शुचिः त्वं, आयुधं त्वं, अस्त्रं त्वं, रक्षिता च त्वमेव। उत्तमं कल्याणं गच्छ, सर्वे सह संवदध्वम्। त्वं स्वयम् इषुर्बभूविथ, त्वं प्रतिशमनोऽसि, त्वं प्रतिशप्तिः। उत्तमं कल्याणं गच्छ, सर्वे सह संवदध्वम्। यः अस्मान् द्वेष्टि, यं च वयं द्विष्मः, तम् प्रति गच्छ; उत्तमं कल्याणं गच्छ, सर्वे सह संवदध्वम्। त्वं प्राज्ञः, त्वं बलसम्पन्नः, त्वं शरीरस्य रक्षिता। उत्तमं कल्याणं गच्छ, सर्वे सह संवदध्वम्। तेजस्वी त्वं, दीप्तिमान् त्वं, उज्ज्वलः त्वं, प्रकाशः त्वमेव। उत्तमं कल्याणं गच्छ, सर्वे सह संवदध्वम्। द्यावापृथिव्यौ, विस्तीर्णं अन्तरिक्षं, क्षेत्रस्य अधिष्ठात्री, विशालं च अद्भुतं च—मरुतां रक्षितं विस्तीर्णं अन्तरिक्षं च—यथा अहं दहामि, एवं इह अपि दहन्तु। शृण्वन्तु एषां देवाः, ये यज्ञस्य पात्राः; भरद्वाजः मम कृते स्तोत्राणि उच्चारयति। यः अस्माकं मध्ये दुष्टबुद्धिः अस्ति, स पापस्य पाशे बद्धो भवतु। शृणु, सोमप इन्द्र, यं अहं शोकाकुलहृदया आह्वयामि। यः अस्माकं मध्ये दुष्टबुद्धिः अस्ति, तम् अहं वज्रेण वृक्षमिव छिनत्ति। त्र्यशीत्या च गायकैः, आदित्यैः, वसुभिः, अंगिरोभिः च, पितृणां हविर्यज्ञकर्माणि अस्मान् पान्तु; एतत् दिव्येन बलिना ददामि। द्यावापृथिव्यौ मम प्रति दीप्तिं कुर्याताम्; सर्वे देवाः माम् उपवर्तयन्तु। सोमपर्वाणः अंगिरसः पितरः दुष्टकर्मणः पापं दूरतः नयन्तु। ये, हे मरुतः, अस्मान् अतिशयिनः मन्यन्ते, अथवा ये अस्माकं प्रार्थनां निन्दन्ति—तान् दुःखानि क्लेशाश्च व्याप्नुवन्तु; स्वर्ग एव प्रार्थानिन्दकं पीडयति। सप्त प्राणान्, अष्ट चेतांसि, प्रार्थनाबलेन छिनद्मि; एतेन यमदूतः अग्निः मृत्योरासनं निर्बलम् अकरोत्। तेजस्विनं जातवेदसं सन्दीप्य तव पादं स्थापयामि। अग्निः शरीरं संवेष्टु, प्राणश्च वाक् च यथायोग्यं गच्छेताम्। दीर्घायुषः भव, हे अग्ने, वीर्यं वृणु; अग्ने, घृतस्य अग्रे पृष्ठे च। मधु घृतं, गावां दानम्, पीत्वा त्वं पुत्रानिव पितेव एनं पालय। तेजः मे ददातु, जरामृत्युम् अपाकरोतु, दीर्घायुषः भूयासम्। बृहस्पतिः एषः वसनं दत्तवान्; सोमराजाय एतत् परिधानं भूयात्। एतत् वसनं कल्याणाय धारय; त्वं गृहनाम रक्षिता, शापनाशकः अभवः। शतं वर्षाणि, विस्तीर्णदृष्टे, जीव, धनधान्यं च संचित्य। आगच्छ, शिलावत् स्थिरः भव; शरीरं शिलावत् दृढं भवतु। सर्वे देवाः तव शतायुः ददातु। यद् वसनं तव प्रथमं वसनं, तद् अहं तव कृते गृह्णामि; सर्वे देवाः त्वां रक्षन्तु। तव बलिनः भ्रातरः अनन्तरं जायेरन्, बहवः, सुपुत्राः, सह संवर्धमानाः। अमूलकान्, धृष्टान्, एकचित्तान्, लोभिनः, क्रूरस्य सर्वान् अपत्यं, नित्यशत्रून्, वयं नाशयामः। गवां गोष्ठात्, अजेषु, वृषभेषु, पादत्राणेषु च, मागुन्द्याः कन्याः गृहेभ्यः निष्क्रामयामः। यः गृहे अधः भागे स्थितः, सः चञ्चलानां स्थानम्; तत्र एव सर्वे तामः, सर्वे च मन्त्रिकाः शयन्ताम्। प्रजापतिः तान् निष्क्रामयतु, इन्द्रः अपि जानातु, हे नित्यशत्रवः। इन्द्रः गृहमूलस्थः वज्रेण रक्षां करोतु। कर्षकानां यदि भवेत्, मानवैः प्रेषिता वा, दस्युभ्यः उत्पन्ना वा—एते नित्यशत्रवः नश्यन्तु। अहं तेषाम् आवासान् परिसरमि, यथा दिवा वनं परिवेष्टयति। सर्वान् युद्धे विजित्य, एते नित्यशत्रवः नश्यन्तु। यथा द्यावापृथिव्यौ न भीता न च पीडिते, एवं मम प्राण, मा विषीदः। यथा अहोरात्रे न भीते न च पीडिते, एवं मम प्राण, मा विषीदः। यथा सूर्यचन्द्रमसौ न भीतौ न च पीडितौ, एवं मम प्राण, मा विषीदः। यथा ब्रह्मक्षत्रे न भीते न च पीडिते, एवं मम प्राण, मा विषीदः। यथा सत्यम् अनृतं च न भीते न च पीडिते, एवं मम प्राण, मा विषीदः। यथा भूतं भविष्यच्च न भीते न च पीडिते, एवं मम प्राण, मा विषीदः। प्राणाः, आपानः च, मृत्यौ मा पतन्तु—स्वाहा। द्यावापृथिव्यौ, श्रुत्वा, माम् मा पातयेताम्—स्वाहा। सूर्य, तव नेत्रेण माम् पालय—स्वाहा। अग्ने वैश्वानर, सर्वैः देवैः सह माम् पालय—स्वाहा। विश्वधारिणि, सर्वधारणया माम् पालय—स्वाहा। त्वं वीर्यम्, वीर्यं मे देहि—स्वाहा। त्वं बलं, बलं मे देहि—स्वाहा। त्वं ओजः, ओजः मे देहि—स्वाहा। त्वं आयुः, आयुः मे देहि—स्वाहा। त्वं श्रोत्रं, श्रोत्रं मे देहि—स्वाहा। त्वं चक्षुः, चक्षुः मे देहि—स्वाहा। एवं, ऋषयः, देवाः, पितरः च, सर्वे अस्मान् रक्षन्तु। तेजसा, बलिना, आयुषा, श्रवसा, चक्षुषा च समृद्धाः भूयाम।