ऋणात् अस्मिन्नेव लोके, ऋणात् परत्र, ऋणात् तृतीयेषु लोकेषु वयं विमुक्ताः स्याम। देवानां पितॄणां च मार्गेषु सर्वेषु लोकेषु वयं ऋणमुक्ताः सदा निवसाम। यानि पापानि वयं हस्तैः कृतानि, द्यूतमार्गस्य प्राप्त्यर्थं यत् यत्नः कृतः, तस्मात् घोराः अप्सरसः उग्रजिता च अद्य वयं ऋणात् मोचयन्तु। यानि द्यूतपापानि कृतानि, तानि घोराः अप्सरसः, क्षेत्रस्य अधिपः, विमोचयन्तु; न ऋणं न च ऋणी यमस्य लोके स्थितः भवेत्। यतः कस्यचित् ऋणं मया गृहीतम्, यस्य भार्यां अहम् उपयामि, यं च प्रार्थयन् उपयाति, तेषां वचनानि देवाः शुभानि कुर्वन्तु, अप्सरसः देवपत्नीः च अनुमोदन्तु। यत् द्यूताद् अथवा भोजनेन मया ऋणं सम्पादितम्, हे अग्ने, तद् अहम् अवगच्छामि; वैश्वानरः नः स्वामी धर्मलोकं प्रति नयतु। वैश्वानराय अहम् उद्घोषयामि—यदि देवेषु किञ्चिद् ऋणं सञ्चितम् अस्ति, सः सर्वाणि बन्धनानि जानाति; ततः वयं पक्तोपहारेन सह संयुक्ताः स्याम। वैश्वानरः शुद्धिकर्ता मां शुद्धयेत्, यदा अहम् आशां कृत्वा संग्रामं प्रति गच्छामि; यत् तत्र अज्ञानतः कृतम्, मनसा प्रार्थ्य, तदपि अहं प्रायश्चित्तं करोमि। यत् किञ्चित् अन्तरिक्षे, पृथिव्याम्, दिवि, मातरि वा पितरि वा दुष्कृतं कृतम्, तस्मात् अस्मान् गार्हपत्याग्निः धर्मलोकं प्रति नयन् विमोचयतु। पृथिवी माता, अदितिः जन्मदात्री, अन्तरिक्षं भ्राता—नः शापः न भवेत्; द्यौः पितरः—पितृभ्यः भागः शुभः अस्तु; मृत्युम् अतिक्रम्य, लोके न पताम। यत्र सुहृदः सत्प्रवृत्तयः, धर्मकर्मसु रता, रोगं स्वदेहात् अपोह्य, अंगैः अक्लिष्टाः, अनहिता, तस्मिन् दिवि वयं मातरं पितरं च पुत्रांश्च पश्येम। वरुणस्य बन्धनानि, ऊर्ध्वानि अधः च, अस्मद् विमोच्यन्ताम्; दुःस्वप्नं, अमंगलं च दूरं नय; ततः धर्मलोकं प्रति गच्छेम। यद् दारुणं दारुणेन, यद् रज्ज्वा, यत् पृथिव्यां, यद् वाचः बन्धनं अस्ति, तस्मात् अस्मान् गार्हपत्याग्निः धर्मलोकं प्रति नयन् विमोचयतु। शुभः जनः सभायाम् उत्तिष्ठतु, विमोचयिता इति नाम्ना; अमृतदातृ विमोचनं प्रेषयतु। बन्धनानि भिन्द्धि, पन्थानं कुरु, बन्धनानि विमोचय, बद्धं विमोचय; यथा गर्भः योषितः उद्भवति, तथा सर्वेषु पन्थासु त्वं गच्छ। अयं भागो विश्वकर्मन्, सत्यस्य प्रथमज, तुभ्यं समर्पितः; यत् दत्तं तेन, जरया अतीत्य, अखण्डसूत्रं तराम। केचित् तं तन्तुं तरन्ति, येभ्यः पितृदायं दत्तम्; अन्ये मुक्ताः ददति, यः दातुं इच्छति, सः स्वर्गम् आप्नोतु। ते गृह्णन्तु, ते यत्नं कुर्वन्तु, श्रद्धालवः लोकेन सह संयुज्यन्ताम्; यत् तव पक्तं अग्नौ हुतं, तस्य रक्षायै दम्पती शरणं गच्छेताम्। तपसा महायज्ञं आरोहामि, एकचित्तेन; हे अग्ने, आहूयमान, जरया अतीत्य, तृतीयदिवि सहभोजनं कृत्वा प्रमोदाम। शुद्धाः शुद्धीकृता, योग्याः स्त्रियः—इमाः पौरुषेभ्यः पृथक् उपवेश्य, यथा एतत् त्वां अभिषिञ्चामि, तव कामाय, इन्द्रः मरुद्भिः तत् मम ददातु। इदं आसनं तुभ्यं ददामि, हे समवेताः, यत् जातवेदाः निधिं इव आनयत्; यजमानः कल्याणेन अनुयातु—तम् उच्चैः स्वर्गे विद्यात। उच्चैः स्वर्गे देवाः तम् विद्यात, यः इह लोकं जानाति; यजमानः कल्याणेन अनुयातु—तस्य यज्ञदातानि सिध्यन्तु। देवाः पितरः, पितरः देवाः; यः अहम्, सः अहम् एव। पचामि, ददामि; यजामि, दत्तं ददामि—मां मा निराकुरुध्वम्। राजन्, दिवि स्थितः भव, इदं तत्र स्थिरं भवतु; अस्माकं सिद्धिं विद्धि, राजन्, देवः इव अस्मान् अनुगृहाण। महतो दिवः, अन्तरिक्षात्, लघु जलकणः मयि पतितः। पूर्णेन तेजसा, ओजसा, अग्ने, मन्त्रैः, यज्ञैः, धर्मकर्मभिः अहम् उपपोषितः। यदि वृक्षात् पतितम्, तत् तस्य फलम्; यदि अन्तरिक्षात्, तत् वायुः एव। यत्र यत्र शरीरं वासो वा स्पृष्टम्, तत्र तत्र आपः अमंगलं दूरं कुर्युः। अभ्यञ्जनं, गन्धः, श्रेयः, सुवर्णं, तेजः—एतानि सर्वाणि मम सन्तु, पुत्रः अपि योग्यः। सर्वे शुद्धिकराः मयि व्याप्यन्ताम्; अमंगलं, क्लेशः, वैरं च मां न प्राप्नुयात्। हे वृक्ष, त्वं स्थूलाङ्गः, अस्माकं मित्रः, सेतुर्भव, वीर्यवान्; गावः बद्ध्वा दृढः भव, स्थिरः स्थातुम्, तव जयाः जयन्तु। दिवः पृथिव्याः चोद्धृतम्, वृक्षेभ्यः संहितम्, आपां तेजसा आवृतम्, गावः परिवेष्टितम्—इन्द्रस्य वज्रं, रथं हविषा समर्पय। इन्द्रस्य बलं, मरुतां गणः, मित्रस्य गर्भः, वरुणस्य नाभिः—सः अस्माकं हविं गृह्णातु, रथं आनयतु, दानं गृह्णातु। पृथिवी च दिवः च प्राणयन्तु; बहुषु स्थानेषु तव बलं स्थितम्, हे दुन्दुभे। इन्द्रेण देवैः सह शत्रून् दूरं दूरतरं चापाकुरु। तव शब्दः निनदतु, बलं वीर्यं च अस्मान् आगच्छतु; आपदं नुद, हे दुन्दुभे, दुष्टान् अपाकुरु; त्वं इन्द्रस्य हस्तः—बलिष्ठः भव। जयेम, वीराः जयन्तु, ध्वजिन्यः दुन्दुभिः निनदतु; अश्वैः रथैः च नराः अस्माकं कृते प्रयान्तु; हे इन्द्र, अस्माकं सारथयः जयन्तु। वर्धमानस्य रक्तस्य रुधिरस्य ओषधेर्, हे वृक्ष, प्रसृतायाश्च, अहम् अपि मांसं अपाकरोमि। तव तौ वर्धमानौ, हे बलास, यौ कक्ष्ये स्थितौ, गुप्तौ गुदे च—अहम् एतस्य भेषजं जानामि, सर्वदर्शिनं चिपुद्रुं। यत् अङ्गे, कर्णे, नेत्रे, प्रसृतम्, तद् वर्धमानं, श्वयथुं, हृद्रोगं च अपाकरोमि; अज्ञातं यक्ष्माणं, अधोमुखं, अपाकरोमि। नक्षत्राणि शाकधूमं स्वं राजानं चक्रुः। तस्मै सम्पदं प्रेषितवान्—एष राज्यं स्थिरं भवतु। मध्याह्ने, सायं, प्रातः, रात्रौ च नः सम्पद् अस्तु। दिवा, रात्र्या, नक्षत्रेभ्यः, सूर्यचन्द्रमसोः—नः सम्पद् अस्तु, हे शाकधूमराजन्, तद् अस्मभ्यं ददातु। यस्य कृते सायं, रात्रौ, दिवा वा सम्पद् कृतम्—तस्मै, हे नक्षत्रराजन् शाकधूम, सदा नमः अस्माकं भवतु।