एते द्वौ बालकौ स्वमायया अग्रे पृष्ठे च गच्छन्तौ, समुद्रम् परिक्रामन्तौ, क्रीडन्तौ दृश्यन्ते। एकः सर्वाणि भूतानि निरीक्षते, अपरः ऋतून् व्यवस्थितवान्; तद्वै त्वं नूतनः पुनः पुनः जातः। नित्यनूतनः त्वं पुनः पुनः अभिजातः, दिवानां सूचकः, त्वं प्रातः प्रथमं आगच्छसि; देवेषु भागं वितरन्, शोभमानः सोमः, दीर्घायुष्यम् ददाति। त्वं सोमस्य अंशः, युध्यन् स्वामी, तव नाम 'नाभावः'; नः अपत्ये धन्ये च नाभावं कुरु। त्वं अमावास्या, त्वं दृश्यः, त्वं पूर्णः, त्वं समग्रः; अहं गोभिः अश्वैः अपत्यैः पशुभिः गृहेषु च धन्ये च पूर्णः समग्रः भूयासम्। यः नो द्वेष्टि, यं वयं द्वेष्मः—त्वं स्वश्वासेन तं पूरय; वयं गोभिः अश्वैः अपत्यैः पशुभिः गृहेषु च धन्ये च पूरयेम। यं देवाः सोमेन सह पुष्णन्ति, यं अमृताः पोषयन्ति—इन्द्रः वरुणः बृहस्पतिः च, लोकपालाः, तेन सह नो पुष्णन्तु। अत्र प्रशस्तं गोदायकं स्तोत्रं समर्पय; शुभं धनं देहि। अस्माकं यज्ञं नेतु देवाः; घृतस्य धाराः मधुना मधुराः प्रवाहन्तु। अग्रे अग्निं स्वराज्येन तेजसा बलिना सह स्वीकरोमि। मयि अपत्यं स्थापयामि, मयि आयुः स्थापयामि—स्वाहा!—मयि अग्निः। अत्र अग्ने, मम धनं स्थापय; यः पुरातनचेताः, नाशकः, तव हरणं न करोतु। स्वराज्येन अग्ने, तव उत्तमं नियंत्रणं अस्तु; तव भक्तः अव्यथितः तव कृते वृद्धिं गच्छतु। अग्निः सर्वाः उषाः अन्वगच्छत्; प्रतिदिनं प्रथमः भूतविद्। स सूर्यस्य किरणान् उषाः च अन्वगच्छत्, दिवि पृथिव्याम् च प्रविष्टवान्। अग्निः सर्वाः उषाः पूर्वं प्रकाशत्; प्रतिदिनं प्रथमः भूतविद्। स सूर्यस्य किरणान् नानाविधं प्रसारयत्; दिवि पृथिव्याम् विस्तारयत्। घृतं तव, अग्ने, दिव्ये स्थाने; घृतं मनुः अद्य त्वां प्रज्वलयत्। दिव्याः दिवः कन्याः तव कृते घृतं आनयन्तु; गावः तव कृते घृतं ददतु। अप्सु, हे राजा वरुण, तव सुवर्णं मितं निवासः। तस्मात्, दृढव्रत राजा, सर्वाणि बन्धनानि विमोचय। बन्धात् बन्धं, हे राजा वरुण, अस्मान् विमोचय। यदा वयं वदामः, 'हे आपः, हे वरुण', तदा, हे वरुण, अस्मान् विमोचय। वरुण, उत्तमं पाशं उत्थापय, अधमं शिथिलय, मध्ये यं अस्ति तं विमोचय। ततः, हे आदित्य, तव ऋते, वयं पापरहिताः अदितेः अन्तर्भूताः भूयाम। वरुण, सर्वान् पाशान् विमोचय—ऊर्ध्वान्, अधस्तान्, वरुणस्य च। दुःस्वप्नं, दुरितं च दूरं कुरु; ततः वयं धर्मिणां लोकं प्राप्नुयाम। अग्ने, जातवेदस्, दुर्धर्षः, अमृतः, श्रीमान्, स्वराज्यस्य धारकः—इह प्रकाशस्व! मानवेषु सर्वाणि रोगाणि विमोचयन्, आज्ञया अस्माकं जीवितं रक्ष। इन्द्र, त्वं बलिना, शक्त्या जातः, जनानां वृषभः। त्वं शत्रुजनं, अर्यं, दूरं कृतवान्; देवेषु विस्तीर्णं स्थानं कृतवान्। भीमः पशुः इव, पर्वतेषु विचरन्, स दूरात् आगच्छतु। तीक्ष्णं बाणं धनुषि स्थापय, हे इन्द्र, शत्रून् हन, विरोधिनः विखण्डय। स बलवान्, देवैः युक्तः, वीर्यवाहकः, रथान् जयन्, अच्युतचक्रः, युद्धे शीघ्रः—स तार्क्ष्यः अस्माभिः श्रेयसे आह्वयेत। इन्द्रः रक्षकः, इन्द्रः सहायकः, इन्द्रः नित्याहूतः, इन्द्रः वीरः—सर्वत्र अहम् इन्द्रं महाबलिनं आह्वयामि। इन्द्रः उदारः अस्माकं श्रेयसे ददातु। यः रुद्रः अग्नौ, यः आपः अन्तर्गतः, यः ओषधिषु प्रविष्टः, यः सर्वान् लोकान् निर्मितवान्—तस्मै रुद्राय, अग्नये नमः। शत्रोः, त्वं शत्रुः; विष, विषे मा मिश्रय, विषे मा संगच्छ। तस्मात् सर्पः इव दूरं गच्छ; तं हन। अहम् दिव्याः आपः अन्वेष्टवान्; तेषां सारं मिश्रयाम। क्षीरपूर्णः अग्निः आगच्छतु; न तं विमोचय, तेजः देहि। अग्ने, तेजः, अपत्यं, दीर्घायुष्यम् मे विमोचय। देवाः, इन्द्रः, ऋषयः मे विद्युत् जानन्तु। एता आपः यत् अनिष्टं, अशुद्धं, यत् मायायुक्तं, मिथ्या, शापः च उक्तम् तं दूरं कुर्युः। त्वं इन्धनं, त्वं समिध्, त्वं तेजः; तत् तेजः मयि स्थापय। यथाऽद्यातनात् यत् गुह्यं व्रतवत् छिन्नं, सेवकस्य बलं दमय। यत् सः संगृहीतवान्, तद् वयं इन्द्रस्य धन्येन विभजामः। तव तेजः वरुणस्य व्रतेन दुर्बलयामि। यथा शापः दूरं गच्छति, स्त्रियः दुरितात् विमुक्ताः, शङ्कुरस्य मूलं शिथिलं, तथा यत् प्रसारितं तद् विमोच्यताम्, यत् उत्तमं तद् अधः स्थाप्यताम्। इन्द्रः, बुद्धिमान्, आत्मन्यः, सर्वज्ञः, अस्माकं अनुग्रहं कुर्यात्। स द्वेषं दूरं कुर्यात्, निर्भयता दद्यात्; वयं वीर्यस्य स्वामी भूयाम। इन्द्रः, बुद्धिमान्, आत्मन्यः, स्वजनात् अपि द्वेषं दूरं कुर्यात्। वयं पूज्यस्य शुभे इच्छायाम्, सुखे च मनसि स्याम। इन्द्रस्य क्रोधेन वयं शत्रून् जयेम; विरोधिनः अविरोधेन हन्येम। द्रढयज्ञेन वयं सोमं द्रढता नेतुम्; यथा इन्द्रः सर्वान् जनान् एकता मिलयेत्। तस्य द्वौ धूम्रौ, विचरन्तौ, लोभिनौ, आकाशवत् उड्डीनौ; दीप्तौ, शोभमानौ, हृदयात् प्रकाशन्ते। अहं एकः उत्थितः, द्वौ श्रान्तौ गोवत् विश्रान्तौ; द्वौ पक्षिणौ आह्वयन्तौ, द्वौ वृकौ गर्जन्तौ। छिद्यन्ति, हन्यन्ति, संयुज्यन्ति च; अहं तस्य अङ्गं न समीपयामि—यः इह, स्त्री वा पुरुषः वा, तं गृहीतवान्। गावः स्वगृहे स्थिताः; पक्षिणः नीडे पतिताः। पर्वताः स्वस्थाने स्थिताः; अहं वृकस्य वासे स्थितः। यथा अद्य, अस्मिन यज्ञे, त्वां वयं बुद्धिमन्तं होतारम् चुनुमः, आगच्छ। यज्ञे, सोमे, द्रढता, बलिना च आगच्छ। हे इन्द्र, मनसा, गोभिः, आर्यैः, पीतैः, शुभेन नेतु। प्रार्थनया, दिव्येन, पूज्यदेवानां अनुग्रहैः च नेतु।