पूष्णा देवः दक्षिणतः हस्तं दूरं स्थापयति। यद् नष्टं, तत् पुनः अस्माकं प्रतिनयतु; यद् पुनः प्राप्तं, तेन वयं ऐक्यम् उपयाम। ततः सरस्वती, या स्तनं पोषिणं, हर्षयन्तं, सौम्यं, आमन्त्रयन्तं, उदारं च धारयति, येन सर्वरत्नानि धार्यन्ते, तं स्तनं अस्माकं हिताय अत्र स्थापयाम। अथ तस्याः विस्तीर्णं गर्जन्तं स्तनं, ऊर्ध्वं दिव्यं, यस्य प्रभा इदं सर्वं भूषयति, स देवः विद्युत्-प्रहारैः अस्माकं धान्यानि मा नाशयतु, सूर्य-रश्मिभिः मा हिंसतु। तत्र सभा च परिषद्, प्रजापतेः कन्याः, अस्मान् ऐक्येन रक्षेयुः। येन वयं ऐक्यं याम, स मां शिक्षयतु; सभायाम् वृद्धेषु मधुरं भाषेय। वयं तव नाम वेद्मः, हे सभा, त्वं 'अघ्न्या' इति कथ्यसे। ये ते सदस्याः, सर्वे मां सुसंवादिनः सन्तु। यत्र इमे समागता, तत्र तेजः च विवेकं ददामि; हे इन्द्र, अस्मान् सर्वसभायाः सौभाग्ये भागिनं कुरु। यद् तव चिन्तनं अन्यत्र गतं, यत्र कुत्रचित् बद्धं वा, तत् तव प्रति प्रत्यामः; तव मनः मयि रम्यताम्। सूर्यः यथा तारासु उदितः तेषां तेजः गृह्णाति, तथा अहम् स्त्रीषु पुरुषेषु द्वेषिणां तेजः गृह्णामि। यावन्तः प्रतिद्वन्द्विनः आगच्छन्ति, यथा सूर्यः शयानेषु उदितः, तथा अहम् द्वेषिणां तेजः गृह्णामि। सवितारं देवम् अद्भुतवीर्यं, प्राज्ञं, सत्यप्रेरितं, निधिधारिणं, प्रियचिन्तया स्तौमि। तस्य चिन्तनं उन्नतं, तेजस्वि, बलवत्तम् उज्ज्वलति; सुवर्णहस्तः कुशलः करुणया द्यां व्योमिम् असीनात्। हे देव, तं प्रथमपितरं परमं स्थानं प्रति उद्धारय; तस्मै विस्तारं महत्त्वं च दत्त। ततः सवितः, प्रतिदिनं अस्मभ्यं श्रेष्ठानि, बहुधनानि च ददातु। सविता देवः, योग्यः, पितृभ्यः निधीन् आयूंश्च ददाति; स सोमं पिबतु, अनेन हविषा तुष्यात्; पथप्रदः अपि तस्य ऋतं अनुवर्तते। सवितुः सत्यचित्तं, उज्ज्वलं, सर्वं व्याप्नुवन्तं, सौम्यं, कन्वेन तस्यात् दुग्धं, सहस्रधारं वृषभं इव, वयं वृणुमः, सौभाग्याय। बृहस्पति-सवितरौ, तं वृद्धिं, तं तेजः महत् सौभाग्याय कुरुतम्। यदि बाधितः वा निरुद्धः वा, तं विमोचयताम्; सर्वे देवाः तस्मिन् समं तुष्यात्। धातृ, जगतः प्रभुः, अस्मभ्यं धनं ददातु; पूर्णतां च ददातु। धातृ पूजकाय पूर्वे दीर्घायुः, अखण्डं जीवनं ददातु; तं देवस्य सौम्यं वयं याचामः। धातृ पूजकाय सर्वकामान् ददातु, यः गृह्ये पुत्रान् इच्छति; सर्वे देवाः अदित्या सहिताः तं अमृतत्वं ददातु। धातृ-सवितुः दानानि अत्र स्वीकृतानि सन्तु; प्रजापति, निधिनां प्रभुः, अग्निः च अस्मान् अनुग्रहन्तु। त्वष्टा विष्णुश्च, पुत्रवृद्धये, यजमानाय धनं ददातु। हे दिवः, एतत् दिव्यं अन्तरिक्षं विदारय; हे पृथिवि, उत्तिष्ठ। हे धातृ, दिवः अधिपः, अस्माकं बाधां अपाकरोतु। न तापः न शीतम् तस्य अभ्यस्तम्; पृथिवी दीर्घायुर्भवतु, स उन्मीयताम्। तत्र सोमस्य स्थानम्, तत्र शुभम्; वार्यः तस्य कृते घृतं वहन्ति। प्रजापति इमानि पुत्राणि सृजति; धातृ, सौम्यः, तान् ददातु। ये मनसि जन्मनि च ऐक्यं यान्ति, पोषकः प्रभुः मे समृद्धिं ददातु। अनुमति, दोषरहितः, अस्माकं यज्ञाय अनुमतिं ददातु; अग्निः, हविर्दारः, मम यजमानस्य उपस्थितः भवतु। अनुमति, तव अनुग्रहः अस्मान् अनुग्रहयतु; यज्ञे दत्तं हविः स्वीकुरु, हे देवि, अस्मभ्यं पुत्रान् ददातु। अनुमती अनुमतिं ददातु, अस्मभ्यं बहु-धनं, अक्षयं च; तव अप्रसादे मा पताम, तव प्रसादे स्याम। अनुमति, यस्य नाम सुष्टुतं, सुसंहितं, उदारं च अनुमतौ, तया अस्माकं यज्ञं रक्षय; सर्ववर्णिनी, सौभाग्यं, वीरपुत्रान् च ददातु। अनुमति, यज्ञाय शुभक्षेत्राय, वीर्याय, सुप्रजाय आगता; तस्याः प्रसादः शुभः, देवाः रक्षिणः यज्ञं रक्षन्तु। अनुमति इदं सर्वं अभवत्—यत् स्थाति, यत् चरति, यत् सर्वं जगति कम्पते; वयं तव प्रसादे स्याम, हे अनुमति, त्वं हि अस्मान् अनुग्रहसि। सर्वे जनाः वाचं समागत्य दिव्यस्य प्रभोः, नानात्वस्य, मानवस्य अतिथेः, प्राचीनस्य नूतनस्य, मार्गदर्शी एकं पुरुषं प्रति अन्वगच्छन्। एष, सहस्रगुणः, अस्माकं दृष्टिः—प्राज्ञस्य चिन्तनं, ऋते उज्ज्वलं। दीप्ताः सन्ध्याः समं संजग्मुः; निर्दोषाः, स्मृतिमन्तः, स्वस्थाने, गायत्र्याः कोपवत् शक्तिम् समागमयन्। दुष्टस्वप्नाः, अशुभानि, राक्षसाः, वैरम्, सर्वे कुप्रसिद्धाः, अशुभवाचः—एतान् वयं दूरं कुरुमः। यद् इन्द्रः, अग्निः, सर्वे देवाः, मरुतः, दीप्ताः च न अभिन्दन्—सविता ऋतवान्, प्रजापति, अनुमति च तद् अस्मभ्यं ददतु। यस्य बलात् दिशाः धार्यन्ते, ये वीर्येण, शक्त्या, अजेयाः, शासनं कुर्वन्ति—विष्णु वरुणौ, प्राचीनं स्तोत्रम्। यस्याज्ञया, तेजसा, इदं स्थाप्यते; ये शक्त्या अग्रे गच्छन्ति, पश्यन्ति—पूर्वं, देवस्य नियमेन, शक्त्या, विष्णु वरुणौ, प्राचीनं स्तोत्रम्। विष्णोः वीर्याणि केषां स्तोष्यामि? यः पृथिव्याः प्रदेशान् त्रिर् ममाप, ऊर्ध्वं स्थानं स्थापयामास, त्रिभिः विशालैः पदैः गच्छन्। विष्णोः वीर्याणि गायन्ति, महद् मृगं इव गिरिषु विचरन्तम्; स दूरं देशं प्राप्तवान्। यस्य त्रिषु विशालेषु पदेषु सर्वे लोकाः स्थिताः; विष्णु, अस्मभ्यं विस्तीर्णं वासं ददातु, घृतं पिब, घृतज, यज्ञेश्वरं प्रति गच्छ। विष्णुः एतत् त्रिः पदं स्थापयामास; तस्य पथः रजसि गुह्यः। विष्णुः, रक्षकः, अजेयः, त्रिपदं स्थापयामास; अस्मात् नियमं धारयन्।