इन्द्रः सोमश्च दुष्कृतिनः अधःकूपे, अनाश्रये तमसि, क्षिप्तवन्तौ। तेषां कश्चन पुनः नोत्थेयात्; युवयोः क्रुद्धिः शक्तियुक्ता तेषु विजयं कुर्यात्। इन्द्रः सोमश्च स्वर्गात् प्रहरणं, पृथिव्याः विनाशनं च, दुष्टचेतसि सन्दधाते। पर्वतेभ्यः सूर्यरश्मिं समुत्कर्षन्तौ, येन वृद्धं रक्षांसि विनाशयेताम्। अग्निना दग्धैः शिलाभिः स्वर्गीयं प्रहरणं सन्दधाते, तिक्तैः शस्त्रैः, अजरैः, ग्रसमानं शत्रुम् आघ्नताम्; ते मौनिनः विनाशं यान्तु। इन्द्रः सोमश्च, अस्माकं प्रार्थना सर्वतः शीघ्राश्व इव युवां परिवेष्टु; यं हविः यज्ञपुरुषाभ्यां समर्पितं, तेन राजानौ इव युवां प्रज्ञां विन्देताम्। विजिगीषुभिः मित्रैः स्मरन्तौ, मिथ्यावादिनः, रक्षांसि, विध्वंसकान् हन्तुम्; दुष्कृतिनः मार्गं न लभेरन्, शत्रवः अस्मान् न बाधेरन्। यः पापचेताः मम गच्छन्तं मिथ्यावाक्यैः पश्यति, स इन्द्रेण सत्यं, अनृतैः सह आपः इव नश्येत्, स वक्ता न भूयात्। ये अपक्वभक्षिणं सहचरन्ति, अथवा स्वयमेव दुष्टदक्षिणैः शुभं दूषयन्ति, तान् सोमः सर्पाय ददातु, अथवा विनाशस्य गोष्ठे स्थापयेत्। यः अस्माकं रसं इच्छति, अश्वानां, गावां, वा स्वदेहस्य, स शत्रुः, स्तेनः, चौरः, भ्रान्तः अस्तु; स देहे, अपत्ये च, ह्रासं यायात्। स शरीरतः अपत्यतः च दूरे अस्तु, अधमायां पृथिव्यां पतितः; तस्य यशः सर्वं क्षीयताम्, यः दिवा वा रात्रौ वा मां हिंसितुम् इच्छति। विवेकः तस्यैव, यः प्रज्ञां इच्छति; वाक्ये सत्यम् अनृतं च स्पर्धेते। तयोः यत् सत्यम् धर्मिष्ठं च, तत् सोमः पालयति; अनृतं हन्ति। सोमः निर्दोषं न हिंसति, न न्यायपालकं; रक्षांसि हन्ति, मिथ्यावादिनं च, तौ उभौ इन्द्रस्य वीर्ये पराजितौ। यदि अहं मिथ्यादेवः, अथवा वृथा देवान् आह्वयम्, हे अग्ने जातवेदः, किं त्वया अस्माकं द्वेष्यं? ये मिथ्यावादिनः, ते विनाशेन सह स्यु:। अद्य यदि अहं यक्ष्मणः, अथवा पुरुषस्य आत्मनः हिंसकः, तर्हि मम नाशः अस्तु; यः मिथ्यया मां यक्ष्मणं वदति, स दशभिः वीरैः विहीनः अस्तु। यः मां यक्ष्मणं वदति, अथवा 'अस्मि रक्षः' इति मन्यते, तं इन्द्रः महता प्रहरणेन हन्तु, सर्वेषां भूतानां अधमस्थानं क्षिप्तु। या निशि नकुलीव सर्पन्ती, स्वं पापरूपं गुह्यं कुर्वती, सा अतलस्पर्शे पततु; शिलाभिः रक्षांसि प्रहरणैः विदार्यन्ताम्। मरुतः समुत्तिष्ठन्तु, रक्षांसि विक्षिप्य, गृह्णन्तु, विदारयन्तु; ये पक्षिणः भूत्वा निशि पतन्ति, ये च शत्रवः यज्ञे देवैः सह स्थिताः। स्वर्गात् शिलां निपातय, हे इन्द्र सोमपः दानव्रत; प्राचीं, प्रतीचीं, अधः, ऊर्ध्वं च, पर्वतेन रक्षांसि विदारय। एते मांसभक्षिणः विचरन्तः, इन्द्रं हिंसितुम् इच्छन्ति, निर्दोषेभ्यः आक्रमणाय उत्सुकाः; शक्र, शस्त्रं अपवादिनः प्रति प्रेषय, वज्रं यक्ष्मणः उपरि पातय। इन्द्रः यक्ष्मणां नाशकः अभवत्, हविर्हारिणां निष्कासकः; शक्रः वने कुलिश इव, रक्षांसि घटमिव विदारयन्, आगच्छतु। उलूक, कूचकूच, मांसभक्ष, कुक्कुटराक्षस, श्येनराक्षस, गृध्रराक्षस च, एतान् इन्द्रः शिलया रक्षांसि विदारयतु। न रक्षः, न वेतस, न द्वन्द्विनः अस्मान् समीपं यान्तु; पृथिवी भूमिसम्भूतात् रक्षातु, अन्तरिक्षं व्योमसम्भूतात्, द्यौः दिव्याद् रक्षातु। इन्द्रः यक्ष्मणं, माययाऽनृतवदन्तीं च, हन्तु; वक्रग्रीवान् मूलदेवान् नश्यन्तु, ते न सूर्येण दृष्ट्वा तिष्ठन्तु। द्रष्टुं, परितः पश्यन्तु, हे इन्द्र सोमौ, जागृतं; शस्त्रं रक्षांसि उपरि पततु, वज्रः यक्ष्मणः उपरि पततु। एष वीर्ययुक्तः रक्षासूत्रः वीराय बध्यते; साहसयुक्तः, रिपून् नाशयन्, शूरः, रक्षिता, शिवतमः। एष रत्नं रिपून् नाशयति, शौर्येण युक्तः, बलवान्, विजयी, दृढः, उग्रः; वीरः रिपून् जेतुम् अग्रे गच्छति। एतेन रत्नेन इन्द्रः वृत्रं हत्वा, प्राज्ञः असुरान् जेत्वा, दिवं पृथिवीं च विजित्य, सर्वतः विजयं प्राप। एष स्राक्त्यं रत्नं परिभ्रमणशीलं, रक्षासूत्रं, बलवद्, विदारकं, ईश्वरं, सर्वतः अस्मान् रक्षतु। अग्निः, सोमः, बृहस्पतिः, सविता, इन्द्रः च, एषं रत्नं प्रकटयन्; एते देवाः, मम ऋत्विजः, रक्षासूत्रैः शत्रुकर्माणि जयन्तु। स दिवं पृथिवीं च छादयन्, सूर्यं प्रकटयन्, एते देवाः, मम ऋत्विजः, रक्षासूत्रैः शत्रुकर्माणि जयन्तु। ये स्राक्त्यं रत्नं कवचं कुर्वन्ति, ते सूर्य इव दिवं यान्ति, ईश्वराः सन्तः शत्रुकर्माणि नुदन्ति। स्राक्त्येन रत्नेन, मुनिप्रज्ञया, सर्वसेनाः विजित्य, रक्षांसि विदारयामि, हन्यामि च। आङ्गिरसां, असुराणां, स्वकृतानां, परकृतानां च शत्रुकर्माणि, एतानि सर्वाणि नवतिः नौभ्यः परं गच्छन्तु। देवाः, इन्द्रः, विष्णुः, सविता, रुद्रः, अग्निः, प्रजापतिः, परमेष्ठी, विराट्, वैश्वानरः, सर्वे ऋषयः, एतत् रत्नं कवचम् अस्य बध्नन्तु। स औषधीनां श्रेष्ठः, अचलः, मृगेषु व्याघ्रः इव, पशुषु पशुः इव; तम् अहं अन्वेष्ट्वा, रक्षकम् अविन्दम्। यः एतत् रत्नं धारयति, स व्याघ्रः, सिंहः, वृषभः, रिपूनां तापनः भवति। न आप्सरसः, न गन्धर्वाः, न मनुष्याः तं हिंसन्ति; स सर्वतः दीप्तिमान् भवति, यः एतत् रत्नं धारयति। कश्यपः त्वां सृष्टवान्, कश्यपः स्थापयत्; इन्द्रः, निर्भयः, त्वां धारयित्वा जिगाय; देवाः सहस्रशक्तिं रत्नं कवचं चक्रुः। यः त्वां हिंसितुम् इच्छति, शत्रुकर्मणा, दीक्षया, यज्ञेन वा, तं इन्द्रः शतपर्वणा वज्रेण प्रत्यवर्तयतु। एष हि परिभ्रमणशीलः, बलवान्, विजयी रत्नः; स संततिं, धनं च रक्षतु, सर्वथा रक्षासूत्रं, शिवतमं भवतु। नः अधःतः रिपुः न स्यात्, नोर्ध्वतः रिपुः; इन्द्र, पृष्ठतः रिपुः न स्यात्; प्रकाशं, वीर, पुरतः स्थापय। एवं, ऋषयः, देवाः, अमूल्यरत्नेन, प्रार्थनया च, अस्मान् सर्वतः रक्षन्तु, दुष्टान् नाशयन्तु, सत्यान् पालयन्तु च।