पृथिवी च व्योम च प्राणं विसृजन्ति, तव शक्तिः, हे दुन्दुभे, बहुषु स्थानेषु प्रतिष्ठिता। इन्द्रेण देवैः सह, शत्रून् दूरं दूरतरं च अपाकरोति। तव शब्दः निनदतु, बलं शक्तिः च अस्मासु आगच्छतु; आपदः आक्रम्य अपाकरोतु। हे दुन्दुभे, दुष्टान् अपाकरो; त्वं इन्द्रस्य मुष्टिः, बलवती भव। विजयं प्राप्नुमः, बलवन्तः विजयं प्राप्नुयुः, पताकाभिः पूर्णः दुन्दुभिः निनदतु। अश्वैः रथैः च युक्ताः पुरुषाः अस्माकं कृते प्रसरन्तु; हे इन्द्र, अस्माकं सारथयः विजयी भवन्तु। वृद्धस्य रक्तस्य रुधिरस्य ओषधिः, हे वृक्ष, विस्तार्यमाणस्य हरितस्य, तस्य अपि मांसं अपाकरोमि। तव द्वे वृद्धी, हे बलास, कक्षे स्थिते, गुप्ते च वङ्क्षणे—तस्य औषधं जानामि, सर्वदर्शी चिपुद्रु। यद् अङ्गे, कर्णे, नेत्रे, विस्तार्यमाणम् अस्ति—विस्तार्यमाणं, वृद्धिं, हृदयव्याधिं च अपाकरोमः। अपरिचितं व्याधिं, अधःगच्छन्तं यक्ष्मं च प्रेषयामः। ताराः शाकधूमं राजानं कृतवन्तः। तस्मै समृद्धिं प्रेषितवान्—तस्य राज्यं सुरक्षितं भवतु। मध्याह्ने समृद्धिः अस्माकं भवतु, सायं समृद्धिः अस्माकं भवतु। दिवस्य प्रातः समृद्धिः अस्माकं भवतु, रात्रौ समृद्धिः अस्माकं भवतु। दिवा रात्र्या, ताराभ्यः, सूर्यचन्द्राभ्यः—समृद्धिः अस्माकं भवतु, हे राजन् शाकधूम, एतत् अस्माकं दत्तु। यस्य कृते सायं, रात्रौ, वा दिवा समृद्धिं कृतवान्—तस्मै, हे ताराराज, शाकधूम, सदा नमः अस्तु। भगेन, शांशपेन, इन्द्रेण, पृथिव्या सह, अहं आत्मानं सौभग्यं करोतु। विपत्तयः मम समीपं न आगच्छन्तु। येन त्वं वृक्षान् विजितवान्, भगेन तेजसा च—तेन मां सौभाग्यं करोतु; विपत्तयः समीपं न आगच्छन्तु। हे सौभाग्य, यः अन्धः, पुनरागच्छति, वृक्षेषु स्थितः—त्वया मां सौभाग्यं करोतु; मम शत्रवः क्षीणाः भवन्तु। रथयानां यः कामः, अप्सरसां यः कामः—हे देवाः, तं कामं अपाकरोतु; सः मां दुःखं न करोतु। सः मां स्मरतु, प्रियः मां स्मरतु—हे देवाः, तं कामं अपाकरोतु; सः मां दुःखं न करोतु। यथा सः मां स्मरति, तथा अहं तां न स्मरयामि—हे देवाः, तं कामं अपाकरोतु; सः मां दुःखं न करोतु। हे मरुतः, मां हर्षयन्तु; हे अन्तरिक्ष, मां हर्षय; हे अग्ने, त्वं मां हर्षय—सः कामः मां दुःखं न करोतु। शिरसः पततु, धनस्य पततु, शरीरात् अपाकरोमि—हे देवाः, तं कामं अपाकरोतु; सः मां दुःखं न करोतु। हे अनुमति, अस्य कर्मणः अनुग्रहं कुरु; संकल्पाय, हविषे नमः—हे देवाः, तं कामं अपाकरोतु; सः मां दुःखं न करोतु। यदा त्वं त्रिंशद् योजनानि, पञ्च योजनानि धावसि, हे अश्विनौ—तदा पुनः प्रतिनिवर्तसि; त्वं अस्माकं पुत्राणां पिता। यं देवाः कामेन सिञ्चन्ति, उदके ज्वलन्तं, दुःखेन सह—तं ते कृते वरुणस्य विधिना दाहयामि। यं सर्वे देवाः कामेन सिञ्चन्ति, उदके ज्वलन्तं, दुःखेन सह—तं ते कृते वरुणस्य विधिना दाहयामि। यं इन्द्राणी कामेन सिञ्चन्ति, उदके ज्वलन्तं, दुःखेन सह—तं ते कृते वरुणस्य विधिना दाहयामि। यं इन्द्रः अग्निः च कामेन सिञ्चन्ति, उदके ज्वलन्तं, दुःखेन सह—तं ते कृते वरुणस्य विधिना दाहयामि। यं मित्रः वरुणः च कामेन सिञ्चन्ति, उदके ज्वलन्तं, दुःखेन सह—तं ते कृते वरुणस्य विधिना दाहयामि। यो देवः एतं मेखलां बध्नाति, यः स्थापयति, यः अस्माकं कृते संयुनक्ति—यस्मात् आज्ञया वयम् कर्म कुर्मः—सः, परं तीरं इच्छन्, अस्मान् विमोचयतु। त्वं ऋषिभिः आहूतः, पूजितः, अस्य शस्त्रः; व्रतस्य प्रथमं आस्वाद्य, वीरघ्नः—एवं भव, हे मेखले। मृत्योः ब्रह्मचारिणः अहम्, निर्गच्छन्, यमात् प्रार्थयन्; ब्रह्मण, तपसा, प्रयत्नेन, तं आनयामि—अस्य मेखलया तं बध्नामि। श्रद्धायाः उत्पन्ना, तपस्याः कन्या, ऋषीणां भगिनी, भूतैः निर्मिता—त्वं, हे मेखले, अस्माकं बुद्धिं, मेधां, तपः च बलं च दत्तु। या प्राचीनैः ऋषिभिः, भूतकारैः धृतः—सा, हे मेखले, दीर्घायुषे मां आलिङ्गयतु। एष वज्रः तृप्तिं दत्तु, शत्रोर् राज्यं विनाशयतु, तस्य आयुः हरतु; तस्य ग्रीवा भङ्क्तु, कण्ठदेशं भङ्क्तु, यथा महाबलः वृत्रं अभिनद। अधस्तानं उपरिस्थानं गुप्तं भूत्वा भूमौ निहितं भवतु; वज्रेण तं निहन्यतु। विजयं अन्वेष, विजयं हन्य; हे वज्र, विजयीस्य शिखरं निहन्य, सः पृष्ठतः पततु। यदा अहं खादामि, बलं लभे; तथा वज्रं गृह्णामि, तस्य स्कन्धं भिनदामि, यथा महाबलः वृत्रं अभिनद। यद् अहं पिबामि, सम्पूर्णं पिबामि, यथा समुद्रः पिबति; तस्य प्राणान् आकर्ष, वयं सह पिबामः। यद् अहं वदामि, सम्पूर्णं वदामि, यथा समुद्रः वदति; तस्य प्राणान् उक्ति द्वारा प्रेषयामः, वयं सह वदामः। हे दिव्ये ओषधे, दिव्यात् भूमौ उत्पन्ने, हे हरिते, त्वां केशात् दृढत्वाय उत्खनामी। प्राचीनान् दृढं कुरु, जातान् उत्पादय, जातान् दृढतरं कुरु। यस्य केशः मूलसमेतः पतति, वा लोम्नः निष्क्रान्तः—तं विश्वौषध्या हरितैः सिञ्चामि। याम् ओषधिं जमदग्निः पुत्र्यै केशवृद्ध्यर्थं उत्खनद्, तां वितहव्यः असितस्य गृहात् आनयत्।