सर्वे देवाः, ऋषयः च, अस्मान् सर्वतः रक्षन्तु इति प्रार्थना क्रियते। न कश्चन राक्षसः, न काश्चन वेतस-राक्षसाः, न द्वन्द्विनः, न संशयात्मानः अस्मान् समीपं आगच्छेयुः। पृथिवी पृथिव्याः आपद्भ्यः रक्षतु, अन्तरिक्षं वायव्याः आपद्भ्यः रक्षतु, द्यौः दिव्याभिः आपद्भ्यः रक्षतु इति। इन्द्रः, त्वं मन्त्रविदं पुरुषं, तथा मायया प्रमथिनीं स्त्रियम् अपि, वज्रेण हन्याः। ये विकृतग्रीवाः, ये मूलदेवताः, ते सर्वे नश्यन्तु; सूर्यस्य उदये तव तेजः न पश्येयुः। हे इन्द्र सोम च, सर्वतः पश्यतं, जाग्रतम्; अस्त्राणि राक्षसान् प्रति पतन्तु, वज्रः मन्त्रविदः प्रति पततु। अयम् अमुल्यः रक्षाकवचः वीरस्य बन्ध्यते। स वीर्ययुक्तः, रिपून् विनाशयन्, साहसी, रक्षकः, शुभदः अस्ति। अयं रत्नं रिपून् विनाशयति, पराक्रमयुक्तः, बलवान्, विजयी, धैर्यसम्पन्नः, उग्रः च। वीरः एनं धारयन् शत्रून् प्रतियाति, जयति च। एन एव रत्नेन इन्द्रः वृत्रं हत्वा, प्राज्ञः असुरान् अपि विजित्य, स्वर्गं पृथिवीं च जयित्वा, चतुर्दिशं निगृह्य, सर्वं विजयी अभवत्। एषः स्राक्त्यः रत्नः प्रवर्तनीयः कवचः अस्ति; सः महाबलः, दारुणः, अधिपः, सर्वतः अस्मान् रक्षतु। अग्निः, सोमः, बृहस्पतिः, सविता, इन्द्रः च, एतद् रत्नं रक्षार्थं सम्यक् अवदन्। एते देवाः, मम ऋत्विजः, शत्रुकर्माणि रक्षोमन्त्रैः नाशयन्तु। स एव देवः स्वर्गं पृथिवीं च छादयित्वा, सूर्यं प्रकाशयामास। देवाः मम ऋत्विजः, शत्रुकर्माणि रक्षोमन्त्रैः नाशयन्तु। ये स्राक्त्यं रत्नं कवचरूपेण धारयन्ति, ते सूर्यवत् दिवं गच्छन्ति, अधिपतित्वेन शत्रुकर्माणि नुदन्ति। स्राक्त्येन, मुनिविद्यया, सर्वाणि सैन्यानि विजित्य, रक्षांसि प्रशोषयामि, हन्यामि च। आङ्गिरसां, असुराणां, स्वकृतानां, परकृतानां च शत्रुकर्माणि, सर्वाणि, नवतिं नौभ्यः परं दूरं गच्छन्तु। देवाः, इन्द्रः, विष्णुः, सविता, रुद्रः, अग्निः, प्रजापतिः, परमेष्ठी, विराट्, वैश्वानरः, सर्वे ऋषयः च, एतत् रत्नं कवचरूपेण अस्य बध्नन्तु। एषः वनस्पतिषु श्रेष्ठः, दारुणः, पशुषु व्याघ्रवत्, मृगेषु वन्यः इव। तम् अहम् अन्वेष्टुम्, लब्धुम्, परमं रक्षकम् अविन्दम्। यः एतं रत्नं धारयति, सः व्याघ्रः, सिंहः, वृषभः, रिपूनां पीडनः भवति। न अप्सराः, न गन्धर्वाः, न मानुषाः अपि, तम् हन्तुं शक्नुवन्ति। सः सर्वतः दीप्तिमान् भवति—यः एतं रत्नं धारयति। कश्यपः त्वां सृष्टवान्, कश्यपः स्थापितवान्। इन्द्रः, निर्भयः, त्वां धारयित्वा विजयी अभवत्। देवाः सहस्रशक्तिकं रत्नं कवचरूपेण कृतवन्तः। यः त्वां शत्रुकर्मणा, दीक्षया, यज्ञेन वा हिंसितुम् इच्छति, इन्द्रः तं शतपर्वणा वज्रेण प्रतिघातयतु। अयं एव प्रवर्तनीयः, महाबलः, विजयी रत्नः अस्ति; सः सन्ततिं, धनं च रक्षतु, सर्वतः शुभदः अस्तु। नः अधस्तात्, ऊर्ध्वतः, पृष्ठतः वा कश्चन रिपुः न भवतु। इन्द्र, पृष्ठतः रिपुः न भवतु; अग्रे तेजः स्थापय। स्वर्गः पृथिवी च मम कवचम्, सूर्यः कवचम्, इन्द्राग्नी कवचम्, धाता कवचं स्थापयतु। इन्द्राग्नी कवचं, विपुलं, दारुणम्, यत् सर्वे देवाः अपि विदारितुं न शक्नुवन्ति, तत् मम सर्वत्र शरीरं रक्षतु, दीर्घायुष्यम्, बलं च ददातु। देवरत्नं, तेजस्वि, अस्मान् सर्वतो विघातात् रक्षतु; एतां स्त्रीं बलाय त्रैधातुकेन कवचेन उपगच्छत। इन्द्रः अस्यां पुरुषत्वं स्थापयतु; देवाः एतस्यै संगच्छन्तु; सा शतं शरदः जीवतु, दीर्घायुषी, दन्तवती वृद्धिं प्राप्नुयात्। हे जननि, यत् त्वं जातस्य शिशोः मलानि, जातचिह्नानि अपोहितवती, तत्र न किञ्चन पापनामा अवशिष्येत; न केनापि श्लेष्मणा, न केनापि लोहमेदसा। तृणानि, चूर्णानि, त्वग्, शुक्तानि, स्निग्धानि, आवरणानि, कुटिलत्वचः, जठरनालः, नेत्रनिमीलकः—एतानि किञ्चन त्वां न आविशन्तु, न समीपं गच्छन्तु; न ऊरू सपृशन्तु, न मध्ये आगच्छन्तु। तस्यै अहम् औषधं, नाशनमन्त्रं करोमि, यत् पापनाम्नः दूरं गच्छेयुः। यः कृष्णः, रोमशः, राक्षसः, स्थूणाश्रयी, वा श्येननासः, तान् शत्रून्, तस्या बन्धनैः, वाचा च, दूरं नुदामः। यः घ्राणयति, स्पृशति, मांसं खादति, वा लिढति, शत्रवः, श्ववत् गर्जन्तः, पीतवर्णाः, निर्दन्ताः, तान् दूरं नुदामः। यः स्वप्ने सह शय्यते, भ्रातृवत्, पितृवत्, तेषां प्रति मन्त्रः स्थिरः अस्तु—ये निर्बलाः, शिखिनः। यः तव सुप्तां अनुसरति, जाग्रतः इच्छति, सविता तम् छायावद् दूरं नयतु। यः एतां स्त्रीं मृतवत्सां वा विधवां वा करोति, हे औषधे, तमः, शुष्कत्वं, जीवनहीनतां तस्याः नाशय। ये गृहस्य परितः सायं नृत्यन्ति, गर्दभवत् रंहन्ति, कुब्जाः, वक्राः, कुम्भोदरी, कृष्णवर्णाः, कृशाः, हे औषधे, तव गन्धेन तान् रोगकरान् नाशय। ये कुब्जाः, वक्राः, भग्नवस्त्रधारिणः, निर्बलवत् वनान्तरे नृत्यन्ति, घोषं कुर्वन्ति, तान् अत्र नुदामः। ये दिवि सूर्यं न सहन्ते, शत्रवः, अजचर्मवासिनः, दुर्गन्धिनः, रक्तास्याः, मक्षिकावत्, तान् नुदामः। ये स्वदेहे अधिकमांसं धारयन्ति, स्त्रीणां कट्यां ताडयन्ति, हे इन्द्र, तान् राक्षसान् नाशय। ये पूर्ववत् शृङ्गधारिणः, मलवासिनः, हास्यवन्तः, स्थूण्यां प्रकाशं कुर्वन्ति, तान् अत्र नुदामः। ये पृष्ठतः पादाः, पूर्वतः गुल्फाः, अग्रे मुखानि, मुण्डाः, धूमजाः, श्वयाथवद्, जपन्तः, कुम्भोदरी, आयसीवृषणा, अतिलोलुपाः, हे बृहस्पते, तान् तस्या बुद्ध्या नाशय। ये लोलाक्षाः, विकलांगाः, निर्बलाः, तान् अशक्तान् कुरु; हे औषधे, ये एतां स्त्रीं स्वपत्युः, स्वामी च, वियोजयितुम् इच्छन्ति, तान् अपसारय। एवं देवाः, ऋषयः, औषधयः च, स्त्रीं, वीरं, सन्ततिं, धनं च सर्वतः रक्षन्ति, शत्रून् नुदन्ति, शुभं च ददाति।