इन्द्रः रक्षकः, सहायः, सदा आह्वितः, वीरः च—सर्वत्र आह्वानम् कुर्वन् अहम् महाबलिनम् इन्द्रम् पुनः पुनः आह्वयामि। सः उदारः इन्द्रः अस्माकं कल्याणम् ददातु। यः रुद्रः अग्नौ अस्ति, यः अप्सु, यः ओषधिषु प्रविष्टः, यः सर्वान् लोकान् आकारयत्—तस्मै रुद्राय, तस्मै अग्नये नमः। शत्रुः, त्वम् शत्रुः एव; विषम्, विषेण न संमिश्र्य, न संयोगः अस्तु। सर्पः इव तस्मात् विगच्छ; तं आघातय। दिव्यजलानि अहम् अन्वेष्टवान्; तेषां सारेण युक्तः अस्मि। दुग्धसमृद्धः अग्निः आगच्छतु; तं न विमोचय, तु तेजः ददातु। अग्ने, तेजः, प्रजाः, दीर्घायुः च मे विमोचय। देवाः, इन्द्रः, ऋषयः च मम विद्युत् जानन्तु। एताः आपः यत् अशुभं, अपवित्रं, यत् मायायाः, अनृतस्य, शापस्य चोक्तम् तत् सर्वम् वहन्तु। त्वम् इन्धनम्, त्वम् समिधः, त्वम् तेजः; तत् तेजः मयि स्थापय। यथा प्राचीनेषु कालेषु गूढं व्रतम् छिन्नम्, तथा सेवकस्य बलम् निगृह्य। यत् सः संगृहीतवान्, तद् इन्द्रस्य धन्येन वयम् विभजामः। वरुणस्य व्रतेन तव दीप्तिम् अहम् दुर्बलयामि। यथा शापः दूरं गच्छति, स्त्रियः दुःखात् विमुक्ताः, शङ्कुरस्य मूलम् विमुक्तम्, तथा यत् प्रसारितम् तद् विमुच्यताम्, यत् उत्तोलितम् तद् अधः स्थाप्यताम्। इन्द्रः बुद्धिमान्, आत्मसंपूर्णः, सर्वज्ञः अस्माकं प्रति अनुग्रहं कुर्यात्; सः द्वेषम् अपाकरोतु, निर्भयता ददातु; वीर्यस्य स्वामिनः वयं भवेम। इन्द्रः बुद्धिमान् आत्मसंपूर्णः, अपि स्वबन्धुषु द्वेषम् अपाकरोतु; पूज्यस्य सुहृद् मनसि, शुभे अनुग्रहे वयं स्याम। इन्द्रस्य क्रोधेन वयं शत्रून् जयेम, विरोधिनः विघ्नं विना निहन्याम। दृढेन हविना सोमम् नेतुम् इच्छामः, यथा इन्द्रः सर्वान् जनान् एकत्वे संयोजयेत्। तस्य द्वे श्यावः, विचरन्त्यौ, लोभिनी, आकाशवत् उड्डीनम्; उज्ज्वलः, दीप्तः, हृदयात् प्रकाशन्ते। अहम् एव उत्तिष्ठामि, द्वे श्रान्ते धेन्वः विश्रामे इव; द्वे पक्षिणी आह्वयन्ते, द्वे वृका गर्जन्ति। छिद्रयन्ति, आघातयन्ति, संयोजयन्ति च; तस्य अङ्गं न समीपयामि—यः इह, स्त्री वा पुरुषः वा, तद् गृहीतवान्। धेनवः स्वनिवासे स्थिताः; पक्षिणः नीडे पतिताः; पर्वताः स्वस्थाने स्थिताः; अहम् वृकस्य गृहे स्थितः। आज आज्ञाय, अस्मिन यज्ञे, त्वाम् चयनामः, हे विद्वन् होतः, आगच्छ। यज्ञे, सोमे, स्थैर्येण, बलिना आगच्छ। हे इन्द्र, मनसा, गोभिः, आर्यैः, हरिभिः, कल्याणेन अस्मान् नेतु; प्रार्थनया, दिव्येन, पूज्यदेवानाम् अनुग्रहेण। हे अग्ने, तान् उत्सुकान् देवान् आनय, स्वगृहे स्थापय; ते मधुयुक्तानि हव्यानि भुक्त्वा, अस्मभ्यं धनानि ददातु। हे देवाः, वयं भवतः आसनानि सुखानि कृतवन्तः, यज्ञे अनुग्रहाय आगताः; धनं वहन्तः, स्वगृहे समृद्ध्या दिवं गच्छत। यज्ञं गच्छत, यज्ञस्वामिनं गच्छत, स्वमूलं गच्छत—स्वाहा। एषः तव यज्ञः, हे यज्ञस्विन्, सहस्रस्तोत्रेण उक्तः; सः शुभं ददातु—स्वाहा। यैः वषट् हविर्दत्तम्, यैः न; हे देवाः, पथं ज्ञात्वा, पथं सम्प्राप्त्वा, पथे गच्छत। हे मनसः स्वामिन्, एषः अस्माकं यज्ञः दिवि देवेषु—स्वाहा दिवि, स्वाहा पृथिव्याम्, स्वाहा अन्तरिक्षे, स्वाहा वायौ, स्वाहा। संयुक्तम् अस्तु, यज्ञीयम् दर्भम्, हविः, घृतम्; इन्द्रस्य धन्येन, मरुत्सु, सर्वेषु देवेषु संयुक्तम्; हविः इन्द्रम् सम्प्राप्नुयात्—स्वाहा। विस्तारय, वेष्टय यज्ञवेदिकाम्; न बन्धुं नय, न मूलशयम्; होतुः आसनम्, हरितम्, सुवर्णम्, यज्ञकर्तुः लोके भूषणानि। दुष्टस्वप्नात्, पापस्वप्नात्, दुःखात् विमुखः भव; मन्त्रेण रक्षां करोमि—स्वप्नानां मुखानि विमुखानि, शुद्धानि सन्तु। यत् स्वप्ने अहम् खादामि, यत् प्रभाते न लभ्यते, तत् सर्वम् मम शुभम् अस्तु; दिवा न दृश्यते हि। दिवं, पृथिवीं, अन्तरिक्षम्, मृत्युम् नमस्कृत्य, अहम् ऊर्ध्वः स्थित्वा उपरि पश्यामि; अधिपतयः मां न हिंसन्तु। कः अस्माकं प्रति दुष्टम्, हिंसकं, वीरस्य धनम् इच्छन्तम् अपाकरोतु? कः यज्ञे इच्छन्, कः पूर्तिम् इच्छन्, कः देवः दीर्घायुः ददातु? कः, वरुणेन अथर्वणे चित्तवर्णां गाम् प्राप्त्वा, सदा दायिनीम्, सदा वत्सयुक्ताम्, बृहस्पतिना मित्रम्, यथेष्टम् शरीरे व्यवस्थितवान्? मानुषीं वाचम् परित्यज्य, दिव्यां वाचम् चयनामि; सम्यक् मार्गे पुनः आगच्छ, सर्वैः मित्रैः सह। यत् विस्मरणं वयं कृतवन्तः, हे अग्ने जातवेदः, जानन्तः वा अजानन्तः वा, तस्मात् अस्मान् रक्ष; अमृतत्वम् सखिषु अस्माकं अस्तु। सूर्यस्य सप्त किरणाः दिवस्य तमः अपाकरोन्ति; समुद्रजलानां धाराः शल्यं अपाकरोन्ति। यः अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, प्रत्यक्षः वा, अप्रत्यक्षः वा, हे अग्ने, ज्ञातः वा अज्ञातः वा—प्रतिवर्तमानः दाता तं दूरं करोतु; अग्ने, तस्य सन्ततिः न स्थातु। यः अस्मान् आक्रमति, सुप्तः वा जाग्रतः वा, स्थितः वा चरन् वा, हे जातवेदः, वैश्वानरेण सह, तान् दग्ध्वा, सम्मुखे दग्ध्वा। नमः तीक्ष्णाय, पिङ्गाय, स्वात्मन्यधिपाय, अक्षेषु; घृतैः हारितम् हानिप्राप्तम्—सः अस्माकम् अत्र अनुग्रहं कुर्यात्। अग्ने, अक्षेभ्यः रजः, बालुका, तुषारम् अपाकरोतु; घृतैः अप्सरसः तुष्टाः सन्तु; यथा देवाः हर्षिताः हविर्भागम् स्वीकरोन्ति, तान् उभयम हविः अत्र सन्तु।