कश्चन, व्रतानां रहितः, अन्यस्मिन्नेव दिवसे, अथवा उभययोर्दिवसोः, यः कश्चन एषः भ्रगुः समीपं याति, स एव सम्प्राप्तुं अर्हति। तस्मिन्नेव समये, इन्द्रः स्वैः हरिद्रैः अश्वैः, मयूरपिच्छैः अलङ्कृतैः, आनन्ददायकैः युक्तः, आगच्छतु। तं न केचन निरुद्धुमर्हन्ति, न च बन्धकाः तं प्रतिषेधयन्तु। स इव बाणः सम्यग्गच्छन्, साक्षात् अत्र आगच्छतु। तस्मिन्नेव काले, अहं तव प्राणस्थानि कवचेन आवृणोमि। सोमः राजा त्वां अमृतत्वेन अभिषिञ्चतु। वरुणः त्वां विस्तीर्णवक्षसम् करोतु। देवाः त्वां विजयीं कुर्वन्तु, त्वयि एव प्रमुद्यन्ताम्। अथ, मृत्यवे, अन्तकाय, नमः। तव प्राणाः अपानाः च अत्रैव सन्तु। अयं पुरुषः अत्रैव जीवतु, सूर्यस्य अंशे, अमृतस्य लोके। भगः एनं उद्धरेत्, सोमः प्रभामान् उद्धरेत्, मरुतः देवाः उद्धरेयुः, इन्द्रः अग्निश्च कल्याणाय उद्धरेताम्। अत्र तव प्राणः, अत्र तव आयुः, अत्र तव मनः। वयं त्वां निरृत्याः पाशेभ्यः देववचोभिः अपाकर्षामः। उत्तिष्ठ, पुरुष, मृत्युपथं मा अनुयाहि। विस्तीर्णं गृहम् मा गच्छ, अस्मात् लोकात्, अग्नेः सूर्यस्य च दर्शनात् मा गच्छ। वातः ते वात्यतु, मातरिश्वन्। अमृताः आपः ते वर्षन्तु। सूर्यः तव शरीराय कल्याणं दीप्तिं ददातु। मृत्युः त्वां दयया पश्यतु—मा गच्छ। अहं तव पुनरागमाय पन्थानं निर्मिमि, जीविताय नौकां निर्मिमि, तेजसः कौशलं ददामि। आगच्छ, एतत् अमृतमङ्गलं रथं आरोह, स्पष्टया वाचा भाषस्व। तव मनः तत्र मा गच्छतु, नु मा नश्यतु। जीवद्भ्यः मा गच्छ, पितृभ्यः मा गच्छ। सर्वे देवाः त्वां अत्र रक्षन्तु। येषां गन्तुमिच्छसि, ते यान्ति दूरं स्थानम्, तान् मा स्पृहय। तमसो ज्योतिषः आरोह, आगच्छ, वयं तव हस्तं गृह्णीमः। कृष्णौ च पृषती च, यमस्य द्वौ दूतौ, मार्गरक्षकौ श्वानौ—एते अत्र आगच्छन्तु, मा विक्षिप्यन्ताम्, मा मनसा विप्रकृष्टौ तिष्ठताम्। तं मार्गं मा गच्छ, स भयानकः, येन पूर्वे अनयन्—इति ते वदामि। पुरुष, तं मार्गं मा अनुयाहि; तत्र भीः अस्ति, अत्र ते श्रेयः। आप्सु ये अग्नयः सन्ति, ते त्वां रक्षन्तु। ये मनुष्यैः प्रज्वलिताः अग्नयः, ते त्वां रक्षन्तु। वैश्वानरः जातवेदाः त्वां रक्षतु। दिव्यः स विद्युत्संयुक्तः त्वां मा अपाकरोतु। मांसादः त्वां मा हिंसतु, दुःखदः त्वां रक्षतु। द्यौः त्वां रक्षतु, पृथिवी सूर्यश्च त्वां रक्षेताम्, चन्द्रमाः त्वां रक्षतु। अन्तरिक्षं दिव्यायुधेभ्यः त्वां रक्षतु। जागरणं च प्रबुद्धता च त्वां रक्षेताम्। स्वप्नहीनः शय्यः च अव्याघातः विश्रान्तिः च त्वां रक्षेताम्। रक्षकः च जाग्रतः च त्वां रक्षेताम्। ते त्वां रक्षन्तु, ते त्वां पालयन्तु। ताभ्यां नमः, ताभ्यां हविः। वायुः, इन्द्रः, धातृ, सविता च त्वां जीवितं ददतु, जीवत्सु मध्ये। तव प्राणः बलं च मा गच्छताम्। वयं तव प्राणं पुनः आह्वयामः। न मा त्वां जम्भो न संजाभो, न तमः त्वां हिंसतु। तव जिह्वा कुशे मा विचरतु। आदित्या वसवः त्वां धारयन्तु, इन्द्रः अग्निश्च त्वां कल्याणाय आनयेताम्। द्यौः, पृथिवी, प्रजापतिश्च त्वां धारयन्तु। ओषधयः, सोमराज्ञी च त्वां मृत्योः दूरं जीवितेन पूरयन्तु। अयं पुरुषः अत्रैव देवैः सह तिष्ठतु। परं लोकं मा गच्छतु। सहस्रगुणेन बलिना वयं एनं मृत्योरपाकर्षामः। मृत्योः दूरं त्वं पूर्यस्व, प्राणाः ऊर्जं च त्वयि प्रविशन्तु। केशिनी, क्रन्दिनी दुःशंसिनी वा त्वां मा गृह्णाताम्। त्वां पुनः आनयामि, त्वां प्राप्नोमि; त्वं नूतनः पुनरागतः। सर्वाणि अङ्गानि, सर्वं दृष्टिं, सर्वं आयुः त्वयि पुनः स्थापयामि। ज्योतिः उदितम्, तमः त्वत्तः आपगतं। वयं त्वत्तः मृत्युम्, विनाशं, रोगं च दूरं कुर्मः। एषः अमृतस्य सोमः पिब—जरसा दन्तमपि त्वां मा छिन्द्यात्। अहं तव प्राणं, तव आयुः पुनः आनयामि। तमसि मा गच्छ, मा नश्य। जीवतां ज्योतिरीयं समीपं आगच्छ। शतं हेमन्तान् त्वां प्रतिनयामि। मृत्योरपाशं, अमित्रस्य च पाशं विमोचयित्वा, दीर्घमायुः तुभ्यं स्थापयामि। वातात् ते प्राणं पुनरादाय, सूर्याद् दर्शं पुनरादाय, तव मनः अन्तः धारयामि। अङ्गैः सह ज्ञात्वा, जिह्वया भाषस्व। तव प्राणेन त्वां दृढीकुर्याम्, यथा अग्निः प्रज्वलति, द्विपदेषु चतुष्पदेषु च। दृष्टये मृत्यवे नमः, तव प्राणाय हविः। अयं जीवतु, मा म्रियेत। वयं एनं प्राणेन प्रेषयामः। अस्य औषधिं निर्मिमि—मृत्युः, नरं मा हन्। अहं जीवतः, अमृतान्, जीवतीः ओषधीः आह्वयामि—या रक्षन्ति, या तिष्ठन्ति, या बलवन्तः—अत्र, अस्य पुरुषस्य रक्षायै। तस्य उपरि भाषस्व, मा गृहाण। एनं मुञ्च, स्वजनस्य मध्ये अत्रैव स्यात्। भव, शर्व, कृपां कुरुतम्, रक्षां दत्तम्, अमित्रं नुदतं, दीर्घमायुः प्रयच्छतम्। मृत्युः, तस्य उपरि भाषस्व, कृपां कुरु, उत्थापय। सर्वाङ्गेण अघातितः, सुष्रुतः, बलवान्, शतायु, आत्मना सह सुखं जीवतु। देवानां शस्त्रं त्वत्तः अपसार्यते; अहं त्वां रजः परं नयामि, मृत्योरपि परं नयामि। मांसादं, भक्षकम्, तव जीविताय दूरं स्थापयामि। तव रक्षार्थं कवचं धारयामि। मृत्युः, तव सा पन्थाः, या रजसि दुर्गमा—तस्मात् त्वां रक्षन्, अस्य कवचं ब्रह्मणः निर्मिमि। तुभ्यं प्राणान्, अपानम्, जराम्, मृत्युम्, दीर्घमायुः, श्रेयश्च स्थापयामि। वैवस्वतान् यमस्य दूतान् यान् प्रेषितान्, सर्वान् अपाकरोमि। दुरितं, विनाशं, ग्रहं, मांसादं, पिशाचं, सर्वाणि पापानि दूरं क्षिपामि। यत् किञ्चिद् अमङ्गलं, तमसि इव अपाकरोमि। अग्नेः सर्वजनस्य जातवेदसः, अमृतस्य प्राणं, दीर्घमायुः च तुभ्यं याचे। यथा अमृतः स्वैः सहचरैः सह न नश्यति, तथा अहं एतत् तुभ्यं करोमि; तव इदं स्यात्, तव श्रेयः स्यात्। द्यावा पृथिव्यौ तुभ्यं शुभे स्याताम्, दुःखरहिते, तेजसा युक्ते। सूर्यः तव शुभं प्रकाशं ददातु, वायुः तव हृदयाय शुभं वात्यतु। दिव्याः दुग्धदाः आपः तव सर्वतः शुभं वहन्तु। ओषधयः तुभ्यं शुभा स्युः, अधरात् उपर्यन्तं पृथिव्याः। तत्र, आदित्यौ सूर्यचन्द्रमसौ तव रक्षां कुर्याताम्। यद् वस्त्रं धारयसि, यद् उपानहं धारयसि, तद् तव शरीराय शुभं कुर्मः। तस्य स्पर्शः तुभ्यं अहिंस्रः अस्तु। एवं, मन्त्रबलात्, देवाश्च, औषधयश्च, सर्वे रक्षां कुर्वन्ति, आयुः ददाति, मृत्युमपाकुर्वन्ति च। एषः पुरुषः, अमृतस्य लोके, देवैः सह, दीर्घायुष्मान्, सुखेन तिष्ठतु।