शृणुत धर्मकथाम्। एकदा औषधयः संयोज्यन्तां मम कृते, मीयन्तां च। तव कृष्णकेशाः सर्वतः शिरसि इव नलिनानि वर्धन्ताम्। मूलं दृढं कुरु, अग्रं धारय, मध्ये प्रसारय, हे औषधे! तव कृष्णकेशाः सर्वतः शिरसि इव नलिनानि वर्धन्ताम्। त्वं औषधीनां श्रेष्ठा कीर्तिमती चासि, अद्य एषं नरं निर्बीजं निर्वीर्यं कुरु मम कृते। निर्बीजं, निर्बलम्, शण्डं च एनं कुरु; ततः इन्द्रः अश्माभ्यां तस्य वृषणौ विदारयतु। निर्बीजं त्वाम् अहं निर्बीजं करोमि, शण्डं त्वां शण्डं करोमि, निरसां त्वां निरसां करोमि; तस्य शिरसि निर्बीजस्य चिह्नं घटं च स्थापयामि। तव तौ सूत्रे देवैः कृतौ, येन पुंस्त्वं तिष्ठति, तौ गदया वृषणयोः भिनद्मि। यथा स्त्रियः तृणानि शिलया तन्तुवायाय भिनन्ति, एवं तव लिङ्गं वृषणयोः भिनद्मि। न्यस्तिके, प्रवर्धस्व, सौभाग्यं मम आवह; शतशाखा त्रयस्त्रिंशद्गर्भा च त्वम्। सहस्रपत्रेण तव हृदयं शोषयामि। तव हृदयं मयि शुष्यतु, तव वदनं अपि शुष्यतु; अद्य तव कामो मम कृते शुष्यतु, शुष्कमुखः त्वं गच्छ। हे संयोजिके, सुवपुषि, हरिण्यरूपे, शुभे, संयोजय; ताम् अहं च एकीकुरु, हृदयानि च आवय। यथा जलपानसमये मुखं न शुष्यति, तथा तव मम प्रति कामः शुष्यतु, शुष्कमुखः त्वं गच्छ। यथा नकुलः सर्पं विदार्य पुनः संयोजयति, तथा, वीर्यवती, यत् कामेन व्युत्क्रान्तं तत् पुनः संयोजय। यथा द्वौ व्याघ्रौ प्रपन्नौ मातरं पितरं च तृष्णया इच्छतः, तथैव ब्रह्मणस्पते जातवेदः तयोः दन्तान् शुभान् कुरुतम्। तव भागः अयं—शालिः, यवः, मुद्गः, तिलः—धनाय स्थापितः; तव दन्ताः न पितरं न मातरं हिंस्युः। आहूताः, युक्ताः, सौम्याः, तव दन्ताः सर्वेभ्यः शुभतराः स्युः; शरीरयोः क्रूरता अन्यत्र गच्छतु; तव दन्ताः न पितरं न मातरं हिंस्युः। वातः तान् संजग्राह, त्वष्टा पोषणाय धारयति; इन्द्रः तेषु भाषते, रुद्रः बलाय स्वस्त्यै चिकित्सति। रक्तकुठार्याः कर्णयोः चिह्नं कुरु; अश्विनौ, वयं एतत् चिह्नं चिह्नितवन्तः—सन्तानसमृद्धये अस्तु। यथा देवा असुरा च कृतवन्तः, यथा मनुष्याः अपि, तथैव अश्विनौ, एतत् चिह्नं सहस्रगुणवृद्धये कुरुतम्। उत्तिष्ठ, स्वमाहात्म्येन समृद्धो भव, हे यव; सर्वान् विघ्नान् जहीहि, दिव्यः वज्रः त्वां न बाधेत। यत्र त्वां, हे यव, देवत्वेन श्रावयामः, तत्र त्वं नभसि इव, सागरे इव, अचलः उत्तिष्ठ। मुष्टयः अविच्छिन्नाः स्युः, चयाः अविच्छिन्नाः स्युः; कोष्ठाः पूर्णाः स्युः, वाहकाः अविच्छिन्नाः स्युः। ये प्रथमान् वाचं मनसा प्रावर्तयन्, ये मनसा सत्यानि अवदन्, तृतीयेन वर्धमानाः, चतुर्थेन गावः नाम अन्वीयुः। सः पितरं वेद, सः मातरं, सः पुत्रं च; यः अस्ति, यः पुनः दाता भवति; सः द्यां, अन्तरिक्षं, सूर्यं चावृत्य, इदं विश्वं जगत् अभवत्, सः तद् सृष्टवान्। अथर्वा पितरः, देवानां बन्धुः, मातुः गर्भः, पितुः प्राणः, कुमारः—यः एषं यज्ञं मनसा वेद, तस्मै वयं वदामः, तत्रैव अस्मिन् घोषयामः। एष गोमयेन पिण्डान् करोति; सः तेजस्वी, हविः पन्थानम् उदारयत्; सः रक्तमधु अग्रे उपजगाम, स्वेन रूपेण रूपं ससर्ज। एकेन, दशभिः, सम्यग् हुतम्; द्वाभ्यां काम्यं, विंशत्या; त्रिभिः वहसि, त्रिंशत्या; हे वात, तान् गणशः विमुञ्च। यज्ञेन देवा यज्ञं अजिघ्नन्; ते प्रथमा धर्माः आसन्। ते दिवः शिखराणि प्राप्नुवन्, यत्र पूर्वे साध्याः देवाः सन्ति। यज्ञः अभवत्, ववृधे, अजायते, पुनः वर्धते। सः देवानाṃ स्वामी अभवत्; सः अस्मासु धनं स्थापयतु। यदा देवाः देवेषु हविषा जुहवन्, मनुष्याः च मनसा, मनुष्या भावेन; तत्र वयं परम दिवि मुदामहे, सूर्यस्योदयने पश्येम। पुरुषेण च हविषा, देवा यज्ञं विस्तारयन्। किं तस्मात् बलवत् अस्ति, यद् ते हविषा उपासन्? देवाः अपि, अकुशलाः, श्वकृम्येन च, गौ-अङ्गैश्च, बहुधा यज्ञं कृतवन्तः। यः एषं यज्ञं मनसा वेद, सः अस्मासु वदतु, सः अस्मिन घोषयतु। अदितिः द्यौः, अदितिरन्तरिक्षम्, अदितिः माता, पिता, पुत्रः। सर्वे देवा अदितिः, पञ्च जनाः अदितिः, अदितिः जन्म, अदितिः सृष्टिः। वयं तां पुण्यनाम् अमृतपत्नीं, महतीं मातरं, साहाय्यार्थम् आह्वयामः। बलवतीं, अक्षयां, विशालां, अदितिं, शुभाश्रयदात्रीं, उत्तममार्गदात्रीं च। वयं पृथिवीं, द्यां, अहिंसन्तः प्राप्नुयाम, अदितिं शुभाश्रयदात्रीं, उत्तममार्गदात्रीं, दिव्यां नौकां, सुप्रकारितां, पावनां, कल्याण्यै। वीर्यस्य जन्मनि, वयं महत्याः अदितेः नाम वाक्यैः विधेम। यस्याः गोष्ठे विशालमन्तरिक्षं स्थितम्, सा अस्मभ्यं त्रिशिरस्कं रक्षां ददातु। अहम् अदितेः दित्याश्च पुत्राणां, देवतानां, तेषां महिम्नां कृते अकरवम्। तेषां निकेतनं गम्भीरम्, सागरसन्निभम्; तेषां पूजायाम् कोऽपि न अधिकः। शुभायाः समृद्ध्यै गच्छ, बृहस्पतिः तव नेता अस्तु। पृथिव्याः अस्य उत्तमदेशात्, शत्रून् निष्कासय, सर्वान् जनान् आत्मनः कुरु। विस्तीर्णे पन्थाने पूषा जातः; दिवः पन्थाने, पृथिव्याः पन्थाने। उभयत्र प्रियगृहे, सः अग्रे, पृष्ठे च, सर्वं जानन् चरति। पूषा एतान् सर्वान् दिशः जानातु; सः अस्मान् परमया निर्भयत्वेन नेतु। कल्याणदः, तेजस्वी, सर्वशक्तिमान्, अक्लान्तः, अग्रे गच्छतु, सर्वं विज्ञाय। पूषन्, तव नेतृत्वे वयं कदापि न बाधामहे। वयं तव गायकाः अस्मि इह। एवं स धर्मकथा वेदवाणीभिः, औषधिवैभवेन, देवकार्येण, यज्ञस्य महिम्ना, अदितेः मातृत्वेन, पूष्णः संरक्षणेन च प्रवहति।