अग्निं प्रार्थयामः—“हे अग्ने, तान् उत्सुकान् देवान् अत्र आनय, स्वे गृहे स्थापय च। ते मधुरं हविः पित्वा, अस्मभ्यं धनानि ददतु।” ततः देवान् संबोधयामः—“हे देवाः, युष्माकं आसनानि सुखानि कृतानि; युष्मान् स्नेहेन सोमपेषणे प्राप्तान्। स्वं धनं वहन्तः, स्वर्गं तप्तं समृद्ध्या गच्छत।” तान् यजमानः प्रेरयति—“यज्ञं प्रति गच्छत, यज्ञपतिं प्रति गच्छत, स्वं स्रोतः प्रति गच्छत—स्वाहा।” यजमानः यज्ञपतिम् उद्दिश्य वदति—“एषः तव यज्ञः, सहस्रश्लोकैः उक्तः; सः शुभं ददातु—स्वाहा।” पुनः देवांश्च प्रार्थयति—“ये वषट्कृताः, ये च अवषट्कृताः; हे देवाः, मार्गं विदित्वा, मार्गं प्राप्य, तस्मिन एव पन्थानि गच्छत।” मनसः पतिं प्रति वदति—“देवेषु स्वर्गस्थेषु अयं नः यज्ञः—स्वर्गे स्वाहा, पृथिव्याम् स्वाहा, अन्तरिक्षे स्वाहा, वायौ स्वाहा, स्वाहा।” ततः हविः, पयः, सर्पिः, इन्द्रस्य सम्पदः, मरुतः, सर्वे च देवाः—एतेषां ऐक्यं प्रार्थयति। “एवं समाहितानि, इन्द्रं प्रति हविः प्राप्नुयात्—स्वाहा।” यज्ञवेदिकायाः समीपे दर्भाः विस्तीर्णाः, नातिसारयेत् स्वजनम्, न च मूलशायिनम्; होतुः स्थानं हरितं हिरण्मयं—एतानि यजमानस्य लोके भूषणानि सन्ति। दुष्टस्वप्नान्, पापस्वप्नान्, अमंगलान् च निरस्य, मन्त्रेण सीमां निर्माय, स्वप्नानां मुखानि अपसारयति, शुद्धानि भवन्तु इति प्रार्थयति। स्वप्ने यत् अन्नं भुक्तं, यत् प्रातः न लभ्यते, तत् सर्वं मम शुभं भवतु; दिनेन तु न दृश्यते। दिवं पृथिवीं च, अन्तरिक्षं, मृत्युम् च प्रणम्य, यजमानः उत्तिष्ठन् उर्ध्वदृष्टिः प्रार्थयति—“ईश्वराः मां न हिंसंतु।” कः अस्मान् तं दुरितं, हिंसकं, वीरधनकामं दुरात्मानं निवारयेत्? कः यज्ञकामः, कः समृद्धिकामः, कः देवेषु दीर्घायुः ददाति? वरुणेन अथर्वणे दत्तां चित्रां गावं, या सदा दुह्यमाना, सदा वत्सयुक्ता, बृहस्पतिना सख्यं कुर्वती, ताम् यः इच्छति, सः यथेष्टं तनुं विधत्ते। मानुषं वाकं परित्यज्य, दिव्यां वाचं वृणोमि; सम्यक् मार्गेण, सर्वैः मित्रैः सह, प्रतिनिवर्तस्व। यद् विस्मरणं कृतं, हे अग्ने जातवेदः, जानता अजानता वा, तस्मात् रक्षस्व, हे प्राज्ञ; अमृतत्वं सखिषु अस्माकं भवतु। सप्त सूर्यस्य रश्मयः दिवस्य तमः हरन्ति; समुद्रस्य आपः तीरं गत्वा शरं अपाकुर्युः। यः अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, यः प्रत्यक्षद्वेषी, यः गूढद्वेषी, हे अग्ने, ज्ञातोऽज्ञातो वा—प्रतिनिवर्तमानः दाता तान् दूरं करोतु; तेषां अपत्यं न स्थातु। यः अस्मान् आक्रमति, स्वपन् वा जाग्रन् वा, स्थितः चलन् वा, हे जातवेदः, वैश्वानरेण सह, तान् सम्मुखीभूतः दह। द्यूतस्य स्वामी, स्वयम् अधिपति, तस्य क्रूरस्य, हरितस्य, नमः; सर्पिषा हान्यां हानिः शम्येत, अस्मासु सौम्यः भवतु। अग्ने, द्यूतानां धूलिं, शर्कराम्, कणं च, सर्पिषा अप्सरसोऽभ्यर्चय; यथा देवाः हर्षेण हविः गृह्णन्ति, एवं ते द्वेधा हविषि तुष्यन्तु। अप्सरासः सहभोजनं हर्षयन्ति, आदित्यस्य चास्माकं मध्ये स्थितं हविः; ते मम हस्तौ सर्पिषा संयुञ्जन्तु, मम प्रतिद्वन्द्विनं द्यूतकारं जयन्तु। नवीनं, पुनरागतम्, सर्पिषा अस्मान् प्रति सिञ्च; यः प्रतिदत्ते, तम् वृक्षं काष्ठेन छिन्द्यादिव, नाशय। यः दिवसा अस्माकं धनं समारभत, यः जयपराजयौ द्यूते चकार, सः देवः एतां हविं गृह्णन्, गन्धर्वैः सह सहभोजनं ददातु। “संवसव” इति तव नाम, हे क्रूराः द्यूताः, राज्यस्य अधिपतयः; तान् हविषा सिञ्चामः, वयं धनाधिपतयः स्याम। यदा समर्थनं कामये, यदा तपः चरामि, यदा हरितं द्यूतं गृह्णामि—तदा सौम्याः अस्मासु अनुग्रहं कुर्वन्तु। अग्नि-इन्द्रौ, भक्तस्य शत्रून् निहतम्; युवां रिपुघ्नौ। याभ्यां लोका आदौ जिताः, याभ्यां भूतानि स्थितानि—हे वीर्यवन्तौ, बलबाहू, रिपुघ्नौ, अग्नि-इन्द्रौ, अहम् आह्वये। युवयोः कृते देवः स्रुक् गृहीतवान्, हे इन्द्र, बृहस्पते; स्तुतिभिः आगच्छ, हे इन्द्र, यजमानस्य हविर्दातुः कृते। त्वं इन्द्रस्य उदरम्, सोमस्य आसनम्, देवमानुषाणां आत्मा; अत्र सन्तानम् उत्पादय; ये अत्र, ये च अन्यत्र, ते अत्र रमन्ताम्। द्योः पृथिव्योः तेजस्विन्यौ, महाव्रतौ, महाव्रतधारिण्यौ, सप्त दिव्याः आपः प्रवृत्ताः—ता अस्मान् क्लेशात् मोचयन्तु। ता मां शापेभ्यः, वरुणस्य कोपात्, यमस्य पाशात्, सर्वात् देवदोषात् मोचयन्तु। हे तृष्णे, हे तृष्णापनये, तां तृष्णां छिन्धि; यथा पापिनः तस्मै बद्धाः, तथा एतां बन्धनाय बद्ध्वा धारय। त्वं तृष्णा, त्वं तृष्णापनया, त्वं विषं, त्वं विषापनया; यथा रज्जुः वृषभात् विमुच्यते, तथा मां विमोचय। तुभ्यं पार्श्वात् ददामि, तुभ्यं हृदयात् ददामि, तुभ्यं मुखस्य तेजसा ददामि—एवं सर्वं तेजः तुभ्यं ददामि। रोगाः नश्यन्तु, पापवाचः दूरं गच्छन्तु; अग्निः पापिनः नाशयतु, सोमः दुष्टान् नाशयतु। पापचिह्नं पततु, विनश्यतु, सर्वथा नश्यतु; आयसदण्डेन त्वां शत्रौ संयोजयामि। यद् दारिद्र्यं, अमंगलं, दूषणं च मयि पतितम्, यथा लता वृक्षात् पतति, हे सवितः, हिरण्यहस्त, धनद, तत् अन्यत्र नय। शतानि अमंगलानि मनुष्ये जन्मनि शरीरे च जायन्ते; तेषु पापिष्ठानि, विनाशकारिणि, वयम् अपाकुर्याम; हे जातवेदः, शुभानि नः ददातु। एतैः वचोभिः गोष्ठे गाः विविनक्ति इव, शुभानि दैव्यानि अत्र रमन्ताम्, पापिष्ठानि च दूरं गच्छन्तु। रूराय, चलाय, प्रेरकाय, वीराय नमः; शीताय, पुरातनकामदाय नमः।