स्वर्गे समवेताः देवाः, यं पश्यन्ति लोकज्ञं, तम् एव सर्वे विज्ञातुम् इच्छन्ति। यज्ञकर्ता सः स्वस्तये मार्गं अनुसरन्, तस्य क्रियाः दानानि च सफलानि सन्तु इति प्रार्थयन्ति। देवाः एव पितरः, पितरः एव देवाः; यः अहं अस्मि, स एव अहम्। अहम् पचामि, अहम् ददामि; अहम् यज्ञं करोमि, यत् दत्तं तदपि ददामि—मां मा परित्यज। हे राजन्, दिवि स्थित्वा दृढः भव, अत्रापि तद् दृढं तिष्ठतु; अस्माकं पूर्तिं विद्धि, देववत् अस्मासु प्रसन्नः भव। महतो व्योम्नः, अन्तरिक्षात्, एकः जलबिन्दुः मयि पतितः। सम्पूर्णबलरसेन, हे अग्ने, मन्त्रैः, यज्ञैः, धर्मकृत्यैः अहं धार्ये। यदि स वृक्षात् पतितः, तद् एव तस्य फलम्; यदि अन्तरिक्षात्, तद् एव वायुः। यत्र यत्र सः शरीरं वा वस्त्रं वा स्पृष्टवान्, तत्र तत्र आपः दुरितानि दूरं नयन्तु। अभ्यञ्जनं, गन्धः, श्रेयः, सुवर्णं, तेजः—सर्वं मम अस्तु, उत्तमः पुत्रः च। सर्वाणि शुद्धिकराणि मयि प्रसारितानि स्युः; दुःखं, व्यसनं, द्वेषः माम् न प्राप्नुयुः। हे वृक्ष, त्वं बलवांश्च अंगवान् मित्रः स्यात्, पारायणं, वीरः च। गावः त्वया बद्धाः, बलवत्तरः भव; स्थिरः भव, तव जयाः विजयीभूताः सन्तु। दिवः पृथिव्याः, वृक्षेभ्यः, समाहृत्य बलसम्पन्नः; आपां वीर्येण आवृतः, गोभिः परिवृतः—इन्द्रस्य वज्रं, रथं, हविषा समर्पय। इन्द्रस्य बलं, मरुतां गणः, मित्रस्य गर्भः, वरुणस्य नाभिः—एषः देवः, एषः हव्यं गृह्णातु, रथं आनयतु, हविर् गृह्णातु। पृथिवी च द्यौः प्रस्वसन्तु; बहुषु स्थानेषु तव शक्तिः प्रतिष्ठिता, हे दुन्दुभे। इन्द्रेण देवैः सह, रिपून् दूरतरं नुद। तव शब्दः घोषं कुर्यात्, बलं वीर्यं च अस्मासु आगच्छतु; आपदः नुद। हे दुन्दुभे, पापान् नुद; त्वं इन्द्रस्य मुष्टिः, बलवत्तरः भव। वयं जयेम, महाबलः जयतु, पताकायुतः दुन्दुभिः घोषयतु। अश्वयुक्तैः रथैः पुरुषाः अस्माकं कृते प्रपतन्तु; हे इन्द्र, अस्माकं सारथयः विजयीभूताः सन्तु। यस्य वृक्षस्य रक्तस्य स्रवतः, विस्तीर्णस्य ओषध्याः च, अहम् अपि मांसं निष्कासयामि। तव तौ स्फोटौ, हे बलास, कक्ष्योर् मध्ये, गुप्तौ चाङ्गे—तस्य औषधिं वेद्मि, सर्वदर्शिनं चिपुद्रुं। यत् अङ्गे, कर्णे, नेत्रे, विस्तीर्णे अस्ति—वयं तं विस्तारं, स्फोटं, हृद्रोगं निष्कासयामः। अज्ञातं व्याधिं, अधःगं यक्ष्माणं प्रेषयामः। नक्षत्राणि शाकधूमम् अद्भुतराजानं चक्रुः। अहम् तस्मै श्रेयः प्रेषितवान्—एष राज्यं स्थिरं भवतु। मध्याह्ने श्रेयः अस्माकं, सायं श्रेयः अस्माकं। प्रातः श्रेयः, रात्रौ च अस्माकं। दिवा रात्र्या, नक्षत्रेभ्यः, सूर्यचन्द्रमसः—श्रेयः अस्माकं, हे शाकधूमराज, अस्मभ्यं ददातु। यः अस्माकं कृते सायं, रात्रौ, दिवा श्रेयः अकरोत्—तस्मै, हे नक्षत्रराज शाकधूम, नित्यं नमः अस्तु। भगेन, शाम्शपेन, इन्द्रेण, पृथिव्या सह अहम् आत्मानं भाग्यवन्तं करोमि। आपदः माम् न समीपयन्तु। येन त्वं वृक्षान् जिग्ये, भगेन तेजसा च—तेन माम् भाग्यवन्तं कुरु; आपदः माम् न समीपयन्तु। हे श्रियः, अन्धा पुनः पुनः प्रत्यागच्छन्ती, वृक्षेषु संस्थिता—त्वया माम् भाग्यवन्तं कुरु; शत्रवः क्षीणाः स्युः। रथिनां या कामना, अप्सरसां या स्पृहा—हे देवाः, तां स्पृहां दूरे कुरुत; सा माम् दुःखं न करोतु। सा मां स्मरतु, प्रिया मां स्मरतु—हे देवाः, तां स्पृहां दूरे कुरुत; सा माम् दुःखं न करोतु। सा मां यथा स्मरति, अहम् तां न स्मरामि—हे देवाः, तां स्पृहां दूरे कुरुत; सा माम् दुःखं न करोतु। हे मरुतः, मां आनन्दयत; अन्तरिक्ष, मां आनन्दय; हे अग्ने, त्वं माम् आनन्दय—सा स्पृहा माम् दुःखं न करोतु। शीर्षात् पत, वित्तात् पत, शरीरात् त्वां निष्कासयामि—हे देवाः, तां स्पृहां दूरे कुरुत; सा माम् दुःखं न करोतु। हे अनुमते, अस्मिन्कर्मणि अनुकूलः भव; संकल्पाय, हविषे च नमः—हे देवाः, तां स्पृहां दूरे कुरुत; सा माम् दुःखं न करोतु। यदा त्वं त्रिंशल्लेखान्, पञ्चल्लेखान्, हे अश्विनौ, धावसि—तदा पुनः प्रत्यागच्छसि; त्वं अस्माकं पुत्राणां पिता। यं देवाः स्पृहया सिक्तवन्तः, आप्सु अन्तः तप्तं, दुःखेन सह—तम् अहं तव कृते दाहयामि, वरुणस्य विधिना। यं सर्वे देवाः स्पृहया सिक्तवन्तः—तम् अपि अहं तव कृते दाहयामि, वरुणस्य विधिना। यं इन्द्राणी स्पृहया सिक्तवती—तम् अपि अहं तव कृते दाहयामि, वरुणस्य विधिना। यं इन्द्राग्नी स्पृहया सिक्तवन्तौ—तम् अपि अहं तव कृते दाहयामि, वरुणस्य विधिना। यं मित्रावरुणौ स्पृहया सिक्तवन्तौ—तम् अपि अहं तव कृते दाहयामि, वरुणस्य विधिना। यो देवः एतां मेखलां बबन्ध, यः अञ्जयत्, यः अस्माकं कृते संयोजयत्—यस्य आज्ञया वयं कर्म कुर्मः—सः, पारं इच्छन्, अस्मान् मोचयतु। त्वं आहूता, ऋषिभिः पूजिता, अस्य शस्त्रं; व्रतस्य प्रथमं पिबन्ती, वीरहन्त्री—एवं भव, हे मेखले। अहम् मृत्योः ब्रह्मचारी, निर्गच्छन्, यमाय सत्त्वं याचमानः; ब्रह्मणा, तपसा, प्रयत्नेन तम् आनयामि—एषया मेखलया तम् बध्नामि। श्रद्धायाः जाता, तपसः कन्या, ऋषीणां भगिनी, भूतैः कृता—त्वं, हे मेखले, अस्मभ्यं मेधा, प्रज्ञा, तपः, बलं च ददातु। या त्वां प्राचीना ऋषयः, भूतकृतः, धारयन्ति—सा त्वं, हे मेखले, मां दीर्घायुषं परिष्वज। एवं, मन्त्रशक्त्या, ऋषिपूजितैः देवैः सह, मनुष्यः यज्ञं, दानं, तपः, औषधं, बलं, भाग्यं, श्रेयः, शान्तिं, आयुः, पुत्रान्, विजयम्, आरोग्यं, मेधां च प्रार्थयन्, जीवनस्य पावनं मार्गं अनुवर्तते।