नमः सदा तस्मै, यः अग्रे गच्छति, नमः तस्मै, यः पृष्ठतः गच्छति। नमः तुभ्यं, हे रुद्र, स्थिते च उपविष्टे च; तुभ्यं वयं नमः कुर्मः। सायं समये नमः, प्रातःकाले नमः, रात्रौ नमः, दिवसा नमः; भवाय च शर्वाय च, उभाभ्याम् नमः। सहस्राक्षः सर्वदर्शी रुद्रः पुरतः स्थितः, नानाविधज्ञः; मम जिह्वा तं न दुःखयेत्। कृष्णाश्वः, काला, दारुणः, विकटः, केशिनः, पदैः ताडयन्; पुरातनाय पश्चिमाय च नमः। भगवन् प्रजापते, तव दिव्यायुधः न अस्मान् स्पृशतु, तव कोपः न अस्मान् पततु; दिव्यं शाखं अन्यत्र नय। सः अस्मान् न हिंसति, सः अस्मान् सौम्यं भाषते, सः अस्मान् परितः आवृत्य, न कुप्यति; वयं तव सह न स्पर्धामः। न अस्मान् पशुषु वा मनुष्यासु वा स्पृहय, न अस्मान् अजेषु वा मेषेषु वा इच्छय; उग्रः, अन्यत्र नय; तव प्रियस्य सन्ततिं नाशय। यस्य ज्वरः, कासः, आयुधम्, अश्वस्य ह्रादवत् गर्जति—सः तद् पुरतः निष्क्रामयति; तस्मै नमः। सः यः मध्यस्थे स्थितः, दृढं प्रतिष्ठितः, अयजमानस्य हविः नाशयति, देवपानः; तस्मै दशभिः स्तोत्रैः नमः। तव वन्यः पशवः, तव वनस्थाः मृगाः, हंसाः, गृध्राः, पक्षिणः, विहङ्गमाः; तव रहस्यशक्ति, हे पशुपते, दिव्याः आपः तव वृद्ध्यर्थं जलान्तरे प्रवहन्ति। शिशुमाराः, अजगराः, कवचिनः, मत्स्याः, ये तव रेणुना ताडिताः—न तव किमपि दूरं वा गूढं; त्वं सर्वत्र उपस्थितः, त्वं समग्रं पृथिवीं एकस्मिन दृष्ट्या पश्यसि, पूर्वसागरात् पश्चिमसागरपर्यन्तम्। हे रुद्र, न अस्मान् ज्वरेण हिंससि, न विषेण, न दिव्याग्नेः कृशय; तव विद्युत् अन्यत्र क्षिप। त्वं भवः दिवि, त्वं भूमौ अधिपः, त्वं विस्तीर्णं अन्तरिक्षं पूरितवान्; यस्य यत्र तव शक्ति निर्देशिता, तस्मै नमः। हे भव, राजन्, यजमानं प्रसादय; त्वं पशूनां अधिपः अभवः। यः श्रद्धावान्, "देवाः सन्ति" इति वदति, तस्य चतुर्पाद् द्विपाद् जीवेषु प्रसादय। न अस्माकं महान्तं हिंससि, न बालम्, न गर्भिणीं, न गर्भिण्याः भाव्यम्; न पितरं, न मातरं, न आत्मनं, हे रुद्र, न अस्मान् किञ्चित् कुर्याः। रुद्रस्य रुदनरूपेभ्यः, ये अनुक्तस्तोत्राणि ग्रसन्ति, ये महावक्त्राः, श्वानभ्यः, अहम् नमः ददामि। शब्दिनः, दीर्घकेशिनः, अभिवादितः, सहभोजनः, दिव्यगणः; तेषां नमः, अस्माकं शुभं रक्षां च अस्तु। तस्य यज्ञपायस्य ब्रहस्पतिः शिरः, ब्रह्मा मुखम्। दिवि भूमिः तस्य कर्णौ, सूर्यचन्द्रमसौ तस्य नेत्रे, सप्तर्षयः तस्य श्वासः प्रस्वासः। मुसलम् तस्य नेत्रम्, कामः तस्य उलूखलः। दिति शूपः, अदिति शूपधारिणी, वायुः शूपवायः। अश्वाः तस्य धान्यं, गावः तस्य तण्डुलः, मच्छिका तस्य चूर्णम्। कबरूः शिम्बिकर्तारः, बाणः मेघः। तस्य मांसं कृष्णायसम्, तस्य रक्तं रक्तवर्णम्। त्रपुः, भस्म, हरितवर्णः, पद्मगन्धः। उपलः, पात्रम्, मुसलम्, शिलाः, वृषस्थानम्। तस्य अन्त्राणि, जिह्वा, गुदम्, सन्धयः। एषा भूमिः एव तण्डुलपकस्य पात्रम्; व्योम आच्छादनम्। कर्षणानि, पार्श्वे, मरु, सीमन्तौ। सत्यम् हस्तप्रक्षालनम्, कूपः अभिषेकः। स्तोत्रम् पात्रे स्थाप्यते, ऋत्विजा प्रेषितम्। मन्त्रेण आलिङ्गितम्, स्तोत्रैः परिवृतम्। महद् आयवनम्, रथन्तरम्, स्रुक्। ऋतवः पकाः, ऋतुषु कर्माणि अग्निं प्रज्वलयन्ति। पञ्चमुखी यज्ञपात्रम्, घर्मः तं तापयति। तण्डुलेन सर्वे यज्ञलोकाः पूर्णाः। यस्मिन् समुद्रः, व्योम, भूमिः, त्रयः, उपरि अधः च स्थिताः। यस्य कृते देवाः षडशीतिः अवशेषाणि निर्माति। अहम् तण्डुलस्य विषये पृच्छामि, यस्य महत्त्वं विशालम्। यः तण्डुलस्य महत्त्वं वेद। एवं रुद्रस्य महिमा, भवस्य प्रसादः, यज्ञस्य वैश्विकता, तण्डुलस्य गौरवम्, सर्वं एकत्र समागतम्।