निर्मलैः सह सन्नद्धाः सन्ति, तत्र अप्सरसां मध्ये गन्धर्वः सन्निहितः। समुद्र एव तेषां निवासः कथ्यते, यतः ते क्षणेन आगच्छन्ति च गच्छन्ति च। मेघेन, विद्युत्सा, ताराभिः सह त्वं विश्वावसुं गन्धर्वं संप्रयुङ्क्षे। ताभ्यः देव्यो नमो मम। ये ते गन्धर्वाः अप्सरसश्च ये क्लमं, तमः, अक्षकामं, मनोमोहं च जनयन्ति, तेषां नमोऽस्तु। यद् गिरिशृङ्गात् अधः स्रवति, तत् ते औषधं करोमि, उत्तमं भैषज्यं यथैव त्वं इच्छसि। अङ्गात् किञ्चिद् अन्यस्मात् वा अङ्गात्, शतानि भेषजानि तव; तेषु त्वं श्रेष्ठः, न प्रवहसि, रोगरहितः। असुराः एतत् महद् रक्तं द्रव्यम् अधस्तात् खनन्ति; तत् एव स्रावस्य भेषजं, रोगनाशनं च। जलौकाः समुद्रात् औषधं आकर्षन्ति; तत् एव स्रावस्य भेषजं, रोगनाशनं च। एषः महा रक्तः द्रव्यः पृथिव्यां उत्थाप्यते; स एव स्रावस्य भेषजं, रोगनाशनं च। आपः औषधयश्च नः शुभाः भवन्तु; इन्द्रस्य वज्रः रक्षांसि अपाकरोतु; शराः दूरात् मुक्ताः रक्षांसि पतन्तु। दीर्घायुषे, महत्त्वाय, युद्धाय, प्रयत्नाय, नित्यकुशलाय च वयं जङ्गिडं धारयामः, यः विषं दूषणं च अपकर्षति। जङ्गिडः रक्षति व्याघ्रमुखात्, विषात्, दूषणात्, क्लेशात्; सहस्रशक्तिमान् अमुल्यः सर्वतः पातु नः। अयं विषं तुदति, अयं पापं निरस्यति; अयं जङ्गिडः अस्माकं विश्वभैषज्यं, सर्वतः पातु। देवैः दत्तः अयं जङ्गिडः प्रमोदपूर्णः, तेन विषं रक्षांसि च प्रयत्नेन तुदामः। भङ्गं च जङ्गिडं च विषात् माम् अवतु; एकः काननात् नीतः, अन्यः क्षेत्रात्, अन्यः रसोद्भवः। अयं अमुल्यः जङ्गिडः अभिचारं च द्वेषं च अपकर्षति; महाशक्तिमान् जङ्गिडः अस्मान् दीर्घायुषे तारयतु। इन्द्र! गृहाण, आगच्छ, सुतपाः, स्वैः हरिभिः; अत्र सोमं पिब, मधुमन्तं, हर्षाय। इन्द्र! दिव्यमधुना पुनः उदरं पूरय; एते सोमपानाः तव प्रियाय श्रुत्यै आगच्छन्ति। इन्द्रः वीर्यवान् सखा, यो वृत्रं हत्वा, वलम् उद्घाट्य, शत्रून् न सहमाणः, सोममदेन हर्षितः। तव सोमपानानि प्रविशन्तु, इन्द्र; उदरं पूरय, शक्नोहि अस्माकं भक्ति मन्वि; आह्वानं शृणु, गीतानि गृहाण, स्वैः रथेभिः अत्र रमस्व, अस्माकं महायुद्धाय। अधुना इन्द्रस्य वीर्याणि प्रवदामि, यानि सः पूर्वं चकार, वज्रधारी; सः अहिं हत्वा, आपः मुमोच, पुरः विदार्य, पर्वतान् अपि विदारयत्। सः पर्वते शयानं अहिं तुदति; त्वष्टा तस्य दिव्यं वज्रं निर्ममे। गोवत्साः इव आपः प्रवहन्त्यः समुद्रं जग्मुः। बलकामनया सः सोमं ववृचे, त्रिकद्रुकाणां मध्ये सुतं पपौ। ततः मघवान् वज्रं गृहीत्वा, पृथिव्याः ज्येष्ठं तुदति। ऋतवः, अग्ने, त्वां सम्यक् पोषयन्तु; संवत्सराः, ऋषयः, सत्याः त्वां वर्धयन्तु। दिव्यतेजसा प्रकाशस्व, सर्वतः दिशः प्रकाशय। अग्ने, एकीकुर्वस्व, वयं त्वां अधिकं वर्धयेम; उन्नतं भव महाश्रियः। त्वां आगच्छन्तः मा हिंस्युः, अग्ने; तव होतारः कीर्तिमन्तः मान्याश्च सन्तु। त्वं अग्ने, एतेन होत्रा वृतः; अग्ने, अस्माकं रक्षायां प्रसीद। अग्ने, शत्रुघ्न, रिपुघ्न, गृहं पालय, नित्यं जागरूकः। स्वेन वीर्येण, अग्ने, युध्यस्व; सख्येन, अग्ने, सखा भव; स्वजनानां मध्ये, राज्ञां मध्ये, अग्ने, श्रेष्ठः भूत्वा अत्र दीप्तिमान् भव। गुह्यं, विघ्नं, प्रमत्तं, द्विषन्तं च जय; सत्यं, अग्ने, सर्वदुःखं अतिक्रम। ततः अस्मभ्यं सह वीरैः, बहुधनं ददातु। पापद्विष्टा, देवजाताः, दीप्ताः, शपथस्य पन्थानम् उपनयन्त्यः—आपः सर्वान् शपथभ्रष्टान् मलमिव पश्यन्तु। प्रतिद्वन्द्विनः शपथः, बन्धोः शपथः, ऋत्विजः क्रुद्धशपथः—एतत् सर्वं अस्मान् अधः पततु। दिवः मूलं प्रसारितम्, पृथिव्याः शीर्षम्; तेन सहस्रशाखेन सर्वतः पातु। माम्, मम सुतान्, अस्माकं वित्तं पातु; द्वेषः मा अतिक्रामतु, न च रिपवः अस्मान् जयन्तु। शापः शापकर्तारं प्रतिनिवर्तताम्; यः अस्मान् दुष्टभावेन कुर्यात्, मन्त्रदृष्टिः, पापहृदयं, तेषां पृष्ठं अपि शृणुमः। शुभा देवी प्रातः तारेणोत्थायोत्थातु; सा क्षेत्रव्याधेः अधमं उच्चं च पाशं विमोचयतु। रात्रिः गच्छतु, हिमः गच्छतु, पापानि गच्छन्तु; क्षेत्रव्याधिः नश्यतु, क्षेत्रं विमुक्तं भवतु। कपिशस्य यवस्य, शुक्लयवस्य स्तम्बस्य, तव तृणस्य, तिलस्य, तिलत्वचः—क्षेत्रव्याधिः नश्यतु, क्षेत्रं विमुक्तं भवतु। हलानां नमः, युक्तानां च युगानि च; क्षेत्रव्याधिः नश्यतु, क्षेत्रं विमुक्तं भवतु। कृषकाणां नमः, दूतानां नमः; क्षेत्रपतये नमः—क्षेत्रव्याधिः नश्यतु, क्षेत्रं विमुक्तं भवतु। दश वृक्षाः, एनं विमुञ्चन्तु, यं रक्षांसि सङ्गृह्णन्ति संधिषु; वनपतिः एनं जीवलोकं नयतु। सः आगतः, उत्थितः; एषः जीविनां गणः अपि आगतः। सः पुत्राणां च नराणां च पिता अभवत्, परमदैवतः। सः अधीतवान्, उत्थितः; जीवितस्य पुरं प्रविष्टः। अस्य शतं वैद्याः, सहस्रं भेषजानि। एवं, मन्त्रेषु निर्दिष्टाः देवाः, औषधयः, गन्धर्वाः, आपः, अग्निः, इन्द्रः, जङ्गिडः च, स्वस्वैः शक्तिभिः, लोकस्य रक्षणाय, रोगनाशनाय, दीर्घायुषे च, प्रजाः पालयन्ति, पावयन्ति च।