कदाचित् ऋषयः स्वाध्यायपरायणाः सन्तः, गोमत्याः स्तुत्या यज्ञमुपकुर्वन्तः, इमाम् उदारदुघां गाम् आह्वयन्ति स्म। सुसंस्कृतहस्तया दुह्यमानां तां दुग्धदायिनीं गाम् उपदिशन्ति स्म, यथा सविता नः श्रेष्ठं बलं ददातु, तथा तप्तपात्रेणास्माकं कल्याणमस्तु इति प्रार्थयन्तः। सा च धेनुः, स्वस्यान्दनस्य स्मरणेन रवं कुर्वती, धनाधिपः इव समीपमागच्छति स्म। अश्विनौ च तस्याः अक्षतां दुग्धदायिनीं गाम् दुह्येम, सा च महाश्रियं वर्धयित्वा अस्मान् पालयेत् इति प्रार्थयन्ति स्म। तत्र गृहपतिं, अग्निं, स्वगृहे अतिथिं, यज्ञे आह्वयन्ति स्म—सर्वान् रिपून् विजित्य, सः नः अन्नानि ददातु, तानि रिपुषु जयाय भवन्तु इति। तं च अग्निं, महाश्रियं साधयन्तं, तस्य उत्तमं यशः अस्माकं स्यात्, अस्माकं गृहेषु सौम्यं संयोगं कुर्यात्, महतां रिपूणां प्रति दृढं स्थित्वा अस्मान् पालयेत् इति याचन्ते स्म। गोः शुभं चरगां भूयात्, ततः अस्माकं अपि कल्याणं स्यात्, सा च अक्षता, सर्वदा दायिनी, शुद्धं जलं पिबतु, यावत् चरति इति वदन्ति स्म। ऋषयः शृण्वन्ति—श्वेता अपत्यस्य जननी कृष्णा इति कथ्यते। दिव्यस्य मुनेः मूलेन ताः सर्वाः छिनत्ति स्म। तासां प्रथमां छिनत्ति, मध्ये अपि छिनत्ति, अन्त्यां तु केशराशिं यथा, तथा छिनत्ति स्म। त्वष्टुः वाचा तस्याः स्पर्धां नुदति स्म, यच्च कोपं तस्यां विद्यते, तत् तस्यै शमयामः इति। व्रतेन, व्रतानां नाथ, त्वं भूषितः; सदा शुभमानसा अस्माकं समीपे प्रकाशस्व। त्वां सर्वे जातवेदः समागताः, दीप्तिमन्तं, सन्ततिं वहन्तम्। अपां सन्ततिपुष्टयः, दीप्ताः, विशुद्धाः, सुपानीयाः, चौरात् दुष्टात् च अप्रगृह्याः स्युः; रुद्रस्यायुधं तासां दूरे अस्तु। या जलानि, सुप्रवेशिनी, हृष्टा, सर्वनाम्नि, देव्या, ताः अस्माकं समीपं यान्तु; अस्माकं गोष्ठे, अस्माकं आसने, घृतं स्रवतु। या अत्यन्तं प्रवाहिन्यः, ताः अपि अधिकं प्रवहन्तु; या अधिकरसाः, ताः अपि अधिकरसाः स्युः; या द्रुतद्राव्याः, ताः अपि अतिद्राव्याः स्युः। या ग्रीवा, पार्श्व, संधिषु, स्वयमेव प्रवहन्ति— यः कण्डूयते, यः कवलेन तिष्ठति, सर्वं तद्, सर्वं त्वचां रोगं, ककुदे स्थितं यत्, निष्कासयामः। या पक्षिवत् त्वग्दोषः, सा मनुष्यम् प्रविशति; एष औषधिः, अपि च स्वस्थाय, अशान्ताय च। वयं त्वदीयं रोगमूलं जानिम; तं यथाऽऽयुष्मान् गृह्यते, तं कथं हन्यते? इति पृच्छामः। इन्द्रं, वीर्यवंतं, सोमपानाय आह्वयामः; सः मध्यमे सवने, धनस्य युद्धे, बलवंतं भूत्वा, अस्मान् संपदः प्रयच्छतु। मरुतः, पीडायुक्ताः, इमं हविः गृह्णीत; युष्माकं तेजसा अस्मान् पालयन्तु। यदि कश्चन मनुष्यः दुष्टभावेन अस्मान् हिंसितुम् इच्छेत्, वः मायाजालात् अस्मान् विमोचयन्तु, तम् उग्रेण तपसा विनाशयन्तु। मरुतः, दीप्तिमन्तः, विशालगृहवासिनः, स्वगणैः मानवैः च सह, पापबन्धनात् अस्मान् विमोचयन्तु; पीडायुक्ताः, स्पर्धायुक्ताः, हर्षयन्तः, अस्मान् मुक्त्वा कुर्युः। अग्ने, तव यः पाशः, यः योकः, यः बन्धनं, तं विमोचयामि; अत्रैव त्वं नित्यं ज्वलतु। सर्वशक्तिधरं त्वां, अग्ने, दिव्यया प्रार्थनया योजयामि; अस्माकं धनं, श्रियं, आयुः, प्रजां, त्वयि स्थापयामि—स्वाहा!—त्वयि, अग्ने। अत्र, अग्ने, धनं स्थापय; ये च प्राचीनचित्ताः, नाशकाः, ते त्वां न नयन्तु। राज्येन, अग्ने, तव उत्तमं शासनं स्यात्; तव भक्तः अव्यथमानः सदा वर्धते। अग्निः सर्वाः उषसः अन्वगच्छत्; प्रतिदिनं प्रथमः प्राज्ञः सन्, सूर्यस्य रश्मीन्, उषसः च, अन्वगच्छन्, दिवि पृथिव्यां च प्रविष्टः। देवाः, अमावास्यायां एकत्र समागम्य, यत् भागं तुभ्यं विधाय, तेन अस्माकं यज्ञं पालय; धनं, श्रियं, उत्तमपुत्रांश्च प्रयच्छ। अहम् एव अमावास्या; धर्मिष्ठाः मयि वसन्ति; मयि देवाः साध्यैश्च, इन्द्रेण सह, सर्वे समायाताः। रात्रिः आगता, धनसमाहारिणी, बलं पुष्टिं च वहन्ती, वित्तमध्ये प्रविशन्ती; वयं अमावास्यायै हविषा यजामः, या बलं दुहन्ती, पयसा समृद्धिं वहन्ती आगता। अमावास्यायां, त्वं एव सर्वरूपाणि सृष्टवती; यान् कामान् वयं यच्छामः, ते सम्पद्यन्ताम्; वयं धनस्विनः स्याम। पौर्णमास्याः पृष्ठतः पूर्णा, पुरतः पूर्णा, मध्ये उदिताः, सा विजिता; तस्यां, देवैः सह, श्रिये, स्वर्गे, यजामहे। वृषभाय, वीर्यवन्तं, पौर्णमास्यां, यजामः; सः अस्मान् अक्षय्यं, वर्धमानं धनं ददातु। प्रजापते, त्वं एव सर्वरूपाणि सृष्टवती; यान् कामान् वयं यच्छामः, ते सम्पद्यन्ताम्; वयं धनस्विनः स्याम। पौर्णमासी रात्रिषु प्रथमं यज्यत्वं प्राप्तवती; या त्वां यजन्ति, ते धर्मिष्ठाः स्वर्गं प्राप्तवन्तः। द्वौ बालौ, मायया अग्रे पृष्ठे च चरन्तौ, सागरं परिक्रमन्तौ, एकः सर्वाणि भूतानि निरीक्षते, अपरः ऋतून् व्यवस्थापयति; त्वं नित्यनूतना जातासि। प्रतिदिनं नव्यया जातासि, अह्नां सूचिका, त्वं प्रथमा उषसा आगच्छसि; त्वं देवेषु भागं वितरन्ती, ज्योतिर्मयी सोमरूपिणी, दीर्घायुषी कुरु। त्वं सोमस्य अंशः, युद्धानां नाथः; तव नाम ‘अलाभा’; अस्मान् पुत्रैः, धनैः, अल्पीकुरु। त्वं अमावास्या, दृश्यसी, पूर्णा, समृद्धा; अहं अपि गा, अश्वान्, पुत्रान्, पशून्, गृहाणि, धनानि च पूर्णः समृद्धश्च स्याम्। यो नो द्वेष्टि, यं च वयं द्वेष्मः, तं तव प्राणेन पूरय; वयं च गा, अश्वान्, पुत्रान्, पशून्, गृहाणि, धनानि च पूरयेम। यम् देवाः सोमेन पुष्णन्ति, अमृताः यं पोषयन्ति, सः इन्द्रेण, वरुणेन, बृहस्पतिना च, त्रैलोक्यपालैः अस्मान् अपि पुष्णन्तु। सुवर्णकीर्तिं, पशुवतीं स्तुतिं जुषस्व; शुभं धनं प्रयच्छ; देवाः अस्माकं यज्ञं नेतु; घृतस्य धाराः मध्विव स्रवन्तु। अग्रे, अग्निं, राज्यं, दीप्तिं, बलं च गृह्णामि; मयि प्रजां, मय्यायुः, मय्यग्निं स्थापयामि—स्वाहा!—मयि। अत्र, अग्ने, धनं स्थापय; ये प्राचीनचित्ताः, नाशकाः, त्वां मा नयन्तु। राज्येन, अग्ने, तव उत्तमं शासनं स्यात्; तव भक्तः, अव्यथमानः, सदा वर्धते। अग्निः सर्वाः उषसः अन्वगच्छत्; प्रतिदिनं प्रथमः प्राज्ञः सन्, सूर्यस्य रश्मीन्, उषसः च, अन्वगच्छन्, दिवि पृथिव्यां च प्रविष्टः। एवं ऋषयः, देवेषु, अग्नौ, सोमे, चन्द्रमसि, अमावास्यायां पौर्णमास्यां च, यज्ञैः, स्तुतिभिः, प्रार्थनाभिः च, कल्याणं, धनं, आयुः, प्रजां, सौम्यं च प्रार्थयन्ति स्म।