अहं भगेन सह शांशपेन च, इन्द्रेण च पृथिव्या च, स्वं भाग्यं सम्पादयामि। मा मे आपदः समीपं गच्छेयुः। येन त्वं वृक्षान् अभिभूय, भगेन तेजसा च, मां भाग्यवतीं कुरु; मा मे आपदः समीपं गच्छेयुः। हे भागे, अन्धे, पुनः पुनः प्रत्यागच्छन्ति, वृक्षेषु संस्थिता, त्वया माम् भाग्यवतीं कुरु; शत्रवः मम श्रान्ताः भवन्तु। रथिनां यत् काममस्ति, अप्सरसां यत् स्पृहणम्, तं कामं, हे देवाः, दूरं कुरुत; सः मां दुःखं न करोतु। सः मां स्मरतु, मम प्रियः मां स्मरतु—हे देवाः, तं कामं दूरं कुरुत; सः मां दुःखं न करोतु। यथा सः मां स्मरति, तथा अहम् एनां कदापि न स्मरामि—हे देवाः, तं कामं दूरं कुरुत; सः मां दुःखं न करोतु। हे मरुतः, मां हर्षयन्तु; अन्तरिक्षः मां हर्षयतु; अग्ने, त्वं मां हर्षय—सः कामः मां दुःखं न करोतु। शिरसः पत, वित्तस्य पत, शरीरात् त्वां निष्कासयामि—हे देवाः, तं कामं दूरं कुरुत; सः मां दुःखं न करोतु। हे अनुमते, अस्य कर्मणः अनुग्रहं कुरु; संकल्पाय, हविषे, नमः—हे देवाः, तं कामं दूरं कुरुत; सः मां दुःखं न करोतु। यदा त्वं, हे अश्विनौ, त्रिंशत् योजनानि, पञ्च योजनानि धावथः, तदा पुनः प्रत्यागच्छथः; यूयं अस्माकं पुत्राणां पितरौ। यम् देवाः कामेन अभ्यसिञ्चन्, आप्सु अन्तः तपति, क्लेशेन सह—तम् अहम् वः वारुणस्य विधिना दहामि। यम् सर्वे देवाः कामेन अभ्यसिञ्चन्, आप्सु अन्तः तपति, क्लेशेन सह—तम् अहम् वः वारुणस्य विधिना दहामि। यम् इन्द्राणी कामेन अभ्यसिञ्चन्, आप्सु अन्तः तपति, क्लेशेन सह—तम् अहम् वः वारुणस्य विधिना दहामि। यम् इन्द्राग्नी कामेन अभ्यसिञ्चन्, आप्सु अन्तः तपति, क्लेशेन सह—तम् अहम् वः वारुणस्य विधिना दहामि। यम् मित्रावरुणौ कामेन अभ्यसिञ्चन्, आप्सु अन्तः तपति, क्लेशेन सह—तम् अहम् वः वारुणस्य विधिना दहामि। यो देवः एतां मेखलां बबन्ध, यः एनां अपासृजत्, यः अस्मभ्यं संयोजयत्, यस्याज्ञया वयम् चरामः, सः परं पारं कामयमानः अस्मान् विमोचयतु। त्वं ऋषिभिः आहूता, पूजिता, अस्य शस्त्रम्; व्रतस्य प्रथमं पिबसि, वीरहा—एवं भूत्वा, हे मेखले। अहम् मृत्योः ब्रह्मचारी, यदा निष्क्रामामि, यमस्य सत्त्वात् याचमानः; ब्रह्मणा, तपसा, प्रयत्नेन तम् आनयामि—एषया मेखलया एनम् बध्नामि। श्रद्धायाः जाता, तपसः दुहिता, ऋषीणां स्वसा, भूतैः कृता—त्वं, हे मेखले, नः मेधा ददातु, प्रज्ञां ददातु, तपः बलं च ददातु। या त्वां प्राचीना ऋषयः, भूतकृतः, बभूवुः—सा त्वं, हे मेखले, माम् आयुष्मन्तं परिष्वज। एष वज्रः सन्तोषं जनयतु, शत्रोः क्षेत्रं नाशयतु, तस्य प्राणान् हरतु; ग्रीवां भग्नां करोतु, कण्ठदेशं भग्नं करोतु, यथा इन्द्रः वृत्रम् अपातयत्। अधः ऊर्ध्वे निहितम् अस्तु, भूमौ गुह्यं सन्निहितम्; वज्रेण हतः सः शेरताम्। जयन्तम् अन्विच्छ, जयन्तम् हन; हे वज्र, जयिनः शिरः पातय, सः पृष्ठतः पततु। यदा अहं खादामि, तदा बलम् आप्नोमि; एवं वज्रं गृह्णामि, तस्य स्कन्धौ विदारयन्, यथा इन्द्रः वृत्रस्य। यत् पिबामि, सम्यक् एव पिबामि, यथा सागरः पिबति; तस्य प्राणान् निष्कर्षाम, वयं समं पिबाम। यत् भाषे, सम्यक् एव भाषे, यथा सागरः भाषते; तस्य प्राणान् उच्चारयित्वा, वयं समं उच्चाराम। हे दिव्ये ओषधे, दिव्यस्य भूमौ जाता, त्वां केशात् दृढत्वाय उत्खादामि। पूर्वजान् दृढीकुरु, जातान् उत्पादय, जातान् अधिकं बलय। यस्यास्ते केशाः पतन्ति, मूलसमेताः वा लूनाः, ताम् सर्वौषध्या सिञ्चामि। या ओषधिः जमदग्निना स्वदुहितुः केशवृद्धये उत्खाता, या वीतहव्येन असितस्य गृहात् आनीता, ताः मम संनद्धाः स्युर्ग्, मम परिमिताः स्युर्ग्; तव कृष्णाः केशाः सर्वतः शिरसि नलिकाभिः इव वर्धन्ताम्। मूलं दृढीकुरु, अग्रं धारय, मध्ये विस्तारय, हे ओषधे; तव कृष्णाः केशाः सर्वतः शिरसि नलिकाभिः इव वर्धन्ताम्। त्वं श्रेष्ठा विश्रुता च ओषधी, अद्य एनं नरं निर्बीजं निर्हव्यम् कुरु। तम् निर्बीजं कुरु, तम् निर्हव्यम् कुरु, तम् क्लिबं कुरु; ततो इन्द्रः अश्मभ्याम् उभे शिश्ने छिन्द्यात्। निर्बीजं त्वाम् निर्बीजं करोमि, क्लिबं त्वाम् क्लिबं करोमि, निर्रसम् त्वां निर्रसम् करोमि; तस्य शिरसि निर्बीजं च कुंभं च स्थापयामि। तव तौ नलिके, देवैः कृतौ, येन पुरुषत्वं तिष्ठति, तौ मुद्गरेण भिन्द्मि, शिश्ने। यथा स्त्रियः तन्तुवायिनः नलिकां अश्मना भिन्दन्ति, एवं तव शिश्नं शिश्ने भिन्द्मि। हे न्यस्तिके, वर्धस्व, सौभग्यं मे कुरु; शतं शाखाः त्रयस्त्रिंशत् मूलानि तव। त्वया, हे सहस्रपत्रे, तव हृदयं शोषयामि। तव हृदयं मयि शुष्यतु, तव वदनं अपि शुष्यतु; अधुना तव कामः मम कृते शुष्यतु, शुष्कवदना त्वं गच्छ। हे संयोजिके, सुशिल्पे, कपिलास्ये, शुभे, संयोजय; एनां च मां च संयोजय, हृदयं च आवयोः एकं कुरु। एवं मन्त्रैः, ओषधिभिः, देवैः च सह, अहम् आपदः आपोह्य, सौभाग्यं सम्पादयन्, कामं निगृह्य, शत्रून् पराजित्य, आयुष्यम्, बलम्, मेधां, प्रज्ञां च सम्पाद्य, जीवनस्य विविधेषु संघर्षेषु विजयम् आप्नोमि।