यः एवं विद्वान् मधुना सह हविः समर्पयति, स सत्रसत्ययज्ञेन या श्रियः प्राप्यन्ते, तावन्तमेव लाभं तेन हविषा प्राप्नोति। यः एवं विद्वान् मांसं हविषा समर्पयति, द्वादशाहयज्ञेन या श्रियः लभ्यन्ते, तावन्तमेव तेन हविषा आप्नोति। यः एवं विद्वान् जलं हविषा समर्पयति, स प्रजोत्पत्तिं गच्छति, प्रतिष्ठितः भवति, सुतप्रियः च भवति। एवं विद्वान् धनस्य, प्रजायाः, पशूनां च अधिष्ठानं भवति। तस्मात्, सवितुः उदयकाले सः हिङ्कारं करोति; प्रातःकाले स्तौति; मध्यान्हे गायति; अपराह्णे शंसति; सायं संस्तानं भवति। एवं विद्वान् धनस्य, प्रजायाः, पशूनां च अधिष्ठानं भवति। यदा मेघः संजायते, स हिङ्कारं करोति; गर्जनं कुर्वन् स्तौति; विद्युत् स्फुरन् शंसति; वर्षन् गायति; संस्तानं संह्रियते। एवं विद्वान् धनस्य, प्रजायाः, पशूनां च अधिष्ठानं भवति। सः अतिथीन् निरीक्ष्य, हिङ्कारं करोति, तान् संबोधयति, स्तौति, जलं याचते, गायति; वहति, प्रतिनिवर्तते, अवशिष्टं अपोहरति। यत् अवशिष्टं भवति, तद् एव तस्य श्रियः, प्रजायाः, पशूनां च धनं भवति, यः एवं वेद। यम् यः व्यवस्थापकं आह्वयति, तम् एव सः श्रोतारं करोति। यत् यत् सः शृणोति, तत् तस्य प्रत्युत्तरं श्रोतारं करोति। ये ये पात्रहस्ताः सेवकाः, पूर्वे वा परे वा, उपयान्ति, ते एव अध्वर्युहोस्त्राणि भवन्ति। तेषु कश्चन न होतारः अस्ति। अथवा, यदा अतिथिपतिः अतिथीन् सत्कृत्य गृहम् प्रविशति, स एव अवभृथं प्रति गच्छति। यत् यत् सः वितरति, तानि दानानि वितरति; यत् यत् करोति, तत् एव साधयति। यदा सः आमन्त्रितः पृथिव्याम् अश्नाति, तदा पृथिव्यां यानि रूपाणि तानि सर्वाणि तस्मिन् एव भवन्ति। यदा सः आमन्त्रितः अन्तरिक्षे अश्नाति, तदा यानि रूपाणि दिवि तानि तस्मिन् एव भवन्ति। यदा सः आमन्त्रितः दिवि अश्नाति, तदा यानि रूपाणि दिवि तानि तस्मिन् एव भवन्ति। यदा सः आमन्त्रितः देवेभ्यः अश्नाति, तदा यानि रूपाणि दिवि तानि तस्मिन् एव भवन्ति। यदा सः आमन्त्रितः लोकेषु अश्नाति, तदा यानि रूपाणि दिवि तानि तस्मिन् एव भवन्ति। सः आमन्त्रितः, आमन्त्रित एव। सः इमं लोकं प्राप्नोति, अमुं लोकं च प्राप्नोति। यः एवं वेद, सः ज्योतिष्मतीः लोकान् जयति। यदा अतिथिपतिः अन्नं पश्यन्, “एतद् भूयात्, एतद् भूयात्” इति चिन्तयन्, यजमानं वा ब्राह्मणं वा आत्मानं करोति। यदा सः वदति, “अधि कुरुत,” तेन सः प्राणं वृद्धिं नयति। सः हविः वहति, स्थापयति च। ये समीपस्थाः, तेषां मध्ये अतिथिः आत्मानं समर्पयति। सः स्रुचाः हस्तेन, प्राणे, यूपे, चमसे, वषट्कारे च हविः वहति। एते, प्रियाः अप्रियाः च, ऋत्विजः, अतिथीन् स्वर्गलोकं नयन्ति। यः एवं वेद, सः द्वेषेण न भुञ्जीत; द्वेषिणः अन्नं न भुञ्जीत; अनविक्षितस्य वा, निरीक्षमाणस्य वा अन्नं न भुञ्जीत। यस्य अन्नं ते भुञ्जते, तस्य सर्वं पापं भवति; यस्य अन्नं ते न भुञ्जते, तस्य सर्वं पापं न भवति। सर्वदा, यः सम्यक् प्रस्तरणेन, स्निग्धपवित्रेण, दीर्घयज्ञेन हविः वहति, तस्य प्रजापतेः यज्ञः दीर्घः भवति। यः हविः वहति, सः प्रजापतेः पदानि अनुगच्छति। यः अतिथिषु अस्ति, सः आहवनीयः; यः गृहे अस्ति, सः गार्हपत्यः; यस्मिन् पच्यते, सः दक्षिणाग्निः। यः अतिथेः पूर्वम् अश्नाति, सः कृतं च प्राप्नोति, कृतार्थं च; सः क्षीरं रसं च प्राप्नोति; सः पुष्टिं वृद्धिं च प्राप्नोति; सः प्रजां पशूंश्च प्राप्नोति; सः कीर्तिं यशश्च प्राप्नोति; सः श्रियं प्रज्ञां च प्राप्नोति।