जनैः सह। सा पृथिवी, अस्मभ्यं इच्छितं धनं दद्यात्, भगः अस्मभ्यं ददातु, इन्द्रः अग्रे आगच्छतु। यस्यां जनाः गायन्ति, नृत्यन्ति, पृथिव्याम् मर्त्याः वसन्ति, यत्र युद्धम्, घोषः, दुन्दुभिः च, सा पृथिवी अस्माकं शत्रून् अपास्य, अस्मान् शत्रुभ्यः विमुक्तान् करोतु। यस्मिन् अन्नं, व्रीहिः, यवः च वर्धन्ते, यस्यां पञ्च जनाः वसन्ति, वर्षमत्यै, पृथिव्यै, वृष्ट्यै समृद्ध्यै नमः।