सा या या पथः सन्ति यज्ञस्य, क्षीरनेत्रा, स्वधां प्राणं धारयन्ती, महत्याम् अवस्थिता, गौः पार्जन्यस्य पत्नी, ब्रह्मणा सह देवान् प्रति आगच्छति। तस्यां अग्निः प्रविष्टः, सोमः अन्तः स्थितः; पार्जन्येन शुभदुग्धा दत्ता, विद्युत् तस्याः स्तनः। सा गौः प्रथमं आपः अपिप्रत्, ततः पृथिवीं पुष्टिं, तृतीयं जनान्—तस्यां अन्नं च क्षीरं च स्थितम्। आदित्यैः आहूता सा ऋतून् समीपे तिष्ठन्ती, इन्द्रेण सहस्रं सोमपात्राणां पातवती। यदा अनूचिभिः इन्द्रमया च वृषभः आहूतः, तदा वृत्रहा कोपितः तस्याः दुग्धं अपाहरत्। यदा धनाध्यक्षः कोपितः तस्याः दुग्धं अपाहरत्, तदद्य त्रिषु पात्रेषु दिवि रक्ष्यते। त्रिषु पात्रेषु देवी गौः तं सोमं अपिबत्, यत्र अथर्वा दीक्षितः हिरण्यपवित्रे उपाविशत्। सा सोमेन सह, सर्वैः पथिभिः सह, आगच्छत्; गौः सागरमध्यस्थिता, गन्धर्वैः कलिभिः च सह। सा वायुनाऽपि सह, सर्वैः पक्षिभिः सह, आगच्छत्; गौः सागरे नृत्यन्ती, ऋचः साम च वहन्ती। सा सूर्येण सह, सर्वदृष्ट्या सह, आगच्छत्; गौः सागरम् अतिक्रम्य, शुभप्रभाः वहन्ती। सा सुवर्णेन आवृता, यदा ऋते स्थितवती, अश्वः सागरः अभवत्, स तस्याः आरोहितः। ततो भाग्यवन्तः सन्निपेतुः—गौः, दात्री, स्वधा; यत्र अथर्वा दीक्षितः हिरण्यपवित्रे उपाविशत्। गौः राजा मातरः, गौः तव माता स्वधे; गवः यज्ञसाधनम् उत्पन्नम्, तस्मात् मनः जातम्। ऊर्ध्वरेता उत्पन्ना, ब्रह्मणः शिखरे स्थापितम्; तत्र त्वं जाता गौः, तत्र होताऽपि जातः। तुभ्यं गीतानि उत्पन्नानि, उष्णिहः छन्दः तव वशे बलम्; पयसो स्तनात् यज्ञः जातः, तव स्तनाभ्यां रश्मयः। तव ऊरुभ्यां गमनम्, श्रोणिभ्यां बलम्, अन्त्रात् अत्रिः, उदरात् ओषधयः जाताः। यदा त्वं वरुणस्य उदरे प्रविष्टा, तव वशे, तदा ब्रह्मा त्वां आह्वयत्, स तव नेत्रं वेद। गर्भे सर्वे कम्पन्ते, जायमानात् जनयन्त्या च; सा जनयामास, तां वशा इति ब्राह्मणाः सञ्जप्ताः, स हि तस्याः बन्धुः। एकः एव युद्धे सृजति, स एव अत्रेशः; यज्ञाः तस्य ताराः अभवन्, बलिनः दर्शनं वशा अभवत्। वशा यज्ञं अपिबत्, वशा सूर्यं धारयति; वशायां हविः ब्रह्मणा सह स्रावितम्। वशां अमृतं इति आहुः, वशां मृत्युम् उपासते; सर्वं वशा अभवत्—देवाः, मनुष्याः, असुराः, पितरः, ऋषयश्च। एवं वेद यः, स वशां गृह्णीयात्; तस्मै यज्ञः सर्वफलदः, न प्रमाद्यति। वरुणस्य त्रयो जिह्वाः अन्तः दीप्ताः; तासु या मध्ये अधिष्ठात्री सा वशा, दुराप्या। वशायाः बीजं चतुर्धा अभवत्: आपः, चतुर्थं अमृतम्, चतुर्थं यज्ञः, चतुर्थं पशवः। वशा द्यौः, वशा पृथिवी, वशा विष्णुः, प्रजापतिः; साध्याः वसवः च वशायाः दुग्धं अपिबन्। वशायाः दुग्धं पीत्वा साध्याः वसवः ब्रध्नस्य वेश्मनः दुग्धं उपासते। केचन तस्याः सोमं दुहन्ति, केचन घृतं उपासते; ये वशां वेदिने ददति, ते तृतीयं दिवं यान्ति। ब्राह्मणाय वशां दत्त्वा, सर्वान् लोकान् प्राप्नोति; सत्यं तस्यां प्रतिष्ठितम्, ब्रह्म च तपश्च। देवाः वशया जीवन्ति, मनुष्याः अपि; सर्वं वशा अभवत्, यावत् सूर्यः पश्यति। अग्ने, जायस्व; अदिति तव रक्षिका। सा एष ब्रह्मोदनं पुत्रकामाय पचति। सप्तर्षयः, प्रजापतयः, त्वां अपि सुतरां सुत्वा, अपत्येन सह इह मन्थन्ति। मित्रावरुणौ सखायौ, अनृतं वर्जयित्वा, धूमं जनयेताम्; वाचं प्रथयेताम्। एष अग्निः सेनान्यः, वीर्यवान्, येन देवाः असुरान् अजेषुः। अग्ने, त्वं महावीर्याय जातः, ब्रह्मोदनस्य पाचकः, जातवेदः; सप्तर्षयः त्वां प्रजापतयः अभिजग्मुः, तस्यै सर्ववीर्यं धनं ददातु, स्थापयतु च। अग्ने, समिद्धः दारुभिः, ज्ञात्वा, वन्द्याः देवान् अत्र आनय। तेषां हविः पिप्रुहि, जातवेदः, इमां चोत्तमं दिवं नय। यः भागः पूर्वं त्रिधा स्थापितः—देवानां, पितृणां, मनुष्याणां—तं त्वं वेत्सि; तानि भागानि अहं तुभ्यं वितरामि। यो देवः, स एतत् वहतु। अग्ने, महाबल, विजयी, शत्रून् रिपूंश्च नुद, दमन, नमय। एषा मितिः, एषा सीमा, एते समाना, हविर्हृतः निर्बलाः भवन्तु। समैः समं, पोषेण सह, महावीर्याय संनद्धः भव। उन्नीय, उत्तमं दिवं गच्छ, यं क्षेत्रं दिव्यम् आहुः। एषा महती पृथिवी, देवी, त्वचं सौम्यतया गृह्णातु। ततः वयं धर्मिणां लोकं प्राप्नुयाम। एते अश्मानौ त्वच्यै युञ्जीताम्, सूत्राणि यजमानाय विवृणीताम्। प्रतिद्विषः, ऊर्ध्वरेतांसः, उद्वहन्तः, तान् हन्यात्, निष्किपेत्। एते अश्मानौ, वीरहस्तौ, गृह्णीताम्; देवाः यज्ञं तुभ्यं लब्धवन्तः, वन्द्य। त्वं त्रयः वरान् वृणीष्व; अहं तव तान् समृद्धीन् अत्र पूरये। एषा तव प्रज्ञा, एष तव उत्पत्तिः; अदिति, वीरपुत्र, त्वां गृह्णातु। प्रतिद्विषः शुद्धय, तस्यै सर्ववीर्यं धनं ददातु।