देवेषु अयं जनः स्थातुं समर्हति, परं लोकं न यान्तु। सहस्रगुणबलस्य साहाय्येन तम् मृत्योः बाहुभ्यां उत्क्षिपामः। मृत्योः दूरं तवायुः पूर्यताम्, प्राणाश्च पोषणं च त्वयि प्रविशन्तु। न स केशिनः, न च क्रोशमाना दुष्टदूताः त्वाम् गृह्णीयुः। अहम् त्वां पुनः आनयामि, त्वां समाप्नोमि; त्वं नवजीवनः पुनरागतः। सर्वाणि अङ्गानि, सर्वं दृष्टिं, सर्वं प्राणं तव पुनः स्थापयामि। तेजः उदितम्, अन्धकारः त्वत्तः अपासृतः। मृत्युम्, विनाशं, व्याधिं च त्वत्तः अपाक्रामयामः। अमृतस्य पानं गृहाण; जरया दन्त्या अपि त्वं न छिद्याः। अहं तव श्वासं, प्राणं च पुनरानयामि; तमसि न गच्छ, मा नश्य। जीवताम् आलोकस्य समीपं आगच्छ; शतं शरदः त्वां प्रत्यानीये। मृत्योः, अमंगलस्य पाशान् विमोच्य, दीर्घायुः तव स्थापयामि। वातात् तव श्वासं, सूर्यतः दृष्टिं पुनः स्थापयामि। तव मनः अन्तः धारयामि; अङ्गैः सह जानीहि, जिह्वया भाषस्व। श्वासेन त्वां बलयामि, यथा अग्निः ज्वलति द्विपदेषु चतुष्पदेषु च। हे मृत्युः, दृष्टये नमः; तव श्वासाय हविः समर्पितम्। अयं जीवतु, न म्रियेत; श्वासेन तम् प्रेषयामि। औषधं तस्मै समर्पयामि—हे मृत्युः, न एनं हन्याः। जीवताम्, अमृतान्, जीवन्त्यः ओषधयः—रक्षन्त्यः, स्थिराः, बलिन्यः—एतान् अहम् आह्वयामि अस्य रक्षायै। तस्मिन् वद, मा गृह्णीः; विमुञ्च, स्वजनैः सह अत्रैव तिष्ठतु। हे भव, शर्व, अनुग्रहं कुरुतं, रक्षां दत्तं; अमंगलं अपाकुरुतं, दीर्घायुः प्रयच्छतम्। हे मृत्युः, तस्मिन् वद, दया कुरु; उत्थापय। सर्वेषु अङ्गेषु अखिलः, श्रुतिमान्, बलयुक्तः, शतायुः, आत्मना सह सुखी भूयात्। देवास्त्रं त्वत्तः अपसरतु; रजः अपि, मृत्युम् अपि, अहं त्वां पारयामि। मांसादं, कृमिकण्टकम्, जीवाय दूरं स्थापयामि; रक्षणस्य सूत्रं त्वयि स्थापयामि। तव मृत्युः, पन्थाः, रजसा दुर्गः—तस्मात् रक्षन्, अस्य ब्रह्मवर्म स्थापयामः। तवायुः, अपानं, जरां, मृत्युम्, दीर्घायुः, सुखं च स्थापयामि। वैवस्वतस्य यमदूतान् सर्वान् विचरन्तः अपाक्रामयामि। द्वेषं, विनाशं, गृहणं, मांसादं, पिशाचान्, सर्वान् अशुभान् दूरं विसृजामि; यत् पापं, तम् तमसि निपातयामि। अग्निं सर्वजनमविदं साक्षात् कृत्वा, अमृतस्य प्राणं, दीर्घायुः च तव याचामि। यथा अमृतः सह बन्धुभिः न नश्यति, एवं तवापि तत् करोमि; तव शुभं भूयात्। द्यौः पृथिवी च तव शुभे सन्तु, दुःखरहिते, तेजस्विन्यौ। सूर्यः तव प्रीत्या प्रकाशेत, वायुः हृदयाय हितं वातयेत्, दिव्याः पयस्विन्यः आपः तवाभिमुख्यं शुभं वहन्तु। औषधयः, अधरात् उच्चैः पृथिव्याः, तव शुभे सन्तु। तत्र आदित्यौ, सूर्यचन्द्रमसौ, तव रक्षां कुर्याताम्। यं वस्त्रं धारयसि, यं कर्ष्णाजिनं धारयसि, तद् तवाङ्गाय शुभं कुर्मः; तस्य स्पर्शः तव अहितः मा भूयात्। यदा तीक्ष्णेन कक्षेण केशं श्मश्रु च छिन्त्सि, तदा तव मुखं शोभनं भूयात्; न अस्माकं प्राणं हर। यवः शाल्यः च, बलिनौ, तव शुभे स्याताम्। एते व्याधिं अपाकुरुतः, एते त्वां पापात् विमुञ्चतः। यत् त्वं खादसि, यत् पिबसि—यदन्नं, गोदुग्धं, भक्ष्यं वा अभक्ष्यं वा—सर्वं तव भोजनं विषरहितं कुर्मः। दिवा निशा च, उभाभ्यां त्वां परिवृण्मः। एषः शत्रुभ्यः, पापकामेभ्यश्च, रक्ष्यताम्। शतं, सहस्रं वर्षाणि, द्वे युगे, त्रिणि, चत्वारि—तव दत्तानि। इन्द्रः, अग्निः, सर्वे देवाः, अनिर्विरोधेन, एषां अनुमोदनं कुर्वन्तु। शरदः, हेमन्तः, वसन्तः, ग्रीष्मः च—एतेषु त्वां परिवृण्मः। तव वर्षाणि सुखानि सन्तु, यत्र ओषधयः वर्धन्ते। मृत्युः द्विपदाम् अधिपः, मृत्युः चतुष्पदाम् अधिपः। तस्मात् मृत्युः, गोपालात्, त्वां उद्धरामि; तस्मात् मा बिभीषि। अविक्रान्तः, त्वं न म्रियसे, न म्रियसे; मा बिभीषि। तत्र, न कश्चन म्रियते, न अधमं तमः गच्छन्ति। सर्वे तत्र जीवन्ति—श्वेतः, अश्वः, नरः, पशुः—यत्रायं जीवितबन्धः विधीयते। समवयस्केभ्यः, अभिचारात्, स्वजनिभ्यश्च, त्वं रक्ष्यः। अमृतः, अमरः, दीर्घजीवी भूयाः; तव प्राणाः शरीरं न त्यजन्तु। मृत्योर् शतानि रूपाणि, विघ्नकराणि, सर्वाणि अतीत्वा गच्छन्तु; देवाstvां तस्मात् विमुञ्चन्तु, वैश्वानरस्य वह्नेः अपि। त्वं अग्नेः शरीरं, महाबलः, रक्षःशत्रु, शत्रुनाशनः; व्याधिं अपाकुरुषे, तव नाम पूतुद्रुः, औषधिः। अहं तेजस्विनं, रक्षःहन्तारं, शीघ्रं मित्रं, रक्षायै प्रतिष्ठितं, उपसर्पामि; हविषा दीप्तः अग्निः, दिवा निशा च अस्मान् पापात् रक्षतु। जातवेदः, दीप्तः, तव निरदंष्ट्रया ज्वलन्या, अभिचारिणः स्पृश; जिह्वया पिशाचान् गृहाण, मांसादान् खाद, अप्सुषु तान् निक्षिप। उभे तीक्ष्णे भस्मे अधः उपरि स्थापय; व्योम्नि गर्जन्, अग्ने, अभिचारिणः हन। अग्ने, अभिचारिणः त्वचा भिन्धि; तव तीक्ष्णया ज्वलन्या, बलात्, तं नाशय; जातवेदः, तस्याङ्गानि छिन्धि, मांसादं विक्षिप। यत्र यत्र त्वं पश्यसि, जातवेदः, अभिचारिणं स्थितं वा चरन्तं वा, व्योम्नि पतन्तं वा, तत्र, हे उग्र, तं तव अस्त्रेण हन। अग्ने, यज्ञैः तव बाणान्, वाचः शरान्, अश्मान् इव प्रक्षिपन्, अभिचारिणः हृदयं विद्धि; तव पुरतः तेषां बाहू भिन्धि। जातवेदः, उत्पन्नान् च, उत्पतिष्यन्तींश्च, तव ज्वलन्या दूरं अपाकुरु; अग्ने, प्रथमं, तेजस्विनः नाशय, खादकाः खादकान् खादन्तु। अत्र, अग्ने, कोऽभिचारिणः प्रयत्नं करोति, इति वद; तं तव दीप्तया गृहाण, हे कनिष्ठ, तम् मानवदृष्टेः अन्धं कुरु। एवं मन्त्रबलस्य, देवस्यानुग्रहस्य, अग्नेः च तेजसः साहाय्येन, मृत्योरपि बन्धनं विमोच्य, जीवस्य रक्षां, दीर्घायुः, तथा सर्वमङ्गलं अस्मै पुरुषाय समर्पयामः।