अधस्तात् अग्निः अस्मभ्यं समुत्थाय, पुरतः पश्चात् च अस्मान् रक्षति। तस्य अजरो दीप्तः शिखा दुष्टबुद्धिं, अभिद्रवतां च, दहन्तु। अग्ने! त्वं पुरतः पश्चात् अधः ऊर्ध्वं च, ऋषे, स्वेन प्रज्ञाननेन अस्मान् पालय। मित्रः इव मित्रं, जरद्भ्यः अजरः, त्वं मर्त्येषु अमृतः अस्माकं सन् रक्षसि। तव दृष्टिं, हे अग्ने, रोरुवति, छिन्नखुरेषु स्थापय, येन त्वं रक्षांसि पश्यसि। अथर्वणस्य ज्योतिषा, दिव्या प्रभया, मिथ्याविदं, अविदुषं च, त्वं अपसारय। तव परीते, अग्ने, प्राज्ञे महति, वयं रक्षां स्थापयामः। प्रतिदिनं धृत्या त्वं विध्वंसकं, भञ्जनं च, निःशेषयसि। दुष्कृतिनं विषेण, अग्ने, रक्षांसि निरस्य; तीक्ष्णया शिखया, ज्वलद् जिह्वाभिः, तान् दह। स्वेन महता तेजसा अग्निः प्रकाशते, सर्वाणि भूतानि प्रकाशयन्, स्वेन महिम्ना। सः पापकृतां दुरितानि प्रतिहन्ति, शृङ्गाभ्यां रक्षांसि अपतति। तव तानि शृङ्गाणि, हे जातवेदः, अजरा, तीक्ष्णायुधानि, मन्त्रेण शुद्धानि—तैः शत्रुम्, अभक्ष्यं, अभितः आगतम्, निहन; प्रत्यञ्चसा शिखया, जातवेदः, तान् अपातय। अग्निः रक्षांसि अपसारयति, अमृतः, दीप्तशिखः; शुचिः, तेजस्वी, स्तुत्यः। इन्द्रः सोमश्च, दानवं दहतम्, अपसारयतम्, निगृह्णीतम्; वीर्यवन्तौ, तमसः वर्धनौ। मिथ्यावदं शृणुतम्, अपातयतम्, हन्तम्, अपसारयतम्, स्तम्भयतम्, अभक्ष्यम्। इन्द्र सोमौ, दुष्टबुद्धिं, यः अग्निम् इव वृकः समागच्छति, दहतम्; द्वेषं द्वेषस्मै स्थापयतम्, मांसभक्ष्यं, भीषणनेत्रं, ब्रह्मद्विषम्, निर्बलाय रक्षसे। इन्द्र सोमौ, दुष्कृतिनः, अन्धं तमसि, निरवलेपे, निक्षिपतम्; न कश्चित् तेषां पुनः उत्थेयात्; तव कोपः, शक्तिमान्, तेषु जयतु। इन्द्र सोमौ, दिवः प्रहारम्, पृथिव्याः च विनाशम्, दुष्टबुद्धये प्रेषयतम्; पर्वतान् ज्योतिः उद्धृत्य, तेन वर्धमानं दानवं विनाशयेताम्। इन्द्र सोमौ, दिव्यम् आघातम्, अग्निना तापितैः शिलाभिः, प्रेषयतम्; अजरैः तीक्ष्णायुधैः, अभक्ष्यं निहतम्; ते शान्ताः विनाशाय गच्छन्तु। इन्द्र सोमौ, अस्माकं प्रार्थना सर्वतः युष्मान् आविशतु, इव शीघ्रः अश्वः क्षेत्रे। अयं हविः युष्मभ्यं होतृभ्यः दत्तम्—राजानः इव, प्रज्ञाय एतान् हवीन् जयतं। जयद्भिः सहचरैः, माया, रक्षांसि, भञ्जनं हन्तुम्, स्मरत। इन्द्र सोमौ, दुष्कृतिनः सुगमं मार्गं न प्राप्नुयात्; रिपुः अस्मान् कदापि न बाधेत। यो मां अन्वेति, दुष्टचेताः, मिथ्यावाक्यैः, सः इन्द्रेण, इव वेगेनापहृतः, असत्येषु नष्टः, वक्ता न भवतु। ये पच्यविनाशिनम् अनुयुञ्जते, वा स्वेन हविषा शुभं दूषयन्ति—तान् सोमः सर्पाय ददातु, वा विनाशस्य अङ्के स्थापयतु। योऽस्माकं रसं इच्छति, हे अग्ने, अश्वानां, गावां, वा आत्मनः—शत्रुः, चोरः, स्तेनः च, सः नष्टः भ्रमतु; स्यात् तस्य तनुः अपत्यं च हीयेताम्। सः तनुना अपत्येन च दूरं गच्छतु; सः त्रिषु पृथिवीषु अधमस्थाने पततु; सर्वं यशः तस्य क्षीयताम्, हे देवाः, यो मां दिवा वा रात्रौ वा हन्तुम् इच्छति। विवेकिनः विवेकः, सत्यं च असत्यं च वाक्ये प्रतिस्पर्धेते। तेषां यत् सत्यम्, धर्मिष्ठं च, तत् सोमः पालयति; असत्यम् निहन्ति। सोमः निर्दोषं न हिंसति, न धर्मपालकं राजानम्; रक्षांसि निहन्ति, मिथ्यावादिनं निहन्ति—उभौ इन्द्रस्य बाहुभ्यां निपातितौ। यदि अहं मिथ्यादेवः, वा व्यर्थं देवान् आह्वयामि, हे अग्ने, जातवेदः, किं नः त्वं मन्यसे? ये मिथ्यावदन्ति, ते विनाशेन सह युज्यन्ताम्। अद्य अहं नश्येयम्, यदि अहं यक्ष्मणः, वा पुरुषस्य आत्मनः हिंसकः; तदा सः दशभिः वीरैः वियुज्येत, यो मां मिथ्या यक्ष्मणम् इति ब्रूयात्। यो मां यक्ष्मणम् इति ब्रूयात्, वा 'अहं राक्षसः' इति वदेत्, तं इन्द्रः महता प्रहारैः निहन्तु, सर्वेषां भूतानां अधमस्थाने पतयतु। या निशि नकुलीव चरति, स्वं दुष्टस्वरूपं गुह्यति—सा अनीरकूपे पततु; शिलाभिः रक्षांसि प्रहरन्तु। मरुतः, उत्तिष्ठत, रक्षांसि विकिरत, गृह्णीत, चूर्णयत; ये पक्षिणः भूत्वा निशि पतन्ति, वा ये शत्रवः यज्ञे देवत्वं प्राप्नुवन्ति। इन्द्रः, सोमपाः, महादान, दिवः शिलां अपसारय; पूर्वतः, पश्चिमतः, अधः, ऊर्ध्वात्—गिरिणा रक्षांसि निहत। एते मांसभक्ष्याः विचरन्ति, इन्द्रं हन्तुम् इच्छन्ति, निर्दोषान् आक्रमितुम् उत्सुकाः; शक्र, शत्रुषु अस्त्रं मुञ्च, विद्युत् यक्ष्मणः उपरि पततु। इन्द्रः यक्ष्मणां हन्ता अभवत्, हविः चोरयन्तं अपसारयिता; शक्रः, इव काष्ठं वने, गच्छतु, पात्रं इव भिन्दन्, रक्षांसि प्रति। उलूक-राक्षसं, कूकलक-राक्षसं, मांसभक्ष्यं, कपिञ्जल-राक्षसं; श्येन-राक्षसं, गृध्र-राक्षसं—इन्द्रः, शिलया रक्षांसि चूर्णयतु। न रक्षः, न नलद-राक्षः, न द्वन्द्व-रक्षः अस्मान् समीपं आगच्छेत्; पृथिवी पृथिव्यां बाधात् अस्मान् पालयतु, अन्तरिक्षं व्योम्नः, द्यौः दिव्याद्। इन्द्र, यक्ष्मणं निहन्तु, तथा मायावतीं स्त्रीं च; वक्रग्रीवाः मूलदेवताः नश्यन्तु—ते त्वां सूर्ये उदिते न पश्येयुः। पश्य, परितः पश्य, हे इन्द्र सोम च, जागृतम्; अस्त्रं रक्षांसि प्रति पततु, वज्रः यक्ष्मणः उपरि। एषः रक्षारत्नं, वीर्यवत्, वीराय बध्यते; शौर्यसम्पन्नः, शत्रुनाशकः, धीरः, शूरः, रक्षकः, शिवतमः। एषः रत्नं शत्रुनाशकः, शौर्येण युक्तः, बलवान्, विजयी, दीर्घायु, उग्रः। वीरः अग्रे गच्छन्, शत्रून् जिगाति। एतेन रत्नेन इन्द्रः वृत्रं जघान; एनेन प्राज्ञः असुरान् अभिभवत्। एतेन दिवं पृथिवीं च विजिग्ये; एतेन चतस्रः दिशः अपि। एषः स्राक्त्यः रत्नं, परिवर्तिनि रक्षारत्नं। महाबलः, चूर्णयिता, स्वामी, सर्वतः अस्मान् पालयतु। अग्निः एतद् उक्तवान्, सोमः उक्तवान्, बृहस्पतिः, सविता, इन्द्रः च उक्तवान्। एते देवाः, मम होतारः, शत्रुकर्माणि रक्षारत्नैः जयन्तु। सः दिवं पृथिवीं च छादयामास, सूर्यं च उदाहृत। एते देवाः, मम होतारः, शत्रुकर्माणि रक्षारत्नैः जयन्तु। ये स्राक्त्यं रत्नं कवचं कुर्वन्ति, ते सूर्यवत् दिवं आरोहन्ति, स्वामिनः सन्तः, शत्रुकर्माणि अपसारयन्ति।