सर्वदेवानां सान्निध्यं कामयामहे स्म, यत्र भगिन्यः प्रमुदिताः, कुशलपदगमना, सर्वनामधारिण्यः, देवैः सहागच्छन्। तत्र गवां गोष्ठे, अस्मिन्नेवासने, अस्माभ्यं घृतं प्रक्षिप्यतामिति प्रार्थयाम। तत्रापि याः सर्वतोद्रवाः, ताः अधिकद्रवाः स्युः; याः अधिकरसाः, ताः अधिकरसीः स्युः; याः सुलोम्याः, ताः अधिकसुलोम्याः स्युः। गवां गात्रेषु याः कण्ठात्, पार्श्वेभ्यः, संधिषु, स्वयमेव प्रवहन्ति, ताः सर्वाः निर्दिष्टाः। यः खलु कण्डूयमानः, अस्ति वा कक्शे स्थितः, सर्वं तद्व्रणं, सर्वं त्वचां रोगं, ककुदे स्थितं च, निष्कास्यताम्। पक्षिवद् व्याप्तिः त्वचां रोगः, यो मनुष्यं प्रविशति, स एव अनारोग्यस्य, स्वस्थस्य च, रोगिणश्च सर्वेषां प्रतिकरो भवति। वयं त्वदीयं त्वचां रोगं जानिमहि, यतोऽसि समुत्थितः, तस्य मूलं विद्मः। कथं स त्वया हन्यते, यदा गृह्ये हवनं कुर्मः? वीर्यवानिन्द्रः, वृत्रस्य हन्ता, सोमं पात्रे पिबतु; सम्पदर्थे युद्धे, मध्यान्हे सुतकाले, बलवाँस्त्वं भूयाः, अस्मभ्यं समृद्धिं प्रयच्छ। मरुतः, अभिद्रविणः, इयं हुतिं प्रतिगृह्णीत; उग्राः सन्तः, अस्माकं पक्षे स्यत। यदि कश्चन मर्त्यः, हे मरुतः, द्वेष्यं किमपि चिन्तयेत्, वाञ्छति नः पीडयितुम्, वयं वसवः, मायाजालात् अस्मान् विमोचयत, तम् उग्रेण तपसा नाशयत। मरुतः, दीप्तिमन्तः, विशालगृहवासिनः, स्वगणैः मानवैः सह, पापबन्धनात् अस्मान् विमोचयन्तु; अभिद्राविणः, असूयकाः, हर्षदाः, अस्मान् विमोचयन्तु। अहं तव पाशं, योकत्राणं, बन्धनं विमोचयामि; अत्रैव, अग्ने, त्वं अनवरतं ज्वल। यं शक्तिधरं पातुम्, अग्ने, त्वां दिव्येन स्तोत्रेण युञ्जे; अस्मासु श्रीमन्तं तेजस्विनं संपदं दीप्तिं च स्थापय; देवेषु हविः वहन् अस्मभ्यं सौम्यं भाषस्व। यद् भागं देवाः तव कृते समाहृत्य अमावास्यायां महत्या संस्तुत्य, तेन अस्माकं यज्ञं पालय, विश्वव्यापिन्; अस्मभ्यं संपदं दत्त, सुभगः सन्, उत्तमं सन्ततिं च। अहमेवामावास्या, धर्मिष्ठाः मयि वसन्ति; मयि देवाः साध्यैः सह, इन्द्रेण मुख्येन, सर्वे संनिविष्टाः। रात्रिः आगता, धनसंहर्त्री, बलं पुष्टिं च वहन्ती, वित्तेषु प्रविशन्ती; अमावास्यायै हविषा यजामहे, या बलं पयोवद् दुहन्त्य् आगता। अमावास्यायां, त्वमेव सर्वरूपाणि सृजसि, विश्वव्यापिन्; यानि कामान् यजामहे, ते सर्वे सम्पद्यन्ताम्; वयं संपदां स्वामिनः स्याम। पृष्ठतः पूर्णा, पुरतः पूर्णा, मध्ये उदितः पूर्णचन्द्रः विजयी अभवत्; तस्मिन्, देवान् सह महत्या स्थित्वा, वयं स्वर्गे यज्ञैः मोदामहे। वृषभं, वीर्यवन्तं, पूर्णचन्द्रं यजामहे; स नः अक्षयं, वर्धमानं धनं ददातु। प्रजापते, त्वमेव सर्वरूपाणि सृजसि; यानि कामान् यजामहे, ते सम्पद्यन्ताम्; वयं संपदां स्वामिनः स्याम। पूर्णचन्द्रः रात्रिषु प्रथमः यज्ञियः अभवत्, अन्यान् अतिक्रान्तः; ये त्वां यजति, यज्ञियं, ते धर्मिष्ठाः स्वर्गं प्राप्ताः। द्वौ कुमारौ, मायया पुरतः पश्चात् सञ्चरन्तौ, समुद्रम् परितः क्रीडन्तौ; एकः सर्वाणि भूतानि पश्यति, अपरः ऋतून् विधत्ते; त्वं पुनः पुनर्जायसे। सदा नूतनः, पुनः पुनः जायत, अह्नां पूर्वदूतः, त्वं प्रथमेव उषसा आगच्छसि; भगांश्च देवेभ्यः वितरन् सञ्चरन्, शोभनचन्द्र, दीर्घमायुः ददातु। त्वं सोमस्य अंशः, रणेषु स्वामिन्; तव नाम 'अलभ्यः' इति; अस्मान् सन्ततौ, संपद्-अलाभे मा कार्षीः। त्वमेव अमावास्या, दृश्यः, पूर्णः, सम्पूर्णः; अहम् अपि पूर्णः स्याम् गवां, अश्वानां, सन्ततेः, पशूनां, गृहाणां, वित्तस्य च। यो नः द्वेष्टि, यं च वयं द्विष्मः, स त्वं, स्वश्वासेन, तं पूर्णं कुरु; वयं च गवां, अश्वानां, सन्ततेः, पशूनां, गृहाणां, वित्तस्य च पूर्णाः स्याम। यं देवाः सोमेन पुष्णन्ति, अमृताः ये च तं पोषयन्ति, तेन सह अस्मान् इन्द्रः, वरुणः, बृहस्पतिः, लोकपालाः पुष्णन्तु। सुसंस्तुतं, पशुवर्धनं स्तोत्रं जुहोमि; अस्मभ्यं शुभं धनं दत्त; एष यज्ञः अस्माकं नेतव्यः, देवाः; घृतस्य धाराः, मधुमद्घृतस्य, प्रवहतु। पुरतः अग्निं गृह्णामि, राज्यम्, तेजः, बलं च सह; मयि सन्ततिं स्थापयामि, मयि आयुः स्थापयामि—स्वाहा!—मय्यग्निं स्थापयामि। अत्र, अग्ने, अस्मिन्नेव संपदं स्थापय; ये पुरातनकांक्षिणः, नाशकाः, ते त्वां मा नयन्तु; राज्येन, अग्ने, तव उत्तमं शासनं अस्तु; तव यजमानः, अयथारात्रः, तव वृद्ध्यर्थं वर्धताम्। अग्निः सर्वाः उषसः अनुयात्, प्रतिदिनं, सर्वप्रथमः प्राज्ञः; स सूर्यरश्मीन्, उषसः अनुयात्, दिवं पृथिवीं च प्रविश्य स्थितवान्। अग्निः सर्वासु उषासु पूर्वं दीप्तवान्, प्रतिदिनं प्रथमः प्राज्ञः; स सूर्यरश्मीन् नानाविधं वितन्वन्, दिवं पृथिवीं च व्याप्य स्थितवान्। घृतं तव, अग्ने, दिव्ये आसने; घृतेन मनुः त्वां अद्य प्रज्वालयत्; दिव्याः द्यावः तुभ्यं घृतं वहन्तु; गावः तुभ्यं घृतं दुह्युः, अग्ने। अप्सु, राजन् वरुण, तव सुवर्णमितं स्थानं; तस्मात्, दृढव्रत, सर्वाणि बन्धनानि अस्मान् विमोचय। बन्धात् बन्धं, राजन् वरुण, अस्मान् अत्र विमोचय; यदा वयं वदामः—'अप्सु, वरुण'—तदा, वरुण, अस्मान् विमोचय। वरुण, उत्तमं पाशं अस्मद् उत्थापय, अधमं विमोचय, मध्ये बन्धनं अपि विमोचय; ततः, आदित्य, तव ऋते, वयं पापरहिताः अदितेः स्याम। वरुण, अस्मद् बन्धनानि सर्वाणि विमोचय—ऊर्ध्वानि, अधः, वरुणस्य च; दुःस्वप्नं, अमङ्गलं च अस्मद् दूरं कुरु; ततः वयं धर्मिणां लोकं गच्छेम। अजेय, जातवेदस्, अमृत, यशस्विन् अग्ने, राज्यस्य धारक, अत्र दीप्तिमान् भव; मानवेषु सर्वान् रोगान् विमोचयन्, अद्य अस्माकं प्राणान् शुभैः पालय। इन्द्र, त्वं वीर्येण, बलिना जातः, जनानां वृषभ; त्वं शत्रून्, अमित्रगणान् अपास्य, देवेषु विस्तीर्णं स्थानं कृतवान्। भीममृगवत्, पर्वतगः, दूरात् आगच्छतु; दूरतः; तीक्ष्णं बाणं धनुषि स्थापय, इन्द्र, शत्रून् हन, रिपून् विक्षिप। स बलवान्, देवैः युक्तः, वीर्यवन्, रथान् जेष्टुं समर्थः, अक्षचक्रः, युद्धे शीघ्रः—स तर्क्ष्यः अस्माभिः शुभाय आह्व्यताम्।