यः देवैः कामेन सिञ्चितः, योऽन्तराप्सु तृष्णया सह संतप्तः, तं अहं वरुणस्य विधिना ते सन्तापयामि। सर्वैः देवैः कामेन सिञ्चितं, योऽन्तराप्सु तृष्णया सह संतप्तः, स एव वरुणस्य विधिना मया संताप्यते। इन्द्राण्या कामेन सिञ्चितं, योऽन्तराप्सु संतप्तः, स च वरुणस्य विधिना मया संताप्यते। इन्द्राग्निभ्यां कामेन सिञ्चितं, योऽन्तराप्सु संतप्तः, स एव मया वरुणस्य विधिना संताप्यते। मित्रावरुणाभ्यां कामेन सिञ्चितं, योऽन्तराप्सु संतप्तः, तमेव अहं वरुणस्य विधिना संतापयामि। यः देवः अस्य मेखलायाः बन्धनं कृतवान्, यः तां स्थापयामास, यः अस्माकं कृते संयोजयामास, यस्याज्ञया वयं कर्म कुर्मः, स एव पारं गन्तुमिच्छन् अस्मान् मोचयतु। त्वं ऋषिभिः आहूता, पूजिता, अस्य शस्त्रं, व्रतस्य अग्रे पिबन्ती, वीरहन्त्री—एवं भूयाः, हे मेखले। अहं मृत्योः ब्रह्मचारिणी, निर्गच्छन्ती, यमस्य सत्त्वाद् याचमाना; ब्रह्मणा, तपसा, प्रयत्नेन तम् आनयामि—एषया मेखलया एनं बध्नामि। श्रद्धायाः जाता, तपसः दुहिता, ऋषीणां स्वसा, भूतैः कृता—त्वं, हे मेखले, अस्मभ्यं मेधा, प्रज्ञा, तपः, बलं च प्रयच्छ। या त्वां प्राचीना ऋषयः, भूतकृतः, अभ्यधत्त, सा त्वं, हे मेखले, मां दीर्घायुषे परिष्वज। अयं वज्रः तुष्टिं जनयतु, शत्रोः क्षेत्रं नाशयतु, तस्य प्राणान् हृत्वा, ग्रीवां भग्नां कुर्वीत, कण्ठदेशं च भञ्जयतु, यथा बलस्येश्वरः वृत्रं जघान। अधस्तान्निम्नं गूढं भवतु, उपरिष्टात् पृथिव्याम् अन्तर्निहितं स्यात्; स वज्रेण निपातितः शयीत। जयिनं अन्विच्छ, जयिनं हन, हे वज्र, जयिनः शिरः पातय, स पृष्ठतः पततु। यदा यद् अहं खादामि, तदा तदा बलं लभे; एवं वज्रं गृह्णामि, तस्य स्कन्धौ विदारयामि, यथा बलस्येश्वरः वृत्रस्य। यद् अहं पिबामि, सर्वं पिबामि, यथा सागरः सर्वं पिबति; तस्य प्राणान् निष्कृष्य, वयं सहैव पिबाम। यद् अहं वदामि, सर्वं वदामि, यथा सागरः सर्वं वदति; तस्य प्राणान् उक्त्वा, वयं सहैव वदाम। हे दिव्ये औषधे, दिव्याद् भूमौ जातः, त्वां केशस्य दृढत्वाय उत्खादामि। पूर्वान् दृढं कुरु, जातान् उत्पादय, जातान् च बलिष्ठान् कुरु। यस्य ते केशः मूलसमेतः पतति, वा लोम्नः निष्कृष्यते, तं वैश्वनरं भेषजेन सिञ्चामि। या औषधिः जमदग्निना पुत्र्यै केशवृद्धये उत्खाता, या च वीतहव्येन असितगृहात् आनीता, ताः मम संयोज्यन्तां, मीयन्तां; तव कृष्णाः केशाः सर्वतो मूर्ध्नि नलिकावद् वर्धन्तां। मूलं दृढं कुरु, अग्रं धारय, मध्यं विस्तारय, हे औषधे; तव कृष्णाः केशाः सर्वतो मूर्ध्नि नलिकावद् वर्धन्तां। त्वं, हे औषधे, सर्वासां श्रेष्ठा, विश्रुता च; अद्य एनं पुरुषं निर्बलत्वं, वीर्यहीनत्वं च मम कुरु। एनं निर्बलत्वं, वीर्यहीनत्वं, क्लिबत्वं च कुरु; ततः इन्द्रः अश्माभ्यां तस्य वृषणौ विदारयतु। निर्बलः त्वां निर्बलं करोमि, क्लिबः त्वां क्लिबं करोमि, निरसः त्वां निरसं करोमि; तस्य मूर्ध्नि क्लिबत्वस्य चिह्नं घटं च स्थापयामि। ये तव द्वौ सूत्रौ देवैः कृतौ, येन पुंस्त्वं तिष्ठति, तौ गदया वृषणयोः भग्नौ करोमि। यथा स्त्रियः तन्तुवायस्य नलिकां अश्मना भिनन्ति, एवं तव शिश्नं वृषणयोः भग्नं करोमि। हे न्यस्तिके, वर्धस्व, मम सौभाग्यं कुरु; शतं शाखाः, त्रयस्त्रिंशद् मूलानि तव; त्वया, हे सहस्रपत्रे, तव हृदयं शोषयामि। तव हृदयं मयि शुष्यतु, तव वदनं अपि शुष्यतु; अद्य तव कामः मम कृते शुष्यतु, शुष्कवदना गच्छतु। हे संयोजिके, सुवर्णे, पिङ्गले, शुभे, संयोजय; एनां माम् च संयोजय, हृदयं एकं कुरु। यथा जलं पिबन् वदनं न शुष्यति, एवं तव मम कृते कामः शुष्यतु, शुष्कवदना गच्छतु। यथा नकुलः सर्पं विदार्य पुनः संयोजयति, तथा, हे बलिनि, कामेन पृथक्कृतं पुनः संयोजय। यथा द्वौ व्याघ्रौ उपविष्टौ पितरौ मातरं च तृष्यतः, एवं, हे ब्रह्मणस्पते, हे जातवेदः, तयोः दन्तान् शुभान् कुरुतम्। ओदनं, यवाः, माषाः, तिलाः—एषः तव निधेः भागः; तव दन्ताः न पितरं न मातरं हिंस्युः। आहूताः, युक्ताः, सौम्याः, तव दन्ताः परमशुभ्राः स्युः; तव शरीरस्य क्रूरता अन्यत्र गच्छतु; तव दन्ताः न पितरं न मातरं हिंस्युः। वायुः तान् संजग्म, त्वष्टा पोषणाय धारयति; इन्द्रः तेषु ब्रवीति, रुद्रः बलाय चिकित्सयति। रक्तकुठारेण कर्णयोः युग्मं कुरु; हे अश्विनौ, एतद् लक्ष्म चिह्नितम्—सन्तानसमृद्धये अस्तु। यथा देवासुरैः कृतं, यथा मनुष्यैः अपि, तथा, हे अश्विनौ, एतद् लक्ष्म सहस्रगुणं कुरुतम्। उत्तिष्ठ, स्वमहिम्ना समृद्धो भव, हे यव; सर्वान् विघ्नान् जेषि, न कश्चिद् दिव्यः पातो त्वां स्पृशतु। यत्र त्वां वहामः, हे यव, देवत्वेन श्रोतव्यम्, तत्र आकाशवत्, सागरवत्, अचलः समुत्थाय तिष्ठ। एवं, मन्त्रशक्त्या, देवैः, ऋषिभिः, औषधिभिः च, इदं जगत् यथाक्रमं सञ्चलति, सर्वेऽपि जीवाः स्वस्वकर्मणां फलं लभन्ते, देवता, औषधयः, मेखला, वज्रः, सर्वे च स्वधर्मे तिष्ठन्तः, अस्माकं जीवनस्य विविधां गतिं, रक्षां, संयोगं, विघटनं च साधयन्ति।