यद् यत् भोजनस्याग्रिम् आस्वादनार्थं समर्प्यते, तानि एव पौरोडाशा हविरिति विज्ञेयम्। यदा भोज्यस्य समाह्वानं कुर्वन्ति, तदा एव हविर्भूतस्याह्वानं भवन्ति। यत् यद् षाल्यादीनां मापनं क्रियते, तानि एव भागाः स्यु:। उखाश्च मुषलानि च तानि एव सुत्प्रस्तराः। शूपः शुद्धिकरः, तुषाः अङ्गाराः, चालनानि आपः इति निर्दिष्टम्। सर्वे च चमसः, स्रुचः, दृशावासः, परिषिच्याः, कुम्भाः, वातसम्बन्धिनि पात्राणि च—एतानि सर्वाणि कृष्णाजिनस्य एव रूपाणि। यदा भोज्यं द्रष्टुं प्रयच्छति, 'एतत् भूयात्, भूयात्' इति चिन्तयन्, तदा स्वामी यजमानं वा ऋत्विजं वा मान्यतमं करोति। 'भूयः आनय' इति यदा वदति, तेन एव प्राणं वर्धयति। स हविरुपनयति, तानि प्रियाणि करोति। ये उपस्थिताः, तेषां मध्ये अतिथिः स्वयमेव स्वार्थे हविर्ददाति। हस्ते चमसं गृह्णन्, प्राणेन, यूपे यूपकरणेन, 'वषट्' इति उच्चारयन् यजते। ऋत्विजः, प्रियाश्च अप्रियाश्च, अतिथीन् स्वर्गलोकं नयन्ति। एवं वेदितव्यम्—न द्वेषेण भोज्यं भोक्तव्यम्, न द्वेषिणः, न अनिरीक्षितस्य, न निरीक्षमाणस्य च। यस्य अन्नं भुञ्जते, तस्य एव सर्वं भोजनदोषं भवति। यस्य तु न भुञ्जते, तस्य भोजनदोषः न भवति। सदा सुत्प्रस्तरः सज्जः, स्निग्धः शुद्धिकरः, दीर्घयज्ञः, यजमानस्य हविर्नयति। यजमानस्य यज्ञः प्रजापतेः प्रवृत्तः स्यात्। स यजमानः प्रजापतेः पदव्या अनुवर्तते। यो अतिथ्याय स्यात्, स आहवनीयः; यो गृहे, स गार्हपत्यः; यस्मिन् पक्वं भवति, स दक्षिणाग्निः इति। यः अतिथेः पूर्वं भुञ्जाति, स यज्ञस्य च दानस्य च फलम् आत्मन्येव गृह्णाति। स एव दुग्धं सारं च, पोषणं समृद्धिं च, प्रजां पशून् च, कीर्तिं यशः च, श्रियम् बुद्धिं च आत्मन्येव गृह्णाति। एषः अतिथिः पण्डितो ब्राह्मणः; तस्मात्, तस्मात् पूर्वं न भोक्तव्यम्। अतिथेः अनन्तरं एव भोक्तव्यम्, यज्ञस्य सार्थकत्वाय, अक्षयत्वाय च; एष धर्मः। यत् किञ्चिद् विशेषतो मधुरं भवति, यथा दधि, दुग्धं, मांसं वा, तत् अतिथेः पूर्वं न भोक्तव्यम्। यः एवं विद्वान् दुग्धं हविषा समर्पयति, स यत् ऐश्वर्यं अग्निष्टोमे लभ्यते, तावत् एव लभते। यः घृतं विद्वान् समर्पयति, स यद् ऐश्वर्यं अतिरात्रे लभ्यते, तावत् एव लभते। यः मधु समर्पयति, स सत्रसत्ये यद् ऐश्वर्यं, तावत् एव प्राप्नोति। यः मांसं समर्पयति, स द्वादशाहे यद् ऐश्वर्यं, तावत् एव लभते। यः आपः समर्पयति, स प्रजोत्पत्तिं प्राप्नोति, प्रतिष्ठां प्राप्नोति, प्रजासु प्रियः भवति। एवं विद्वान् धनस्य, प्रजायाः, पशूनां च आधारः भवति। अतः, सूर्ये उदिते 'हिङ्कारः' उच्चार्यते, प्रातः स्तौति, मध्याह्ने गायति, अपराह्णे पाठयति, सायं विश्राम्यति। एवं विद्वान् धनस्य, प्रजायाः, पशूनां च आधारः भवति। यदा मेघः सञ्जायते, स 'हिङ्कारं' करोति, गर्जनया स्तौति, विद्युत् पाठयति, वर्षणेन गायति, संहृत्य विश्राम्यति; एवं विद्वान् धनस्य, प्रजायाः, पशूनां च आधारः भवति। स अतिथीन् पश्यति, 'हिङ्' इति करोति, तान् सम्बोधयति, स्तौति, आपः याचते, गायति; आनयति, प्रत्यागच्छति, शेषं निष्कासयति। शेषं तस्यैव ऐश्वर्यं, प्रजां, पशूनां च सम्पद् भवति। यं यं परिचारकं आह्वयति, तं तमेव श्रोतारं करोति। यं यं शृणोति, तं तमेव प्रत्यशृणोति। ये ये पात्रहस्ताः परिचारकाः, पूर्वे वा परे वा, ते अध्वर्युचमसाः स्युः। एवं, यज्ञस्य अन्नस्य च सर्वस्य रहस्यं यः वेद, स एव ऐश्वर्यस्य, प्रजायाः, पशूनां च स्थाणुः भवति।