सौमः निर्दोषं न हिंसति, न च धर्मपालकं राजानं; स तु राक्षसं निहन्ति, मिथ्यावादिनं च नाशयति—उभौ इन्द्रस्य वीर्ये पतितौ। यदि अहं देवः न स्याम्, अथवा व्यर्थं देवान् आह्वयम्, हे अग्ने जातवेदः, तत् किं नः रोषं वहसि? ये मिथ्यावदन्ति, ते विनाशेन सह गच्छन्तु। यदि अद्याहं मन्त्रकृत् स्याम्, अथवा पुरुषस्य आत्मानं हिंसितवान्, तर्हि अद्यैव नाशं गच्छेयम्; यः तु मां मिथ्यया मन्त्रकृत्त्वा ब्रूते, स दशभिः वीरैः वियुज्येत। यः मां मन्त्रकृतं वदति, अथवा स्वयम् राक्षस इति मन्यते, तं इन्द्रः महता घातेन निहन्यात्, सर्वेषां सत्त्वानां मध्ये अधमं स्थापयेत्। या निशि नकुलीव चरन्ती, स्वं पापरूपं गुह्यति, सा अनन्ते गह्वरे पततु; शिलाः राक्षसं प्रहारैः विदारयन्तु। मरुतः, समुत्तिष्ठन्तु, राक्षसान् विक्षिपन्तु, गृह्णन्तु, विदारयन्तु; ये पक्षिणः भूत्वा निशि पतन्ति, ये शत्रवः यज्ञे देवस्थानं प्राप्तवन्तः। हे इन्द्र सोमपः, शिलां दिवः पतय, तां दृढं निपातय; पूर्वतः, पश्चिमतः, अधस्तात्, ऊर्ध्वतः—राक्षसान् पर्वतेन निहन्याः। एते मांसादाः इन्द्रं हिंसितुम् इच्छन्ति, निर्दोषं पीडयितुम् उत्सुकाः; शक्र, शत्रुवद्भ्यः अस्त्रं मुञ्च, वज्रं मन्त्रकृत्सु पतय। इन्द्रः मन्त्रकृतां नाशकः अभवत्, हविर्हर्तॄणां अपासकः; शक्रः, वनं यथा कुलिशेन छिनत्ति, तथा राक्षसान् भिन्द्यात्। उलूक-राक्षसं, कूकुभ-राक्षसं, मांसादं, कुक्कुट-राक्षसं, श्येन-राक्षसं, गृध्र-राक्षसं—इन्द्रः शिलया राक्षसं विदारयतु। न राक्षसः, न वर्त्र-राक्षसः, न संयुक्तौ, न सन्दिग्धौ अस्मान् समीपं आगच्छेयुः; पृथिवी भौतिकात्, अन्तरिक्षं व्योमात्, द्यौः दिव्याद् अस्मान् रक्षतु। इन्द्रः मन्त्रकृतं, मायाविन्याः स्त्रियं च निहन्यात्; वक्रग्रीवाः मूलदेवाः नश्यन्तु—ते सूर्ये उदिते त्वां न पश्येयुः। इन्द्र सोम च, सर्वतः पश्यन्तु, जाग्रताम्; अस्त्रं राक्षसासु पततु, वज्रः मन्त्रकृत्सु पततु। एषः वीर्यवान् रक्षायुक्तः अमुल्यः वीरस्य बध्नाति; साहसयुक्तः, रिपून् नाशयन्, शूरः, रक्षिता, शुभतमः। अयं रत्नं रिपून् नाशयति, वीर्ययुक्तः, विजयी, स्थिरः, उग्रः; वीरः अग्रे गच्छन् शत्रून् जयति। अनेन रत्नेन इन्द्रः वृत्रं हत्वा, बुद्धिमान् असुरान् अपि निर्जित्य, द्यावापृथिव्यौ जिगाय, चतुर्दिशं विजित्य। एषः स्राक्त्यः रत्नः परिवर्त्यः रक्षायामकः; महाबलः, विदारकः, स्वामी, सर्वतः अस्मान् रक्षतु। अग्निः, सोमः, बृहस्पतिः, सविता, इन्द्रः—एते देवाः एतद् उक्तवन्तः; मम ऋत्विजः, शत्रुकृत्यानि रक्षाभिः जयन्तु। स द्यावापृथिवी गुह्यन्, सूर्यं आवहन्; एते देवाः, मम ऋत्विजः, शत्रुकृत्यानि रक्षाभिः जयन्तु। ये स्राक्त्यं कवचं कुर्वन्ति, सूर्यवत् दिवं गच्छन्ति, स्वामीभूताः शत्रुकृत्यानि नुदन्ति। स्राक्त्येन, मुनिविद्यया, सर्वसेनाः जिगाय, राक्षसान् विदारयामि। आङ्गिरसां शत्रुकृत्यानि, असुराणां शत्रुकृत्यानि, स्वकृतानि, परकृतानि—सर्वाणि तानि नवतिं नौकाः अतीत्य दूरे भवन्तु। देवाः एतद् रत्नं कवचरूपेण बध्नन्तु—इन्द्रः, विष्णुः, सविता, रुद्रः, अग्निः, प्रजापतिः, परमेष्ठी, विराट्, वैश्वानरः, सर्वे ऋषयः। स औषधीनां श्रेष्ठः, अदम्यः, मृगेषु व्याघ्रवत्, पशुषु महाशार्दूलवत्; तम् अहं अन्वेष्ट्वा, रक्षां प्राप्तवान्। यः एतद् रत्नं धारयति, स व्याघ्रः, सिंहः, वृषभः, रिपूनां तापकः भवति। न अप्सराः, न गन्धर्वाः, न मानुषाः तं हिंसन्ति; स सर्वतः प्रकाशते—यः एतद् रत्नं धारयति। कश्यपः त्वां सृष्टवान्, कश्यपः स्थापितवान्; इन्द्रः, निर्भयः, त्वां धारयित्वा विजयी अभवत्; देवाः सहस्रबलं रत्नं कवचं कृतवन्तः। यः त्वां हिंसितुम् इच्छति, शत्रुकृत्या, दीक्षया, यज्ञेन वा—इन्द्रः, तं शतरिबेण वज्रेण प्रतिहन्यात्। एषः परिवर्त्यः, महाबलः, विजयी रत्नः; स पुत्रान्, धनं रक्षतु, सर्वथा शुभदः अस्तु। अधस्तात् नः रिपुः न अस्तु, ऊर्ध्वतः नः रिपुः न अस्तु, पृष्ठतः नः रिपुः न अस्तु, इन्द्र, प्रकाशं पुरतः स्थापय। द्यावापृथिव्यौ मम कवचं, सूर्यः मम कवचं, इन्द्राग्नी मम कवचं, धाता मम कवचं स्थापयतु। इन्द्राग्नि-कवचं, बहु, उग्रं, यत् सर्वे देवाः अपि न छिद्रयितुं शक्नुवन्ति—तत् सर्वत्र मम शरीरं रक्षतु, दीर्घायुष्यम्, तेजः च ददातु। देवरत्नं, दीप्तिमन्तं, अस्मान् सर्वतो रक्षतु; एषां स्त्रियं त्रिधा शरीररक्षया बलाय समायान्तु। इन्द्रः अस्मिन्ह पुरुषत्वं स्थापयतु; देवाः, अस्यै समागताः स्युः; सा शतं शरदान् जीवतु, दीर्घायुषी, पूर्णदन्ता, वृद्धा भवतु। यत् किमपि त्वं, जननि, जातस्य बालकस्य, जन्मचिह्नं प्रक्षालितवती, तत् पापनाम न लग्नं भवतु, न च लेपात्, न च शेषात्। तृणानि, तुषाः, शुक्तानि, लेपः, झिल्ली, आच्छादनम्, कुटिलत्वचः, नाभिनालस्य ग्रीवा, नेत्रावरणी—एतानि किञ्चन त्वां न समन्तु, न समीपं गच्छन्तु, न जङ्घां स्पृशन्तु; अहं अस्यै भेषजं करोमि, दुष्टनाम्नः अपहर्त्रं मन्त्रं च। पापनाम, शुभनाम, यां यां केचित् स्थापयितुम् इच्छन्ति, तान् शत्रून् दूरं नुदामः; शुभनाम कामिनीभ्यः अस्तु। यः कृष्णः, केशिन्, राक्षसः, स्थूणाश्रयी, शृङ्गिकः—एतान् शत्रून्, अस्याः शिश्नेन, मुखेन च, वयम् अपसरामः। यः घ्राणयति, स्पृशति, मांसं खादति, जिह्वया लिलिह्यति—एतान् शत्रून्, भष्करान्, पीतान्, निर्दन्तान्, वयम् अपसरामः।