शान्तभावेन कथां प्रवर्तयामि— कश्चन जनः, शापैः, वरुणस्य कोपेन, यमस्य पाशेन, सर्वदैविकदोषैश्च बद्धः, विमोचनं प्रार्थयति। तस्य तृष्णा तं पीडयति; स तृष्णां च तस्योद्धारकां च आवाहयति—“हे तृष्णे, हे तृष्णोद्धारिके, एषां बन्धनानां यथा पापकृतः बद्धाः भवन्ति, एवं मां बन्धय, तृष्णां छिन्धि।” तं प्रति पुनः वदति—“त्वं तृष्णा, त्वं तृष्णोद्धारिका; त्वं विषं, त्वं विषोद्धारिका; यथा वृषभः रज्ज्वा विमुच्यते, एवं मां विमोचय।” सः स्वस्य पार्श्वेभ्यः, हृदयात्, मुखस्य तेजसः च, तस्यै सर्वं तेजः दत्तवान्—“इदं ते सर्वं तेजः ददामि।” ततः सः रोगान्, अमङ्गलवाचः, दुष्टान् च अपसारयति; अग्निः पापान् नाशयतु, सोमः अमित्रान् विनाशयतु इति सः प्रार्थयति। तस्याङ्गे यदपि अमङ्गलचिह्नं पतितं, तत् सर्वं पततु, नश्यतु; लोहमुद्रया शत्रुणा सह तं संयोजयति। यद् दारिद्र्येण, अमित्रभावेन, दुर्भाग्येन च सहागतम्, तत् लतायाः वृक्षात् पतनवत्, सविता सुवर्णहस्तः, धनदः, तत् सर्वं अन्यत्र नयतु इति सः प्रार्थयति। मनुष्यस्य शरीरसहितं, आयुषा सह, शतशो दुर्भाग्यानि जायन्ते; तेषु पापिष्ठानि, विनाशकारिणि, दूरं नयामः, हे जातवेदः, कल्याणानि अस्मभ्यं ददातु। गोष्ठे गोः विभागवद्, शुभानि भाग्यानि अत्र रमन्तां, पापिष्ठानि च दूरं यान्तु इति सः वदति। रूराय, चलाय, प्रेरकाय, धीराय नमः; शीताय, प्राचीनकामाय नमः इति सः प्रार्थयति। यः कश्चित् अन्यस्मिन् दिवसे, उभयत्र वा, एतं मण्डूकं समीपं गच्छेत्, स व्रतहीनः अपि आगच्छतु। ततः सः इन्द्रं आमन्त्रयति—“हे इन्द्र, मयूरपिच्छाभूषितैः हरिदश्वैः सह आगच्छ; त्वां न कश्चन निवारयेत्, न बन्धनकर्तारः त्वां निबध्नीयुः; शरवत् सीध्वं आगच्छ।” सः पुरुषस्य प्राणस्थानि कवचेन आवृणोति; सोमराजः तं अमृतत्वेन अभिषिञ्चतु; वरुणः तं विशालवक्षसम् करोतु; देवाः तं विजयीं कुर्वन्तु, तस्मिन् हृष्यन्तु। मृत्यवे, अन्तकाय नमः; तव प्राणापानौ अत्रैव सन्तु; अयं जनः आदित्यस्य भागे, अमृतलोकस्य मध्ये, जीवनेन स्थातु। भगः, सोमः, मरुतः, इन्द्रः, अग्निः च एनं उत्तिष्ठन्तु। अत्र तव प्राणः, अत्र तव आयुः, अत्र तव मनः; वयं त्वां निरृत्याः पाशेभ्यः, देववचनेन, उद्धरामः। उत्थेहि, न मृत्युपथं अनुव्रज; न तस्यां विशालायां गृहायां गच्छ; न लोकात्, न अग्निसूर्ययोः दर्शनात् अपसर। मातरिश्वन्, तव कृते वायुः वातु; अमृताः आपः तव कृते वृष्टिं कुर्युः; सूर्यः तव शरीराय शुभं दीप्तिं ददातु; मृत्युः त्वां अनुकम्पयेत्—मा गच्छ। त्वं पुनरागच्छ, जीवने नावं, तेजसि कौशलं रचयामि; एताममृताम् रमणीं रथां आरोह, स्वरेण भाषस्व। न मनस्तव तत्र गच्छतु, न नश्यतु; न जीवितेभ्यः अपसर, न पितृणां पन्थानं गच्छ; देवाः त्वां अत्र रक्षन्तु। ये गताः, तेषां प्रति न स्पृहय; तं दूरदेशं न गच्छ; तमसः प्रकाशं प्रति आरोह, वयं तव हस्तं गृह्णीमः। कृष्णशबलौ, यमस्य दूतौ, मार्गरक्षकौ श्वानौ—एतं मार्गं आगच्छताम्, न विच्छिद्यताम्, न मनोविभ्रान्त्या तिष्ठतम्। एषः मार्गः भीषणः, येन ते पूर्वं नीताः—मां शृणु; न तं मार्गं अनुव्रज, तत्र भयम् अस्ति, अत्र तव रक्षाः। आप्सु ये अग्नयः, मानुषैः प्रज्वलितोऽग्निः, वैश्वानरः जातवेदश्च त्वां रक्षन्तु; दिव्यः स विद्युता सह त्वां मा अपाकरोतु। मांसभक्षको न त्वां हिंसतु; दुःखदः त्वां न बाधेत; द्यौः, पृथिवी, सूर्यः, चन्द्रमाः, अन्तरिक्षं च त्वां रक्षन्तु; दिव्यास्त्रात् त्वां अन्तरिक्षं पालयतु। जागरितं, प्रबुद्धता, स्वप्नहीनं, अव्याहतं विश्रमश्च त्वां रक्षेताम्; रक्षकः, निरीक्षकः च त्वां पालयेताम्। ते त्वां रक्षन्तु, त्वां पालयन्तु; ताभ्यः नमः, ताभ्यः हविः। वायुः, इन्द्रः, धाता, सविता च त्वां जीवितं ददतु; तव प्राणः, बलं मा गच्छताम्; वयं तव जीवात्मानं पुनराह्वयामः। जम्भराक्षसः, अपि च संत्रासः, तमश्च त्वां न बाधेत; तव जिह्वा न कुशस्थले विचरेत्; आदित्याः, वसवः, इन्द्रः, अग्निश्च त्वां धारयन्तु, कल्याणं ददतु। द्यौः, पृथिवी, प्रजापतिश्च त्वां धारयन्तु; ओषधयः, सोमराज्ञी च तव आयुः पूरयन्तु, मृत्योः पराङ्मुखम्। एषः जनः अत्रैव देवैः सह स्थातु, अन्यं लोकं न गच्छतु; सहस्रगुणेन बलिना वयं तं मृत्योः उद्धरामः। मृत्योः पराङ्मुखं तव पूरणं, प्राणाः, ओजः त्वाम् आविशन्तु; केशी, कृन्दनदूतः त्वां न गृह्णीयात्। त्वां पुनः आनयामि, त्वां पुनः प्राप्नोमि; त्वं पुनरागतः, नवः जातः; सर्वाणि अङ्गानि, चक्षूंषि, आयुः च तव पुनः दत्तानि। प्रकाशः उदितः, तमः त्वत्तः नष्टम्; मृत्युम्, विनाशम्, रोगं च त्वत्तः अपाकरोमः। इदममृतपेयम् उपधारय; जरया दष्टोऽपि मा छिद्यस्व; तव प्राणं, आयुः पुनरावर्तयामि; तमसि मा गच्छ, मा नश्य। जीवताम् प्रकाशे समीपं आगच्छ; शतं शरदः त्वां प्रत्यानीषि; मृत्युपाशान्, अमङ्गलानि विमोच्य, दीर्घमायुः त्वायि स्थापयामि। वायोः प्राणं, सूर्यस्य चक्षुः त्वत्तः पुनः दत्तम्; मनः तव अन्तः धारयामि; अङ्गैः सह जानीयाः, जिह्वया भाषस्व। प्राणेन त्वां, अग्निवत्, द्विपदः चतुष्पदः च मध्ये, बलयामि; मृत्यवे नमः, चक्षुषे; तव प्राणाय हविः। एषः जीवतु, न म्रियेत; प्राणेन तम् प्रेषयामि; तस्य कृते भेषजं करोमि; मृत्युः, न एनं हन्तु। जीवान्, अमृतान्, ओषधींश्च—याः रक्षन्ति, ध्रियन्ते, बलवन्तः—तान् अत्र, अस्य रक्षायै, आह्वयामि। एवं सः जनः, मन्त्रबलात्, देवप्रीत्या च, शापदोषरोगमृत्युपाशेभ्यः विमुक्तः, दीर्घायुष्मान्, तेजस्वी, सुखी च जातः।