शृणु, भगवन्, अथर्ववेदस्य दिव्यकथाम्। अहं त्वत्तः सर्वाणि व्याधिजं विषं उदरात्, प्लीहात्, नाभेः, हृदयस्योपर्यपि अपाकरोमि। ये व्याधयः सन्धिं विदारयन्ति, मूर्धानं प्रहरन्ति, ते सर्वे निरुपद्रवाः, अमयाः, बहिर्वार्यद्वारेण निःस्रवंतु। ये हृदयं प्रहरन्ति, ये दीर्घीकुर्वन्ति, कासश्च, त एव निरुपद्रवाः, अमयाः बहिर्द्वारेण वहन्तु। ये पार्श्वयोः प्रहरन्ति, पृष्ठं विदारयन्ति, ते अपि निरुपद्रवाः बहिर्द्वारेण वहन्तु। ये तिर्यग्गताः, पार्श्वसन्धिं विदारयन्ति, ते अपि निरुपद्रवाः बहिः वहन्तु। ये गुदे सर्पन्ति, अन्त्राणि विक्षोभयन्ति, ते अपि अमयाः बहिः वहन्तु। ये मुषलाः पीडयन्ति, विदारयन्ति, ते निरुपद्रवाः, अमयाः, रोगं गूढस्थानात् निष्कासयन्तु। ये व्याधयः अङ्गानि बाधन्ते, क्लेशं जनयन्ति, हे रोपणि, तेषां सर्वेषां विषं अपाकरोमि। व्रणस्य, विद्रधस्य, वातरोगस्य, केशरोगस्य च, एषां सर्वेषां विषं अपाकरोमि। पदात्, जानुभ्यः, ऊरुभ्यः, सर्वेषां सन्धीनां च, दाहक्लेशात्, शिरोरोगात्, अङ्गपीडायाः च, व्याधिः नश्यतु। शिरास्थिभिः सह हृदयं यद्विक्षिप्यते, सूर्यः इव उदितः किरणैः, शिरोरोगः अङ्गपीडा च प्रशम्येताम्। अथ, अस्य श्यावस्य, दक्षिणस्य, यजमानस्य, मध्ये भ्राता भोक्ता अस्ति; तृतीयः भ्राता घृतपीठः। अत्र सप्तपुत्रः कुलपतिं अहं पश्यामि। सप्त जनाः एकचक्रे रथं युञ्जते; एकः सप्तनामकः अश्वः तम् वहति। त्रिणाभं चक्रं, अजरम्, अक्षुण्णम्, यस्मिन् सर्वाणि लोकानि प्रतिष्ठितानि। अस्मिन् रथे सप्त तिष्ठन्ति; सप्त चक्राणि, सप्त अश्वाः तं युञ्जन्ति। सप्त भगिन्यः एकत्र सन्ति, यत्र सप्त गावः नामानि स्थाप्यन्ते। कः प्रथमं जातं अदृश्यत, अस्थिहीनं यः अस्थिभारं वहति? आत्मा, पृथिवीकर्ता, सः कुत्र? कः ज्ञात्वा पृच्छति? यः जानाति, सः वदतु, कुत्र सव्यः स्थाप्यते। गावः शिरसः क्षीरं दुहन्ति; आवरणं धारयित्वा, पदीभिः आपः अगच्छन्। अहं मनसा, अजानन्, देवानां स्थानानि पृच्छामि। वत्से, पृषति, सप्त ऋषयः सप्त सूत्राणि ततान, तानि वव्रुः। अजानन्, अहं विदुषः पृच्छामि, ये जानन्ति, पण्डितवत्। यः षड्वितानानि अजस्य रूपे धारयत्, किम् तदेकम्? माता पितरं सोमं व्यनयत्; प्रथमे मनसा समीपम् आयात्। सा उग्राऽगर्भरससम्पूर्णा, नमतां वाचं ययुः। माता युक्ता दक्षिणे स्थितवती; गर्भः योनिषु। वत्सः मापयन्, गावः पश्यन्, विश्वरूपं त्रिसंघातम्। त्रयो मातरः, त्रयो पितरः, एकः ऊर्ध्वः स्थितः, चक्रनाभिं न श्रमयन्। ते दिवः पृष्ठे संवादन्ते, सर्ववाचं, सर्वनाम जानन्तः। पञ्चाराः चक्रे भ्रमन्ति, यस्मिन् सर्वे लोकाः स्थिताः। अस्य अक्षः महाभारेण तप्यते; नादौ छिद्यते, न च नाभिः। पितरं पञ्चपादं, द्वादशरूपं, दिवः पार्ष्वे निवसन्तम् आहुः। ऊर्ध्वे सप्तचक्रं षडरं स्थितम् आहुः। द्वादशनाभं चक्रं दिवि अमृतस्य भ्रमति, न कदापि जरति। अत्र, हे अग्ने, तव द्वौ पुत्रौ सप्तशतानि विंशतिः तिष्ठन्ति। शतारं चक्रं, अजरं, भ्रमति; दश युक्ताः ऊर्ध्वं वहन्ति। सूर्यस्य नेत्रम् रजसा आवृतम्, यस्मिन् सर्वे लोकाः स्थिताः। तान् स्त्रियः सत्यम् आहुः, पुरुषस्यैषा इति; यः पश्यति सः विद्वान्, अन्धः न वेत्ति। कविपुत्रः एतान् पश्यति; यः जानाति, सः पितरं सत्यपुत्रः। सहजातं सप्तमं एकजातं वदन्ति; षट् देवजाः ऋषयः वदन्ति। तेषां कामरूपाणि स्थितानि, स्वस्थानानि, रूपपरिवर्तिनि। एकपदया अग्रे, एकपदया पृष्ठे, धेनुः वत्सं धारयन्ती तिष्ठति। कद्रूजः अर्धेन याति; सा कुत्र प्रसूते, न अस्मिन गोष्ठे। एकपदया अग्रे, यः पितरं वेत्ति; एकपदया पृष्ठे, सः परं याति। कः अत्र चिन्तयन् वदेत्, कुतः दिव्यं मनः जातम्? ये समीपस्थाः, दूरे आहुः; ये दूरे, समीपे आहुः। इन्द्रः सोमश्चैतानि कृतवन्तः; अक्षे युक्त्वा रजः वहन्ति। द्वौ पक्षिणौ, सखायौ, एकस्मिन वृक्षे उपविष्टौ। एकः मधुरं फलं खादति, अन्यः केवलं पश्यति। यस्मिन् वृक्षे मधुदायिनौ पक्षिणौ उपविशतः, तत्र सर्वे देवाः विश्रान्ताः। यद् अग्रे मधुरं फलम्, तद् न नश्यतु; सः पितरं न वेत्ति। यत्र पक्षिणः अमृतं गायन्ति, अनिमिषाः, संज्ञायाम्, तत्र सर्वलोकपालकाः, मनीषिणः अत्र पक्वफलम् प्रविशन्ति। यत् किंचिद् गायत्र्यां स्थापितम्, गायत्रे वा, त्रिष्टुभा वा मितम्, त्रिष्टुभे वा, जगत्यां वा, जगत्याः वा, ये एतद् जानन्ति, ते अमृतत्वं प्राप्नुवन्ति। गायत्र्या ऋचं मिमीते, ऋचा सामान्, त्रिष्टुभा वाचं। वाचा वाचम्, द्विपद् चतुष्पद् अक्षरैः सप्त वाचः मिमीते। जगत्या दिव्यां सिन्धुं धारयत्, रथमध्ये सूर्यं अपश्यत्। गायत्रस्य त्रिणि सव्यानि आहुः; तस्मात् महिम्नः तेजो व्यश्नुत। अहं एतां धेनुं आह्वये, पयस्वतीं, शुभहस्ताम्, दुह्री दुह्यति। सविता उत्तमं हविः अददात्; तप्तं पात्रम् एतद् अवदत्। रवमाणा, धनदा, वत्सकामिनी, मनसा समीपम् आयात्। अश्विनोः अयास्यां दुहाम; सा मह्यं महतीं संपदं ददातु। धेनुः वत्सं चिन्तयन्ती, रवमाणा, मातेव, शिरसि उपैति। सा तप्तपात्रकामिनी, आयुः प्रमानं मिमीते, पयसा पोषयति। एषा एव सिञ्चन्ती, येन धेनुः, परिवृता, आयुः मिमीते, रजसो अन्तं प्राप्नोति। सा मनसा मर्त्यान् अकरोत्; विद्युत् भूत्वा, सा व्याप्तवती। एवं, भगवन्, अथर्ववेदस्य रहस्यं, व्याधिविनाशनं, विश्वरूपस्य यथार्थं, ऋषीणां गूढज्ञानं, छन्दसां महिमानं, गायत्र्याः, धेनोः, अमृतस्य च कथां त्वयि उपनयामि।