पूर्वकालस्य देवाः, अविदग्धाः सन्तः, श्वानमांसैः च गौरवयवैः च विविधैः विधिभिः यज्ञं अकुर्वन्। यः कश्चित् एषं यज्ञं मनसा विज्ञायति, सः अस्मभ्यं अत्र वदतु, सः तं प्रकाशयेत्। अत्र, अदिति: सर्वं स्यात्—अदितिः द्यौः, अदितिः अन्तरिक्षम्, अदितिः माता, पिता, पुत्रः च। सर्वे देवाः अदितिः, पञ्च जनाः अपि अदितिः एव, अदितिः जन्म, अदितिः सृष्टिः। तां धर्ममातरं महतीं, अमृतस्य पत्नीं, अदितिं, वयं सहाय्याय आह्वयामः। सा बलवती, अव्यया, विस्तीर्णा, उत्तमं शरणं, श्रेष्ठं नेतृत्त्वं च ददाति। यदा वयं पृथिवीं दिवं च अहिंसया प्राप्नुमः, तदा अदितिः, उत्तमशरणदात्री, श्रेष्ठनेतृदात्री, दिव्या नौः, सुप्रबन्धिता, अनघा, प्रवहन्ती, अस्माकं श्रेयसे भवतु। बलस्य जन्मनि, वयं महत्याः अदितेः नाम वचोभिः कुर्मः। यस्याः अञ्चसि विस्तीर्णं अन्तरिक्षम् अस्ति, सा अदितिः अस्मभ्यं त्रिगुणरक्षां ददातु। मया दित्याः अदित्याः पुत्राणां, देवतानां, तेषां महतां शक्तीनां कृते कर्म कृतम्। तेषां वासः गम्भीरः, सागरसमानः अस्ति; तेषां पूजायाः कोऽपि श्रेष्ठः नास्ति। शुभलाभात् अधिकं समृद्धिं प्रति गच्छतु; बृहस्पतिः तव नेता अस्तु। पृथिव्याः अस्य उत्तमदेशात्, रिपून् अपसारय, सर्वान् जनान् आत्मीयान् कुरु। विशाले पन्थाने पूषा जातः; दिव्ये पथि, पृथिव्यां च पथि। उभयत्र प्रियेषु वासेषु सः अग्रे च पृष्ठे च गच्छति, सर्वं जानन्। पूषा सर्वाः दिशः जानातु; सः अस्मान् महता निर्भयता नेतु। श्रेयस्करः, दीप्तमान्, सर्वशक्तिमान्, अव्यथमानः, सः अग्रे गच्छतु, सर्वं विज्ञाय। पूषन्, तव शासनतः, वयं कदापि न हन्येमहि। वयं तव गायकाः अत्र स्मः। पूषा दक्षिणतः हस्तं प्रस्थापयतु। यत् नष्टम्, तत् अस्मभ्यं प्रतियातु; यत् प्राप्तम्, तेन वयं संयुज्याम। सारस्वत्याः स्तनः, या पुष्टिदायिनी, हृष्टा, सौम्या, आमन्त्रयन्ती, उदाराः च, येन सा सर्वाणि रत्नानि धारयति, तं वयं अत्र अस्माकं हिताय स्थापयेम। तव विस्तीर्णः, गर्जमानः स्तनः, यो उन्नतः, दिव्यः, यस्य तेजसा इदं सर्वं शोभते, सः हे देव, अस्माकं धान्यं विद्युत् न नाशयतु, न सूर्यात् तेन पीड्येत। सभा च समितिः च माम् रक्षेताम्, प्रजापतेः कन्याः, साम्येन। येन वयं संयुज्याम, सः मां उपदिशतु; अहं वृद्धेषु सुश्लोकं वदामि। वयं तव नाम जानिम, हे सभा; त्वं ‘अवध्यैति’ इति कथ्यसे। ये तव सदस्याः, ते सर्वे मम प्रति सुभाषिणः भूयुः। ये अत्र संनिविष्टाः, तेषु तेजः विवेकं च अहं ददामि। हे इन्द्र, मां अस्य सभायाः भाग्ये भागिनं कुरु। यत् तव मनः अन्यत्र गतं, अथवा अत्र तत्र बन्धितम्, तत् वयं तव प्रति आनयामः; तव मनः मयि रमेत। यथा सूर्यः तारेषु उदितः तेषां तेजः गृह्णाति, तथा अहं स्त्रीषु पुरुषेषु द्वेषिणां तेजः गृह्णामि। यावन्तः प्रतिद्वन्दिनः आगच्छन्ति, यथा सूर्यः शयानेषु उदेति, तथा अहं द्वेषिणां तेजः गृह्णामि। सवितारं तं देवम् अहं स्तौमि, अद्भुतशक्तिम्, प्राज्ञकर्माणम्, सत्यप्रेरणम्, निधिपतिम्, प्रियचेतसम्। तस्य चिन्तनं ऊर्ध्वं उदेति, तेजस्वि सः, सुवर्णहस्तः, दयया द्यां ममाप; सः कौशलवान्। हे देव, प्रथमपितरं प्रति तम् उच्चं कुरु; तस्मै विस्तारं महत्त्वं च ददातु। ततः, हे सवितर्, प्रति दिने अस्मभ्यं श्रेयांसि, पशून् च बहून् ददातु। सविता देवः, वरणीयः, पितृभ्यः रत्नानि, दीर्घायुः च ददातु; सः सोमं पिबतु, एषां हविषां मुदं लभताम्; पथिकर्ता अपि तस्य ऋतेन चरति। तं सवितुः सत्यम्, विशदं, सर्वं व्याप्नुम्, सौम्यं प्रसादं अहं वृणे, यं कण्वः तस्मात् अपिप्रौद्, सः सहस्रधारः वृषभः इव, भाग्याय पूरयन्। हे बृहस्पते, हे सवितर्, तम् वर्धयतं, तम् दीप्तयतं महता भाग्येन। यदि सः बद्धः वा निरुद्धः वा, तं विमोचयेताम्; सर्वे देवाः तम् आनन्दयन्तु। धातृ, जगत्पते, अस्मभ्यं धनं ददातु; पूर्णतां ददातु। धातृ, यजमानाय, अच्युतं दीर्घायुः पूर्वदिशि ददातु। वयं देवस्य प्रसादं याचामहे, यः सर्वेभ्यः उदारः। धातृ, यजमानस्य इच्छतः गृह्ये सर्वकामान् ददातु। सर्वे देवाः अदित्या सह, तस्मै अमृतत्वं ददातु। धातुः सवितुः च दानानि अत्र गृह्यन्ताम्; प्रजापतिः, निधिपतिः, अग्निः च अस्मान् अनुगृह्णन्तु। त्वष्टा विष्णुः च, वंशवृद्धये, यजमानाय धनं ददाताम्। हे द्यौः, एतां दिव्यां दिशं विदारय; हे पृथिवि, उत्तिष्ठ। हे धातृ, दिवः पतिः, अस्माकं मार्गं विमोचय। न तं नोष्णं न शीतं क्षिप्तम्; पृथिवी दीर्घायुषी स्यात्, सः अपि उपवेतु। यत्र सोमः स्थितः, तत्र कल्याणम्, आपः अपि तस्मै घृतवत् वहन्ति। प्रजापतिः एतानि प्रजाः सृजति; धातृः, सुसंस्कृतः, ताः ददातु। ये मनसा जन्मना च संयुक्ताः, पोषणपतिः अस्मभ्यं समृद्धिं ददातु। अनुमतिः, अनवद्ये, अस्माकं यज्ञं देवेषु अनुमन्यताम्; अग्निः, वह्निः, यजमानस्य समीपे अस्तु। हे अनुमते, तव अनुग्रहेण अस्मान् प्रसादय; अर्हणं स्वीकुरु, हे देवि, अस्मभ्यं सन्ततिं च ददातु। अनुमत्याः अनुमतिः अस्मभ्यं बहुधनं, अक्षयम् ददातु; वयं तव अप्रसादं न गच्छेम, किंतु तव प्रसादे स्याम। अनुमते, सुश्रुतनाम्नि, सुप्रणीत्ये, उदारानुमत्ये, तेन अस्माकं यज्ञं पालय; अस्मभ्यं धनं, वीरपुत्रांश्च ददातु। अनुमतिः अस्मिन्यज्ञे शस्यक्षेत्रार्थं, वीर्याय, शुभजन्मने च आगता; तस्याः अनुमतिः शुभा—देवाः रक्षन्तु यज्ञम्। अनुमतिः सर्वं अभवत्—यत् तिष्ठति, यत् चरति, यद् विश्वे कम्पते; वयं, हे अनुमते, तव प्रसादे स्याम, त्वं हि अस्मान् अनुगृह्णासि। सर्वे जनाः वाचं सह दिवः पतिं प्रति आगता, सः बहुविधः, मानुषाणां अतिथि:। सः प्राचीनः च नूतनः च, पथिकर्ता एकं नरं प्रति प्रवर्तते। एषा सहस्रधा अस्माकं दृष्टिः—धीयः प्राज्ञस्य, ऋतेः ज्योतिः।