शृणुत, धर्मप्रियाः, अथर्वणस्य मन्त्रेषु यथाक्रमं प्रवृत्तं दिव्यं आख्यानं सम्यग् प्रवक्ष्यामि। यदा किल दुष्टाः केचन उत्पतन्ति, जटिला उन्मत्तवेषधारिणः, जृम्भमाणाः, मल-संस्पर्शिनः, अश्वत्थ-समीपगाः, शिखिनः पक्षिणः, केचित्तु केतुयुक्ताः, तान् पादेन, गुल्फेन वा, धेनुरिव दुग्धपात्रं प्रहरन्तीव, नाशयित्वा पृष्ठं कुर्यात्। ये च गर्भं हन्ति, विक्षिपन्ति वा, सञ्जातं वा, गर्भमात्रं वा, तान् कपिशः क्रूरधन्वा हृदयमिव ताडयेत्। ये च अजातशत्रवः, ये स्त्रीणां प्रसवकाले लीनाः, ये स्त्रीभाज्यं हरन्ति, तान् कपिशा गन्धर्वाः, वातेन मेघमिव दूरं नयन्तु। यच्च विखण्डितं स्यात् तत् संगृह्यताम्, यद् हितकरं तत् न पततु; क्रूरौ अश्विनौ गर्भस्य रक्षां कुर्वीताम्। ये शिरोभिन्नाः, ये शिश्नच्छिन्नाः, ये नग्नाः, तेषां दोषेभ्यः कपिशः किमीदिन् त्वां सन्ततये पतये च पातु। द्विमुखाद्, चतुर्नेत्राद्, पञ्चपादात्, अङ्गुलिहीनात्, स्तम्भात् सर्पमाणात्, परिवेष्टारम् अपि रक्ष। ये च कृशान्नमांसाशिनः, ये नरमांसभक्षिणः, ये रोमशाः गर्भभक्षिणः, तान् अस्माद् देशात् अपसारयामः। ये सूर्याद् निष्क्रान्ताः, वध्वा श्वशुरगृहादिव, तेषां हृदयं पाशः कपिशश्च विदारयतु। कपिश, जायमानं रक्ष; न स्त्रियं पुरुषं कुर्यात्; नाण्डजं गर्भं नाशय; किमीदिनः प्रतिपोथय। अपत्यरहितत्वं, वसन्तदुष्टं, पितृशापं च मा गृहीष्म; यथा वृक्षात् मालां विमुञ्चति, तथा अप्रियम् अस्मद् विमुञ्चतु। अथोषधीनां महिमा—याः पिङ्गलाः, याः दीप्ताः, रक्ताः, चित्रिताः, कृष्णाः, श्यामाः च, सर्वाः ओषधयः आह्वयामि। या ओषधयः, याः पितरौ दिवं पृथिवीं च, मूले समुद्रं, ताः देवदत्तव्याधिभ्यः इमं नरं पालयन्तु। आपः, श्रेष्ठाः, दिव्याः ओषधयः, ताः रोगं अङ्गात्, सर्वतः अपाकुर्युः। विस्तारिण्यः, संयमिन्यः, एकशृङ्गिण्यः, प्रसारिण्यः, दीप्ताः, कंटकिन्यः, शाखिन्यः, विश्वं जीवनदायिन्यः ओषधयः आह्वयामि। तासां बलम्, धृतिं, वीर्यं च प्रार्थयन्, रोगात् इमं नरं विमोचयामि; औषधं समासादयामि। जीवमानाः, अक्षयाः, जीवनदायिन्यः, सदा वर्धमानाः, पुष्पिण्यः, मधुराः ओषधयः, अस्मै नराय रक्षां ददातु। पृथिव्यां जाताः, प्राज्ञाः, मम वचनेषु आगच्छन्तु, यथा वयं एनं नरं दुःखात् तारयेम। अग्नेः भोजनं, आपां गर्भं, पुनः पुनः वर्धमानाः, दृढाः, सहस्रनाम्नः ओषधयः, आगमन्तु। या ओषधयः आप्याः, अधःशाखाः, तीक्ष्णाग्राः, ताः पापं आपसारयन्तु। क्रूराः, विषमोचिन्यः, बलं, अन्नं च नाशयन्त्यः, अभिचारं च शमयन्त्यः ओषधयः, विमुक्ताः स्यु:। स्तुताः, बला ओषधयः, गावः, अश्वाः, नराः, पशवः च ग्रामे रक्ष्यन्ताम्। मूलं मधुरं, अग्रं मधुरं, मध्ये मधुरं, पत्राणि पुष्पाणि च मधुराणि; मधुना जाता, अमृतस्य अन्नं, घृतं, पोषणं च ददाति। यावन्त्यः, याः पृथिव्याम्, सहस्रपत्राः ओषधयः, ताः मृत्योरपि, पापादपि मां विमोचयन्तु। तिगरशिलायाः इव, शापविनाशन्याः, सर्वरोगनाशन्याः, सर्वापदः दूरं नयन्तु। सिंहस्य गर्जनवत्, वह्नेः क्रन्दनवत्, तथा रोगः ग्रामस्य, मनुष्याणां, पशूनां च, ओषधिभिः नश्यतु; व्याधिः नद्यां प्रवर्तताम्। विश्वाग्निसंस्कृताः, पृथिव्यां व्याप्ताः, वनपतेः अधिपतिना पालिता ओषधयः वर्धमानाः। अङ्गिरसः पर्वतेषु, समभूमौ च वर्धमानाः, क्षीरवन्तः, शुभदाः, हृदये कल्याणं ददातु। याः ओषधयः मया ज्ञाताः, दृष्टाः, अज्ञाताः, सह ज्ञाताः च, सर्वाः ओषधयः मम वचः शृण्वन्तु, यथा वयं एनं नरं दुःखात् तारयेम। अश्वत्थः, दर्भः, ओषधयः, सोमराजः, अमृतं हविः, यवः, व्रीहिः, दिव्याः सुताः, अमृताः ओषधयः, सर्वाः मिलित्वा तिष्ठन्तु। वृष्टिधरमेघे मातरि बीजं सिञ्चति, तदा गर्जन्त्यः, क्रोशन्त्यः ओषधयः उत्थास्यन्तु। तस्य अमृतस्य वीर्यं अस्मै नराय दद्मः; औषधं समासादयामि यथा शतं हेमन्तान् जीवेत्। वाराहः ओषधीन् जानाति, नकुलः औषधीन् वेत्ति; ये सर्पाः, गन्धर्वाः च जानन्ति, तान् अह्वयामि साहाय्यार्थम्। पक्षिणः, अङ्गिरसः, रघटज्ञाः, हंसाः, सर्वे विहङ्गमाः, ये मृगाः ओषधीन् जानन्ति, तान् अह्वयामि। यावन्त्यः ओषधयः गावः, अजाः च खादन्ति, ताः सर्वाः संगृहीतान् त्वां पालयन्तु। यावन्त्यः औषधयः वैद्या मानवेषु जानन्ति, ताः सर्वाः विश्वौषधयः त्वां प्रति वहामि। पुष्पिण्यः, फलिन्यः, अपुष्पिण्यः अपि, मातरः इव स्तन्यदायिन्यः, अस्मान् आपद्भ्यः विमुञ्चन्तु। पञ्चपाशं, दशपाशं, यमस्य जालं, सर्वाणि दिव्यानि अपराधान्यपि त्वत्तः अपाकरोमि। इन्द्रः शक्तिमान्, वीर्यवान्, पुरभिद् शक्रः, शत्रून् नाशयतु, यथा वयं शत्रुसेनानां सहस्राणि नाशयाम। यः शत्रुसेना दूषितः, स्फीतः, तं दूषयतु; धूमः वह्निं प्रकाशयतु; शत्रवः हृदये भीतिं धारयन्तु। एवं, ऋषयः, देवाः, ओषधयः च, पापान् बाधमाना, रोगान् निवारयन्तः, जीवनस्य, सन्ततेः, सुखस्य च रक्षां कुर्वन्ति। इति दिव्यं आख्यानं समाप्तम्।