कदाचित् गव्याः किमपि शब्दं श्रुतवन्तः, सः शब्दः मध्यमे अन्तरिक्षे, वा वायौ, वा वृक्षेषु, वा शुष्केषु उत्पन्नः, यत्र यत्र श्रुतः, तत्र तत्र सः ब्राह्मणः पुनः अस्माकं समीपं प्रतिनिवर्त्तयितुं प्रार्थ्यते। मम बलं, आत्मा, वित्तं च, ब्राह्मणः च पुनः प्रतिनिवर्त्तन्तु; यज्ञाग्नयः स्वेषु देशेषु पुनः स्थाप्यन्ताम्। सरस्वति देवि, दिव्यव्रतेषु, दिव्येषु धामसु स्थिते, त्वं समर्पितं हविः स्वीकुरु; सुतान् अस्मभ्यं दातुम् अर्हसि। एष ते हविः, सरस्वति, घृतवती, एष पितॄणां हविः, एष तेषां मुखस्य भोजनम्। एतानि ते शुभानि दानानि—एभिः वयं माधुर्येण पूर्येमहि। वातः अस्मभ्यं सम्यक् वातु, सूर्यः सौम्यतया अस्मान् तपतु; अह्नः शुभाः भवन्तु, रात्रयः अपि तथा; उषसः अस्मभ्यं सम्यक् प्रकाशन्ताम्। यदि कश्चित् मनसा, वाचा, यज्ञैः, हविषा, यजुषा वा यत् समर्पयति, तत् निरृतिः मृत्युसंयुक्ता तस्य हविः सत्यम् उपेत्य नाशयतु। यातुधानाः च निरृतिः च, तं अनृत्येन बाधमानाः, तस्य सत्यम् नाशयन्तु; देवाः इन्द्रेण प्रेरिताः, तस्य यज्ञं विदारयन्तु—यत् सः समर्पयति, तत् लक्ष्यं न प्राप्नुयात्। यथा द्वौ शीघ्रौ राजानौ, यथा द्वौ श्येनौ पतन्तौ, एवं पात्रात् पतितं घृतं तं नः हिंसितारं नाशयतु। अहं तव उभे भुजे पृष्ठतः बध्नामि, तव मुखं बध्नामि; अग्नेः कोपेन तव हविः नाशितम्। पुनः, अहं तव भुजे बध्नामि, तव मुखं बध्नामि; अग्नेः तीव्रेण कोपेन तव हविः नाशितम्। अग्ने, तव पार्श्वे वयं चरामः, हे धीर, स्थिररूप, प्रतिदिनं, संहारक, त्वां परितः। उत्तिष्ठ, इन्द्रस्य भागं पश्याम, होत्र, यद् वा पक्तं हविः समर्पितं, यद् वा न समर्पितम्, तत् कथय। यदि हविः पक्तं, हे इन्द्र, आगच्छ; सूर्यः मध्ये पन्थानं गतः। तव मित्राणि त्वां धनैः परिवेषयन्ति, यथा गृहेषु जनाः कुलपतिं परिवेषयन्ति। पात्रे पक्तं, अग्नौ पक्तं, सुश्लिष्टं हविः अहं मन्ये, एष नूतनः सत्यः। मध्यान्हे सोमपेषणे, हे वज्रिन् इन्द्र, बहुदान्यः सन् पिब। दीपितः अग्निः, दिव्यौ रथिनौ, तप्तं सोमपानं ते मधुवद् दुह्यते; हे अश्विनौ, वयं गायकाः सभासु आह्वयामः। अग्निः दीपितः, हे अश्विनौ, तप्तं सोमपानं—आगच्छतम्। गोषु दुह्यन्ते, हे वीर्यवन्तौ; दक्षाः हर्षयन्ति, हे विश्वकर्मणौ। स्वाहाकृतं यज्ञं, देवेषु शुद्धं, अश्विनोः पात्रं, देवैः पातव्यम्—एतत् अमृताः हर्षयन्तः गन्धर्वात् क्रमशः पिबन्ति। गोषु दत्तं घृतं च क्षीरं च—एतत् अश्विनोः भागः; हे सत्यसभापतिः, दिव्यं तप्तं सोमपानं पिबतम्। तप्तं हविः वः पातु; आत्माहुतिर्वः न व्यथाम्; क्षीरसम्पन्नोऽध्वर्युः वः पुरः सरतु। हे अश्विनौ, मधुवतीं धेनुं दुह्यं क्षीरं पिबतम्, हरितधेनोः क्षीरं पिबतम्। धेनोः रवं श्रुत्वा क्षीरं आगच्छतम्; हरितधेनोः क्षीरं तप्ते पात्रे क्षिप्यताम्। सविता, योग्यः, दिवं प्रकाशयति; सः उषसां मार्गं अनुसृत्य तेजस्वी दृश्यते। एषा सुष्ठु दुह्यमानां गाव्यां, सुमन्युः, दुह्यन्तु दुहित्रा; सविता अस्मभ्यं श्रेष्ठं बलं ददातु; तप्तं पात्रं निर्विघ्नं अस्माकं स्यात्। रवमाणा, धनाधिपः, वत्सकामिनी, समीपं आगच्छति। अश्विनौ, एतां अदुष्टां धेनुं दुहाम; सा मह्यं सौभग्याय वर्धताम्। प्रीता, गृहेश्वरः, अतिथिः, एष यज्ञे आगच्छ, हे धीरः। अग्ने, सर्वान् शत्रून् विजित्य, अस्मभ्यं अन्नानि आनय, तानि शत्रुविजये भवन्तु। अग्ने, महत् सौभाग्यं प्रयत्नस्व; तव उत्तमानि तेजांसि अस्माकं सन्तु। अस्माकं गृहेषु सौम्यं सन्नद्धं कुरु; महतां शत्रूणां प्रति स्थितः भव। सा गव्या शुभपशुश्च भवतु; ततः वयं अपि शुभाः स्याम। तृणं खाद, हे अदुष्टे, सर्वदा दातृ, शुद्धं जलं पिब यथा इच्छसि। श्रुतं हि, कृष्णा गव्या रक्तानां जननी इति; दिव्यर्षेः मूलतः अहं ताः सर्वाः विदारयामि। प्रथमां विदारयामि, मध्यां अपि विदारयामि। अन्त्यां छिन्द्मि, यथा शिरस्येकं केशं छिनत्ति। त्वष्टुर् वाचसा तव मात्सर्यं व्यपनुदम्; यद् कोपः तव अस्ति, तं त्वदर्थं शमयामि। व्रतेन, व्रतपतिः, विभूषितः असि; सदा शुभबुद्ध्या अत्र प्रकाशस्व। त्वां, हे जातवेदः, सर्वे वयं समागच्छामः, दीपितं, पुत्रैः समृद्धं। आपः, पुत्रसमृद्धयः, तेजस्विन्यः, शुद्धाः, पानाय योग्याः, सुमन्यवः, न चौरैः न दुष्टैः गृह्यन्ताम्; रुद्रस्य शस्त्रं दूरं भवतु। भद्रपदाः, हृष्टाः, संयुक्ताः, सर्वनाम्नः, आगच्छन्तु, देव्यो देवैः सह। अस्मिन गोष्ठे, अस्मिन आसने, अस्मभ्यं घृतं पातु। याः सर्वाधिकाः प्रवाहिन्यः, ताः अल्पप्रवाहिभ्यः अधिकप्रवाहिन्यः स्युः; या अधिकरसाः, ताः अल्परसभ्यः अधिकरसाः स्युः; या सुपाकाः, ताः अल्पपाकाभ्यः अधिकपाकाः स्युः। याः ग्रीवायाः, याः पार्श्वयोः, याः सन्धिषु, याः स्वयं प्रवहन्ति— यः कण्डूयते, यः कण्डूष्णात् स्थितः, तस्य सर्वं, सर्ववर्णं त्वग्दोषं, यच्च ककुदे स्थितम्, तत् निष्कास्यताम्। खगवद् त्वग्दोषः, यः पतति, सः नरं प्रविशति; एष औषधिः न निरामये, न च रोगिणि, न च स्वस्थे। वयं ते त्वग्दोषं जानिमः, यतः त्वं उत्पद्यसे। कथं त्वं हन्यसे, यदा गृह एव हविः समर्प्यते? शूर इन्द्र, वृत्रहा, सोमं पात्रे पिब; धनाय युद्धे, मध्यान्हे सोमपेषणे, बली भव; अस्मभ्यं बहुधनं ददातु। मरुतः, पीडयन्तः, एष हविः स्वीकुरुत; क्रूराः सन्तः, अस्माकं पक्षे भवत। यदि कश्चन मनुष्यः, हे मरुतः, द्वेष्यभावेन, अस्मान् हिंसितुम् इच्छति, अथवा कश्चिद् अस्मान् प्रति दुष्टं चिन्तयति, हे वसवः, तस्य मायाजालात् अस्मान् विमोचयत, तं च महता तपसा नाशयत। मरुतः, तेजस्विनः, विशालधाम्नः, स्वगणैः, मानवैः सह, पापबन्धनात् अस्मान् विमोचयत; हे पीडयन्तः, ईर्ष्यवन्तः, हर्षयन्तः, अस्मान् मुक्त्वा स्वच्छन्दतां दत्त।