माऽन्विच्छः तान् यान्तः, ये दूरस्थानं नयन्ति; तमसः प्रकाशं प्रति आरोह—आगच्छ, वयं तव हस्ते गृह्णीमः। यमस्य दूती, कृष्णा च पिङ्गला, तौ मार्गरक्षकौ श्वौ—एषः पन्थाः आगच्छ, मा विखण्ड्य, मा विप्रकृष्टचित्तः तिष्ठ। तं पन्थानं मा गच्छ, सः भयङ्करः, येन पूर्वं नीतः; अहं तुभ्यं वदामि—हे पुरुष, तं मार्गं मा अनुव्रज; तत्र भयमस्ति, अत्र तव रक्षाऽस्ति। यदाप्सु अग्नयः तव रक्षां कुर्वन्तु, यः मनुष्यैः प्रज्वालितः अग्निः तव रक्षां कुर्यात्; वैश्वानरः जातवेदाः तव रक्षां कुर्यात्; दिव्यः सः तव रक्षां कुर्वन्न् विद्युत्सहः मा त्वं दूरं नयतु। मा मांसादः तव हिंसां कुर्यात्; दुःखदः तव रक्षां कुर्यात्। द्यौः तव रक्षां कुर्यात्, पृथिवी च सूर्यः तव रक्षां कुर्यात्, चन्द्रमा तव रक्षां कुर्यात्। अन्तरिक्षः दिव्यास्त्रात् तव रक्षां कुर्यात्। जागरणं च प्रबुद्धता तव रक्षां कुर्यात्; सुषुप्तिः च शान्तनिद्रा तव रक्षां कुर्यात्। रक्षकः च सूक्ष्मदर्शी तव रक्षां कुर्यात्। ते तव रक्षां कुर्वन्तु, ते तव रक्षां कुर्वन्तु। तेषां नमः, तेषां अर्पणं क्रियते। वायु, इन्द्र, धातृ, सविता रक्षिता तव जीवितं ददतु। तव श्वासः, तव बलं मा विगच्छतु; वयं तव प्राणं पुनः आह्वयामः। मा जम्भासुरः, मा दारुणशक्ति, मा तमः तव हिंसां कुर्यात्; तव जिह्वा यज्ञकुशं प्रति मा विचलतु। आदित्याः च वसवः तव संरक्षणं कुर्वन्तु, इन्द्रः च अग्निः तव कल्याणं नयन्तु। द्यौः, पृथिवी, प्रजापतिः तव संरक्षणं कुर्वन्तु; ओषधयः च सोमराजः तव जीवनं पूरयेत्, मृत्योर दूरं। अयं पुरुषः देवेषु अत्र स्थातुं युक्तः; परलोकं मा गच्छतु। सहस्रबलस्य वयम् एनं मृत्योः दूरं उत्थापयामः। मृत्योर दूरं तव पूरणं कुर्याम्; प्राणाः च पोषणं तव श्वासं प्रविशन्तु। केशविकृतः, दुःखदूतः तव मा ग्रहीतु। अहं त्वां पुनः आनयामि, त्वां अधिगच्छामि; त्वं पुनः आगतः, नूतनः जातः। सर्वाणि तव अङ्गानि, सर्वं दृष्टिः, सर्वं जीवितं—अहं तव पुनः स्थापयामि। प्रकाशः उत्पन्नः, तमः तव दूरं गतः। वयं मृत्युः, विनाशः, रोगः तव दूरं कृतवन्तः। अमृतस्य पानं गृहीहि; जराः दन्त्राः अपि तव न क्षिपन्तु। अहं तव श्वासं जीवनं पुनः आनयामि; मा तमसि गच्छ, मा विलीय। जीवताम् प्रकाशं प्रति समीपं आगच्छ; अहं त्वां शतं शरदः पुनः नयामि। मृत्युः, दुःखस्य पाशं विमोच्य, दीर्घं आयुः तव स्थापयामि। वातात् तव श्वासं पुनः स्थापयामि, सूर्याद् तव दृष्टिं; तव मनः अन्तः धारयामि; अङ्गैः सह ज्ञात्वा, जिह्वया भाषस्व। श्वासेन तव बलं वर्धयामि, यथा अग्निः प्रज्वलितः, द्विपद् चतुष्पदेषु। मृत्युः तव दृष्ट्यर्थं नमः; तव श्वासे अर्पणं कृतम्। अयं जीवतु, अयं मा मृत्युः; वयं श्वासेन एनं प्रेषयामः। तस्य औषधं रचयामि—मृत्युः, पुरुषं मा हन्याः। जीवान्, अमृतान्, जीववन्तः औषधयः—ये रक्षन्ति, ध्रियन्ते, बलवन्तः—अत्र, अस्य पुरुषस्य रक्षायै आह्वयामि। तस्य उपरि भाषस्व, मा ग्रहीषि; विमोचय, अत्र स्वजनस्य मध्ये स्थातुं ददातु। भवः, शर्वः, कृपया रक्षां दत्तु; दुःखं दूरं कुर्यात्, दीर्घायुः दत्तु। मृत्युः, तस्य उपरि भाषस्व, कृपां कुर्यात्; उत्थायेत्। सर्वाङ्गे अकलुषः, श्रुतिसम्पन्नः, वीर्यवान्, शतायु, स्वात्मनः सह जीवनं यथासुखं कुर्यात्। देवास्त्रं तव दूरं कुर्यात्; अहं त्वां धूल्यः, मृत्योर अपि दूरं नयामि। मांसादः, भक्षको दूरं तव जीवनाय स्थापयामि; तव रक्षायै बन्धं स्थापयामि। मृत्युः, तव पन्थाः यः धूल्यः दुर्गमः—तस्मात् रक्षायै वयं तस्य वेदस्य कवचं रचयामः। तव श्वासः, निष्वासः, जराः, मृत्युः, दीर्घायुः, कल्याणं स्थापयामि। वैवस्वतदूताः यमस्य सर्वे विचरन्तः दूरं नयामि। दूरं द्वेषं, विनाशं, ग्राही, मांसभक्षः, राक्षसाः, सर्वे दुष्टाः दूरं क्षिपामि; यत् अशुभं, तमः इव तं हन्यामि। अग्नेः, सर्वजनज्ञस्य, अमृतस्य श्वासं, दीर्घायुः तव याचामि। यथा अमृतः सह मित्रैः न नश्यति, तथा तव तद् रचयामि; तव तद् सफलं भवतु। द्यौः च पृथिवी तव शुभं कुर्यात्, दुःखवर्जितं, तेजोयुक्तं। सूर्यः तव अनुकूलं प्रकाशं ददातु; वायुः तव हृदयाय अनुकूलं वातं ददातु। दिव्याः, क्षीरदायिनीः आपः तव शुभं प्रवाहं कुर्वन्तु। औषधयः तव शुभं कुर्यात्, अधरात् ऊर्ध्वपृथिव्याः। तत्र, आदित्यद्वयं, सूर्यः च चन्द्रमा, तव संरक्षणं कुर्वन्तु। यत् वस्त्रं धारयसि, यत् कच्छं धारयसि, तद् तव शरीराय शुभं कुर्यामि; तस्य स्पर्शः तव अहितं मा कुर्यात्। यदा तिक्ष्णेन कर्ष्णेन केशं च दाढीं छिन्दसि, तेजसा, तव मुखं शोभनं भवतु; तव जीवनं मा हर। शालिः च यवः, बलवान्, वीर्ययुक्तः तव शुभं भवतु। एते द्वौ रोगं दूरं कुर्वन्ति; एते द्वौ तव हिंसां विमोचयन्ति। यत् खादसि, यत् पिबसि—धान्यं, गोदुग्धं, यत् खादितं वा अ-खादितं—सर्वं तव अन्नं विषरहितं कुर्यामि। दिवा च निशि, उभाभ्याम्, वयं त्वां परिवेषयामि। शत्रुभ्यः, अहितकामेभ्यः तव संरक्षणं कुर्यामि। शतं, सहस्रं वर्षाणि, द्वौ युगौ, त्रयः, चत्वारः—त्वं लभस्व। इन्द्रः, अग्निः, सर्वे देवाः तस्य अनुमोदनं कुर्वन्तु, अप्रतिबद्धम्। शरदः, हेमन्तः, वसन्तः, ग्रीष्मः—सर्वेभ्यः त्वं परिवेषितः। तव वर्षाणि सुखानि सन्तु, यत्र औषधयः वर्धन्ते। मृत्युः द्विपदाम् अधिपः, मृत्युः चतुष्पदाम् अधिपः। तस्मात् मृत्युः, गोपालः, त्वां उत्थापयामि; तं मा भैषीः। अकलुषः, त्वं न म्रियसे, त्वं न म्रियसे; मा भैषीः। तत्र, न कश्चन म्रियते, न अधमतमं तमः गच्छन्ति। सर्वे तत्र जीवन्ति—श्वेतः, अश्वः, मानवः, पशुः—यत्र एषः पुण्यकर्म, जीवनाय बन्धः क्रियते। त्वं समवयस्केभ्यः, अभिचारात्, बन्धुभ्यः रक्ष्यः; अमृतः, अमरः, आयुष्मान् भव; तव प्राणाः शरीरं मा विगच्छन्तु। एवं, मन्त्रैः, आशीर्भिः, देवैः, औषधिभिः, तेजसा, श्वासेन, रक्षया, वयं तव जीवनं पुनः स्थापयामः, तव सर्वाङ्गं, तव दृष्टिं, तव आयुः पुनः पूरयामः; तमसः प्रकाशं प्रति त्वां नयामः, मृत्युः, दुःखं, रोगं तव दूरं कुर्यामः; तव जीवनाय, दीर्घायुषे, सर्वे देवाः अनुमोदन्तु।