कथां शृणुत। सर्वे भवन्तु सुखिनः। प्रजाजनाः यदा समृद्धिं प्रार्थयन्ते स्म, तदा ते अवदन्—"अविच्छिन्नानि अङ्गणानि स्युः, अविच्छिन्नाः संचयाः च। कोष्ठानि पूर्णानि भवन्तु, वाहकाः अपि अविच्छिन्नाः स्युः।" तत्र किल, ये प्रथमानां वाचां चिन्तया प्रवर्तयन्ति स्म, ये मनसा सत्यानि भाषन्ते स्म, ते तृतीयेन उच्चार्य वर्धन्तः चतुर्थेन गावः नाम अनुप्रययुः। स एव जनः पितरं वेद, स मातरं वेद, स पुत्रं वेद, यो अस्ति, यः पुनः दातारः भवति; स दिवं, अन्तरिक्षं, सूर्यं चाच्छादयत्; स एव जगत्सर्वं अभवत्, स एव इदं सृष्टवान्। अथर्वा नाम पिता, देवानां बन्धुः, मातुः गर्भः, पितुः प्राणः, नव्यः, यः एषं यज्ञं मनसा पश्यति, तस्मै वयं वदामः, अत्रैव तस्मै प्रकाशयामः। एषः तेजस्वी गोमयेन पिण्डान् निर्माति; स हि विस्तीर्णया पथ्या हविर्भिः यजमानः; स रक्तमधु अग्रे उपागमत्, स्वेन रूपेण रूपं सृष्टवान्। एकेन, दशभिः, सम्यग् यज्यते; द्वाभ्यां काम्यं, विंशत्या; त्रिभिः वहसि, त्रिंशता; हे वात, तान् गणशः विमुञ्च। यज्ञेन देवाः यज्ञं यजन्त, तानि प्रथमानि धर्माणि; ते दिवः शिखराणि प्राप्नुवन्, यत्र पूर्वाः साध्याः देवाः सन्ति। यज्ञः सम्प्रादुरभवत्, स ववृधे, स जातः, पुनः ववृधे; स देवेषां स्वामी अभवत्; स नो मध्ये धनं स्थापयतु। यदा देवाः देवेषु हविः जुह्वन्ति स्म, मर्त्याः मनसा, मर्त्यभावेन; तत्र वयं परम दिवि मुदामहे, तत्र सूर्यस्य उदये पश्येम। पुरुषेण हविषा देवाः यज्ञं वितन्वन्; किम् अपि तस्मात् बलवत् अस्ति, यद् ते हविषा उपासत? देवाः, अकुशलाः अपि, शुनामांसैः, गवां अङ्गैः च, नानाविधं यजन्त; यः एषं यज्ञं मनसा वेद, स नो वदतु, अत्र प्रकाशयतु। अदितिः द्यौः, अदितिः अन्तरिक्षम्, अदितिः माता, पिता, पुत्रः; सर्वे देवाः अदितिः, पञ्च जनाः अदितिः, अदितिः जन्म, अदितिः सृष्टिः। वयं पुण्यनाम मातरं, अमृतस्य पत्नीं, सहाय्ये आह्वयामः; सा महावीर्या, अव्यया, विस्तीर्णा, अदितिः, शुभाश्रया, उत्तममार्गदायिनी अस्तु। सा अदितिः, शुभाश्रया, उत्तममार्गदायिनी, दिव्या नौका, सुयोजिता, अनघा, प्रवहन्ती, अस्माकं कल्याणाय, पृथिवीं दिवं च अनवद्यौ गमयतु। वीर्यस्य जन्मनि, वयं महत्याः अदितेः नाम वदामः; यस्याः अङ्के विस्तीर्णम् अन्तरिक्षं, सा अस्मभ्यं त्रिवरत्रं रक्षां ददातु। अहं दित्याः अदित्याः पुत्राणां, देवतानां, तेषां महतीनां शक्तीनां कृते अकरवम्; तेषां निवासः गम्भीरः, सागरः इव; कोऽपि तस्मात् पूजायाम् श्रेष्ठः नास्ति। शुभात् भाग्याद् उत्तमं सौभाग्यं प्रति गच्छ; बृहस्पतिः तव नेता अस्तु। अस्मात् उत्तमात् भूमेः देशात्, रिपून् निष्कासय, सर्वान् पुरुषान् तव कुरु। विशाले पन्थाने पूषा जातः; दिवः पन्थाः, पृथिव्याः पन्थाः; स उभयत्र प्रियगृहे गच्छन्, प्रतिगच्छन्, सर्वं वेद। पूषा सर्वाः दिशः जानातु; स नः महता अभयेन नेतु; कल्याणदः, तेजस्वी, सर्वशक्तिमान्, अव्यथमानः, स अग्रे गच्छतु, सर्वं वेद। पूषन्, तव शासनात्, वयं कदापि न पीड्येम; वयं तव स्तोत्राः अत्र। पूषा दक्षिणतः हस्तं वितनतु; यत् नष्टं तत् पुनः आगच्छतु; यत् प्राप्तं तेन वयं संयुज्याम। तव स्तनः, या पुष्टिदा, हृष्टा, सौम्या, आमन्त्रिणी, उदारदायिनी, येन त्वं सर्वाणि धनानि धारयसि, सा सरस्वति, अस्माकं श्रेयसे अत्र स्थापयाम। तेजस्विनी, गर्जन्ती, उन्नता, दिव्या, या सर्वं विभाति, तव या स्तनः, सा नः कृषीं न विद्युत् नाशयतु, न सूर्यरश्मिभिः हन्यात्। सभा च समिति माम् रक्षेताम्, प्रजापतेः कन्यके, सौम्ये; येन वयं संयुज्येम, स माम् शिक्षयतु; अहं वृद्धेषु सन्दिष्टेषु सुश्लोकं भाषेय। वयं तव नाम जानिम, हे सभा; त्वं अव्यथा इति कथ्यसे; ये तव सदस्याः, ते सर्वे मयि सुश्लोकाः स्युः। ये अत्र समागताः, तेषु अहं तेजो विवेकं च ददामि; हे इन्द्र, मां सर्वायाः सभायाः सौभाग्ये भागिनं कुरु। यत् तव चिन्तनं अन्यत्र गतं, अथवा अत्र तत्र बद्धं, तत् वयं तव प्रत्यावर्तयामः; तव मनः मयि रमेत। यथा सूर्यः नक्षत्रेषु उदितः तेषां तेजः गृह्णाति, तथा अहं स्त्रीषु पुरुषेषु द्वेषिणां तेजः गृह्णामि। यावन्तः प्रतिद्वन्दिनः आगच्छन्ति पश्यसि, यथा सूर्यः शयानान् प्रति उदेति, तथा अहं द्वेषिणां तेजः गृह्णामि। सवितारं तम् अद्भुतवीर्यं, प्राज्ञकर्माणं, सत्यचेतनं, निधिपतिं, प्रियम् मनसा स्तौमि। तस्य चिन्तनं ऊर्ध्वं वर्धते, तेजस्वि, सुवर्णहस्तः, कारुण्येन दिवं ममन्थ; देव, तम् आद्याय पित्रे उच्चं स्थानं ददातु; तस्मै विस्तीर्णता महत्त्वं च देहि; ततः, हे सवितर्, प्रतिदिनं अस्मभ्यं श्रेयांसि, पशून् च ददातु। सविता, वरणीयः देवः, पितृभ्यः निधीन् आयूंश्च ददातु; स सोमं पिबतु, एषां हविषां मुदाम्; मार्गदर्शी अपि तस्य ऋतेन चरति। तं सवितुः सत्यम्, शुभम् अनुग्रहम् वृत्से, यं कण्वः पपौ, धनाय प्रपूरयन्तं, सहस्रधारम् वृषभम् इव। बृहस्पते, सवितर्, तम् वर्धय, तम् प्रकाशय महत् सौभाग्याय; यदि स बद्धः वा निरुद्धः वा, विमोचय; सर्वे देवाः तस्मिन् मुदाम्। धाता, जगतां स्वामी, अस्मभ्यं धनं ददातु; स पूर्णतां ददातु। धाता यजमानाय अविच्छिन्नम् दीर्घमायुर्दक्षिणे ददातु; वयं देवस्य अनुग्रहम् इच्छामः, सः सर्वेभ्यः उदारः। धाता यजमानाय सर्वकामान् गृह्ये पुत्रकामाय ददातु; सर्वे देवाः अदित्या सह अमृतत्वं ददातु। धातुः सवितुः च दानानि अत्र स्वीक्रियन्ताम्; प्रजापतिः, निधिपतिः, अग्निः च अस्मान् अनुगृह्णन्तु; त्वष्टा विष्णुश्च, प्रजावर्धनौ, यजमानाय धनं ददाताम्। हे दिवः, एतत् दिव्यं अन्तरिक्षं विदारय; हे पृथिवि, उत्तिष्ठ; हे धाता, दिवः स्वामी, अस्माकं प्रतिबन्धं अपाकुरु। एवं कथां श्रुत्वा, सर्वे भवन्तु सुखिनः।