श्रूयताम्—यस्य केशाः सामानि, यस्य हृदयं यजुः स्मृतम्, यस्यावरणं समिधः, स एव यज्ञस्वरूपः। यदा स अतिथीनां स्वामी अतिथीन् पश्यति, तदा स देवस्थानं पश्यति। यदा स वदति, दीक्षां गृह्णाति, आपः याचते, वा आपः नयति, तदा ताः एव आपः यज्ञाय नीताः भवन्ति। यं हविर्भिः उपहरन्ति, यं वा अग्निषोमीयं पशुं हन्ति, स एव सः। यदा गृहाणि सज्जीकुर्वन्ति, तदा ते आसनानि हव्यधारिणः च सज्जीकुर्वन्ति। यद् दर्भम् विच्छादयन्ति, तद् एव सः। यद् उपरिच्छादनं उपहरन्ति, तेन सः स्वर्गलोकं बध्नाति। यद् उपधानं उपहरन्ति, तानि एव परिधयः। यद् अनुलेपनं उपहरन्ति, तद् एव घृतम्। यत् भोज्याय पूर्वं आस्वाद्यं उपहरन्ति, तानि एव पुरोडाशाः। यदा यत् पक्तं आह्वयन्ति, तदा ते हविर्निर्मितं आह्वयन्ति। यद् ओदनं यवाश्च मीयन्ते, तानि एव भागाः। मुसलानि उलूखलाश्च तानि एव द्रवणाश्मानः। शूपः शोधनी, तुषाः अंगाराः, परिष्करणी जलानि। चमसा, सृचः, द्रष्टवायनं, पवित्रं, कूर्चाः, कुम्भाः, वातवाहनानि—एतानि एव अजिनानि। यदा भोज्यं पश्यन् इच्छति—“एतदस्तु अधिकम्, एतदस्तु अधिकम्”—इति, तेन स्वामी यजमानं वा ब्राह्मणं मान्यतमं करोति। यदा सः वदति—“अधिकं आनय”—इति, तेन प्राणं वर्धयति। सः हविरुपनयन् तानि प्रियाणि करोति। येऽत्र उपविष्टाः, तेषां मध्ये अतिथिः स्वस्यैव कृते जुहोति। चमसा हस्ते, प्राणेन, यूपे यूपकरणेन, “वषट्” इति उच्चार्य। एते ऋत्विजः, प्रियाश्च अप्रियाश्च, अतिथीन् स्वर्गलोकं नयन्ति। एवं वेदितव्यः—न द्वेषेण भुञ्जीत, न द्वेषिणः, न अनिरीक्षितस्य, न निरीक्षमाणस्य अन्नं भुञ्जीत। यस्य अन्नं भुञ्जते, तस्य एव सर्वं पापमुपभोगस्य। यस्य तु अन्नं न भुञ्जते, तस्य न किञ्चित् पापमस्ति। सदा, यः सन्निहितद्रवणः, स्निग्धशोधकः, प्रसारितयज्ञः, सः यजमानाय हविः उपहरति। यस्य हविर्दत्तं, तस्य यज्ञः प्रजापतेः प्रसारितः। यः हविर्दत्तं करोति, सः प्रजापतेः पन्थानमनुसरति। अतिथ्याय यः, सः आहवनीयः; यो गृहे, सः गार्हपत्यः; यस्मिन् पच्यते, सः दक्षिणाग्निः। यः अतिथेः पूर्वं भुञ्जीत, सः यज्ञस्य च दानस्य च पुण्यं स्वयमेव गृह्णाति। स एव क्षीरं सारं च गृह्णाति। स एव पोषं समृद्धिं च गृह्णाति। स एव प्रजां पशूंश्च गृह्णाति। स एव कीर्तिं यशश्च गृह्णाति। स एव श्रियम् बुद्धिं च गृह्णाति। अयं ब्राह्मणः अतिथिः—तस्मात् पूर्वं न भुञ्जीत। अतिथेः पश्चात् एव भुञ्जीत, यज्ञस्य सारस्य च अविच्छिन्नत्वस्य च हेतोः; एष धर्मः। यत् विशेषतः रुचिकरं स्यात्, दधि, क्षीरं, मांसं वा, तद् अतिथेः पूर्वं न भुञ्जीत। एवं वेदित्वा यः क्षीरं हविषा जुहोति, सः यावतीं श्रियम् अग्निष्टोमेन प्राप्नोति, तावत् एव अनेन हविषा प्राप्नोति। एवं वेदित्वा यः घृतं हविषा जुहोति, सः यावतीं श्रियम् अतिरात्रेण प्राप्नोति, तावत् एव अनेन हविषा प्राप्नोति।