वरुणस्योपरिबन्धनानि चाधःबन्धनानि च अस्मद्भ्यः विमोच्यन्तां, पापस्वप्नान् दुरितानि च दूरं नयतु, ततः पवित्राणां लोकं प्राप्नुयाम। यत् कश्चिद् काष्ठे बद्धः, यद् वा रज्ज्वा बद्धः, यद् भूमौ बद्धः, यद् वाचोभिः बद्धः—एतस्मात् गार्हपत्याग्निः अस्मान् नयतु, धर्मिणां लोकं प्रति मार्गदर्शी सन्। स भाग्यवान् जनः सभायामुत्तिष्ठतु, मोचक इति नाम्ना विश्रुतः; स अमृतदाताऽस्मान् बन्धनात् विमोचयेत्। बन्धनानि विदारय, मार्गं कुरु, बद्धं विमोचय, यथाऽण्डं गर्भात् स्रवेत्, एवं त्वं सर्वेषु पन्थासु गच्छ। एषा भागं त्वा समर्पयामि, विश्वकर्मन्, सत्यस्य प्रथमज, यत् दत्तं वयं, तेन जरसा परं तस्याऽच्छिन्नसूत्रं तराम। केचित् तद् दीर्घसूत्रं तरन्ति, येभ्यः पितृदत्तं लब्धम्; अन्ये मुक्ताः ददति, यः दातुमिच्छति, स स्वर्गं प्राप्नुयात्। गृह्णन्तु, यत्नं कुर्वन्तु, श्रद्धालवः अस्मिन्लोके संयुज्यन्ताम्; यत् तवाग्नौ पक्तं हुतं च, तस्य रक्षणाय दम्पती शरणं यान्तु। तपसा महायज्ञं आरोहामि, एकचित्तेन; अग्ने, आवाहित, जरसा परे, तृतीये दिवि सह भोजने मोदामहे। शुद्धाः शुद्धीकृताः पात्र्यः स्त्रियः, एतान् ऋत्विजां हस्ते पृथक् उपवेशयामि; एतया त्वां स्नेहयामि, तव कामाय, इन्द्रः मरुद्भिः तत् मे ददातु। एतत् आसनं वः ददामि, संहिताः जनाः, यत् जातवेदाः निधिरूपेण आनयत्; यजमानः स्वस्तिना अनुयातु, तम् परमे दिवि विद्धि। तम् विद्ध्वं, देवा, परमे दिवि संहिताः, यः अत्र लोकं वेत्ति; यजमानः स्वस्तिना अनुयातु, तस्य क्रिया दानानि च सिध्यन्तु। देवाः पितरः, पितरः देवाः; यः अहम्, स एव अहम्। पचामि, ददामि; यजामि, दत्तं ददामि—मां मा परित्यज। राजन्, दिवि तिष्ठ, एतद् तत्र स्थिरं भवतु; अस्माकं पूर्तिं विद्धि, राजन्, देवः सन् अस्मान् अनुगृहाण। महतः दिवः, अन्तरिक्षात्, लघु बिन्दुः वारि मय्यपतत्। सर्वशक्त्या, रसेन, अग्ने, मन्त्रैः, यज्ञैः, धर्मकृत्यैः च अहं पोषितः। यदि वृक्षात् पतितं, तत् तस्य फलम्; यदि अन्तरिक्षात्, स एव वायुः। यत्र कुत्रापि देहं वा वसनं वा स्पृष्टम्, तत्र आपः दुरितानि दूरं नयन्तु। अभिषेकः, गन्धः, श्रेयः, हिरण्यम्, तेजश्च—एतानि मम स्यु:; उत्तमः पुत्रः च। सर्वाणि शुद्धिकराणि मयि व्याप्यन्ताम्; दुरितम्, क्लेशः, रिपवः च मां न प्राप्नुयुः। हे वृक्ष, त्वं दृढाङ्गः भूत्वा, अस्माकं मित्रः, सेतुः, वीरः च भव। गावः बद्ध्वा, त्वं पुष्टः भव; स्थिरः भव, तव जयाः विजयीभवंतु। दिवो भूम्याः चोत्थितम्, वृक्षेभ्यः संचितम्, बलसम्पन्नं, आपां तेजसा छन्नम्, गावः परिवेष्टितम्—इन्द्रस्य वज्रं, रथं, हविषा समर्पय। इन्द्रस्य बलं, मरुतां गणः, मित्रस्य गर्भः, वरुणस्य नाभिः—एषः, अस्माकं हविः स्वीकृत्य, रथं आनयतु, बलिं गृह्णातु। पृथिवी च द्यौः श्वासयेताम्; बहुषु स्थानेषु तव शक्ति: प्रतिष्ठिता, हे दुन्दुभे। इन्द्रेण देवैः सह रिपून् दूरं दूरतरं च नय। तव शब्दः निनदतु, बलं तेजश्च अस्मान् आगच्छतु; आपदः पराजय, दुष्टान् दूरं नय, त्वं इन्द्रस्य हस्तः, बलवान् भव। वयं जयेम, बलवन्तः जयन्तु, पताकायुतो दुन्दुभिः निनदतु। अश्वैः रथैः युक्ताः नराः अस्माकं कृते प्रपतन्तु; इन्द्र, अस्माकं सारथयः विजयीभवन्तु। स्रवमाणस्य रक्तस्य स्रावीणः ओषधेरहितः वृक्षस्य च, विस्तीर्णस्य औषधस्य च, अहम् अपि मांसं अपाकरोमि। तव द्वे स्रावीणी, हे बलास, यत् कक्ष्योर्यः गुह्ये च स्थिते—तस्यौषधं जानामि, सर्वदर्शिनं चीपुद्रुम्। यत् अंगे, कर्णे, नेत्रे, विस्तीर्णः—तं विस्तीर्णं, स्रावीणं, हृद्रोगं च निष्कासयामः। अज्ञातं रोगं, अधोमुखं यक्ष्माणं प्रेषयामः। नक्षत्राणि शाकधूमं स्वराजानं चक्रुः। तस्मै समृद्धिं प्रेषितवान्—एष राज्यं स्थिरं भवतु। मध्याह्ने, सायं, प्रातः, रात्रौ च अस्माकं समृद्धिः अस्तु। दिवा रात्र्या, नक्षत्रेभ्यः, सूर्यचन्द्रमसोः च—समृद्धिः अस्माकं भवतु, हे शाकधूमराजन्, तत् नो ददातु। यः अस्माकं कृते सायं, रात्रौ, दिवा वा समृद्धिं कृतवान्—तस्मै, नक्षत्राणां राजन् शाकधूम, सदा नमः अस्तु। भगेन, शांशपेन, इन्द्रेण, पृथिव्या च, अहम् आत्मानं भाग्यवतीं करोमि। आपदः मां न समीपं यान्तु। येन त्वं वृक्षान् विजिग्ये, भगेन तेजसा च—तेन मां भाग्यवतीं कुरु; आपदः मां न समीपं यान्तु। हे श्री, अन्धे, पुनरागच्छन्त्ये, वृक्षेषु स्थापिता—त्वया मां भाग्यवतीं कुरु; रिपवः मम क्लान्ताः स्युः। रथिनां यत् कामः, अप्सरसां यत् स्पृहः—देवाः, तं कामं दूरं कुरुत; स दुःखं नो जनयतु। सा माम् स्मरति, प्रियं माम् स्मरति—देवाः, तं कामं दूरं कुरुत; स दुःखं नो जनयतु। यथा सा माम् स्मरति, तथा अहं तां न स्मरामि—देवाः, तं कामं दूरं कुरुत; स दुःखं नो जनयतु। मरुतः, मां मोदयन्तु; अन्तरिक्ष, मां मोदय; अग्ने, त्वं मां मोदय—सः कामः दुःखं नो जनयतु। शिरसः पत, वित्तात् पत, देहात् त्वां अपाकरोमि—देवाः, तं कामं दूरं कुरुत; स दुःखं नो जनयतु। अनुमते, अस्य कर्मणः अनुकूल भव; संकल्पाय, हविषे च नमः—देवाः, तं कामं दूरं कुरुत; स दुःखं नो जनयतु। यदा त्वं, अश्विनौ, त्रिणि योजनानि, पञ्च योजनानि धावथः, तदा पुनः प्रतिनिवर्तथः; त्वं नः पुत्राणां पितरौ।