भवः शर्वश्च कृपां कुर्वन्तु, अस्मिन् जनः स्वजनमध्ये सुरक्षितः स्थातुं शक्नोतु। वयं तस्मिन् वदामः, न तं गृह्णीमः; विमोचयामः, दुःखं दूरं कुर्याम। आयुः दीर्घं ददातु, आपदः अपाकुर्याताम्। मृत्युः अपि तस्मिन् कृपां कुर्यात्, वदतु च, सः उत्थाय सर्वाङ्गैः अक्षतः, शुभश्रुतिः, पूर्णतेजाः, शतायुश्च स्वात्मना सुखं जीवेत्। देवानां शस्त्राणि तस्मात् अपसार्यन्ताम्; अहं तं रजसोऽपि पारं, मृत्योरपि पारं नयामि। पिशाचं, मांसादं, जीवनाय तस्मात् दूरं स्थापयामि; रक्षाबन्धनं तस्य चक्रे स्थापयामि। मृत्योर्यः पन्थाः रजसि दुर्गमः, तस्मात् रक्षां कृत्वा वयं तस्मै ब्रह्मवर्म निर्मिमः। अस्यायुः प्राणापानं, जरां, मृत्युम्, दीर्घमायुः, स्वस्तिं च स्थापयामि। यमस्य दूतान्, वैवस्वतप्रेषितान्, विचरन्तः, सर्वान् अपसारयामि। द्रोहं, नाशं, ग्रहं, मांसादं, पिशाचान्, सर्वपापमपि, यदनिष्टं तदन्धकारमिव नुदामि। अग्निं सर्वजननाविदं प्राप्य, तवामृतस्य प्राणं, दीर्घमायुः याचे। यथा अमृतः स्वमित्रैः सहितः न नश्यति, एवं तवापि कुर्वे; तवायुषः समृद्धिः भूयात्। द्यौः पृथिवी च तव शुभे स्तः, दुःखरहिते, तेजस्विन्यौ। सूर्यः तव हितं प्रकाशयतु, वायुः तव हृदये सुखेन वातु, दिव्याः क्षीरदायिन्यः आपः तव चतुर्दिशं शुभं वहन्तु। औषधयः, अधरात् उच्चैः भूमौ, तव शुभाः स्युः। तत्र सूर्यचन्द्रमसौ आदित्यौ त्वां पातां। यन्मण्डलं वाससि, यं कर्ष्णं परिधासि, तवाङ्गाय शुभं कुर्मः; तस्य स्पर्शः तव अहितकरः नास्तु। तीक्ष्णेन कर्तरेण यदा केशं श्मश्रु वा छिनत्ति, तदा तव मुखं शोभनं भवतु, अस्माकं आयुः मा हर। शाल्यः यवश्च, बलवन्तौ, पूर्णतेजसौ, तव शुभौ स्ताम्। तौ रोगं अपसारयतः, तौ तव रक्षां कुर्वीताम्। यदन्नं पिबसि, यद् गव्यं, यद् भक्ष्यं, यद् अभक्ष्यं, सर्वं विशुद्धं कुर्मः, विषरहितं ते सर्वं खाद्यं स्यात्। अह्निश्च रात्र्या च तव परितः परितः स्थापयामः। शत्रुभ्यः, द्रोहिणेभ्यश्च, त्वां रक्षामः। शतं, सहस्रं वर्षाणि, द्वे युगे, त्रि, चतुश्च, तव समर्पयामः। इन्द्रः, अग्निः, सर्वे देवाः, अनविरोधेन तद् अनुमन्यन्ताम्। शरदः, हेमन्तः, वसन्तः, ग्रीष्मः, तव परितः स्थापयामः। यासु औषधयः वर्धन्ते, तासु त्वं सुखी भूयाः। मृत्युः द्विपदां, मृत्युः चतुष्पदां नाथः; तस्मात् मृत्योरपि, गोपालकात्, त्वां उद्धरामि, तं मा भैषीः। अक्षतः त्वं न म्रियसे, न म्रियसे; मा भैषीः। तत्र न कश्चन म्रियते, न च तमसि अधः गच्छन्ति। सर्वे तत्र जीवन्ति—श्वेतः, अश्वः, मनुष्यः, पशुः—यत्रायं जीवनबन्धो विधीयते। समवयस्केभ्यः, अभिचारकात्, बन्धुभ्यश्च, त्वां रक्षामः। अमृतोऽमृतः भूत्वा, आयुष्मान् भूत्वा, तव प्राणाः शरीरं न वियान्तु। शतानि मृत्योरूपाणि, विघ्नानि, त्वां अतिक्रमन्तु; देवाः तस्मात् विमोचयन्तु, वैश्वानरस्य वह्नेः च। त्वं अग्नेः शरीरं, बलवान्, रक्षःशत्रून् नाशयन्; रोगं अपसारयसि, तव नाम पूतुद्रुः औषधिः इति। अहं बलिनं, रक्षःहन्तारं, शीघ्रं सखायं, रक्षायै प्रतिष्ठितं, अग्निं उपगच्छामि; हविषा सन्दीप्तः अग्निः, अह्निश्च रात्र्या च, अस्मान् पापात् पातु। जातवेदाः, सन्दीप्तः, निषृङ्गया ज्वलन्या, अभिचारकान् स्पृश; जिह्वया रक्षांसि गृहाण, मांसादान् भक्षय, वृष्टिहीनं देशं तान् स्थापय। तव उभे भयंकरौ मुखे, अधः ऊर्ध्वं च, स्थापय; व्योम्नि गर्जन्, अग्ने, अभिचारकान् हन्याः। अग्ने, अभिचारकस्य त्वचं विदारय; तव तीक्ष्णया ज्वलन्या, बलात्, तं नाशय; जातवेदाः, तस्याङ्गानि छिन्धि, मांसादं विकिर। यत्र यत्र जातवेदाः, अभिचारकं तिष्ठन्तं, चरन्तं, वा व्योम्नि पतन्तं पश्यसि, तत्र, घोर, तं शस्त्रेण हन्याः। अग्ने, यजुषा शरं नमय, वाक्शरैः, अश्मशरैः च, अभिचारकान् हृदि विद्धि; तेषां प्रतीयमानं बाहू छिन्धि। जातवेदाः, उत्पन्नान्, उत्पद्यमानांश्च, ज्वलन्या दूरं कुरु; अग्ने, प्रथमं, दीप्तान् नाशय, भक्षयन्तु भक्षकाः भक्षकान्। अत्र, अग्ने, कोऽभिचारकः प्रयुञ्जानः इति ब्रूहि; सन्दीप्तया ज्वलन्या तं गृहाण, कनिष्ठ, मनुष्यदृष्टेः तमन्धं कुरु। अग्ने, तीक्ष्णदृष्टया यज्ञं पालय, शुभाय नेतुं क्षमस्व; दीप्तिमान्, रक्षांसि नाशय, अभिचारकाः त्वां मा हिंस्युः, ऋषे। ऋषे, जनानां मध्ये रक्षः पश्य; तस्य त्रयः मुख्याङ्गानि छिन्धि; अग्ने, बलात्, तस्य पृष्ठानि छिन्धि, अभिचारकस्य मूलं त्रिधा छिन्धि। त्रिवारं अभिचारकः पन्थान् आगच्छति; यः अग्ने, मिथ्यया हिनस्ति; जातवेदाः, ज्वलन्या, तं स्तोतृणां पुरतः बन्धय। यद् आज आजि अग्ने, द्वाभ्यां शापः उच्यते, यद् वाक् विद्वेषिणां जायते, यद् कोपशरं मनसः, तेन अभिचारकान् हृदि विद्धि। तेजोभिः, अग्ने, अभिचारकान् अपसारय; बलात् रक्षांसि अपसारय; ज्वलन्या पिशाचान् अपसारय; लोभिनः दीप्तान् अपसारय। अद्य दुष्टान् देवाः अपसारयन्तु; शापः तस्यैव प्रतिनिवर्तेत; वाक् शरश्च तस्य प्राणेषु पतन्तु; अभिचारकः सर्वेभ्यः मार्गेभ्यः वियातु। यः मानवमांसं, अश्वं, गावः वा भक्षयति, अभिचारकः; यः गवां पयः आनयति, अग्ने, तेषां शिरांसि बलात् छिन्धि। अभिचारकाः गवां विषं वहन्तु; दुष्टाः अदितये छिद्यन्ताम्; देवः सविता तान् नयतु; औषधीनां भागः अन्यत्र विजयी भूयात्। पिङ्गाक्ष्या गवां वार्षिकं पयः—मांसादः, मानवदृष्टिः, तद् न खादेत्। अग्ने, यद् मधुरं सारं, यं लोभिनो वाञ्छन्ति, तं प्रत्यागच्छन्त्या ज्वलन्या तस्य प्राणेषु हन्याः। अग्ने, त्वं नित्यं रक्षांसि नाशयसि; संग्रामेषु रक्षांसि त्वां न विजित्यन्ति। मांसादान् तेषां अनुयायिभिः सह दह; दिव्यं शस्त्रं त्वां मा व्यथयेत्। एवं, मन्त्रैः, अग्निना, देवैः च, अभिचारकाः, पिशाचाः, रोगाः, मृत्युः च, दूरं नीयन्ते; जीवितस्य बन्धः स्थाप्यते; आयुः दीर्घं, सुखं, रक्षां च वयं यच्छामः।