शृणुत, भगवन्तः! अथ किल, सहस्रसमृद्धे महाबलिनि देवते, त्वमेव सर्वस्य स्वामीति वयं प्रार्थयामः—तस्यैश्वर्यस्यांशं नो देहि, तदस्मासु वितर, च त्वयि नित्यं भक्तिम् आवहम। स देवः, यः अन्तरिक्षे विहायसा सर्वाणि भूतानि घोषयन् गच्छति, तस्मै महते तेजसे हविरिदं समर्पयामः। दिवि स्थिताः त्रयः कृष्णाः देववत् प्रकाशन्ते, तान् सर्वान् आह्वयामि, अस्माकं निरामयस्य रक्षार्थम्। यस्य जन्म आप्सु, स्थानं दिवि, महत्त्वं सागरे, पृथिव्याम् अपि, तस्मै दिव्याय महते तेजसे हविरिदं समर्पयामः। त्वमेव निग्राही, हस्ताभ्यां निगृह्णासि, दानवान् अपसर्पयसि; सन्तानं धनं च गृह्णन् निग्राही हस्तः उत्थितः। हे निग्राही हस्त, गर्भं धारय, सन्तानस्य जन्मन्य् अधिष्ठानं कुरु, पुत्रं सीम्नि स्थापयित्वा पुनः पुनः अस्मान् प्रति प्रापय। यः निग्राही हस्तः अदित्या पुत्रकामया जातः, तं त्वष्टा तस्यां बध्नात्, यथा पुत्रं जन्मने बध्नीयात्। आगच्छ, आगतानाम् नाम गृह्णामि, इन्द्रस्य वृत्रहणः, वासवस्य शतक्रतोः प्रीतिं इच्छामि। येन पन्था सविता सूर्यं निनाय, अश्विनौ मार्गं प्राविशताम्, तेन एव भगः मम उक्तवान्—“भार्यां नय।” हे इन्द्र, तव या सुवर्णमयी महती अङ्कुशः, तेन एव भार्या प्राप्यताम्, तां मे प्रयच्छ, बलस्य प्रभो। रोगः नश्यतु, नीडात् विहङ्ग इव अपसृज्यताम्; सूर्यः आरोग्यं ददातु, चन्द्रः तव व्याधिं निष्कासयतु। एकः हरितः, एकः कृष्णः, एकः रक्तः, द्वौ बब्बलौ; सर्वेषां नाम समाह्वयामि, नृणां हन्तारः, गच्छत। योषित् प्रसूता, या व्याधितः, रोगं निपातयतु; गलशोफिनी च गलगण्डिनी च स्यात् निरामया। मम इयं हविः स्वाहा मनसा समर्प्यते; एकचित्तेन अर्हति इयं होमः। यस्य भीषायां स्थानं, तस्मै बन्धनमोचनाय इदं ददामि; जनाः त्वां पृथिवीमिति आहुः, अहं त्वां सर्वतो निरृतिम् वेद्मि। भूतानां मध्ये हविर्भाजिनी भूत्वा, एषा तव भागः अस्मासु—एतान् पापात् विमुञ्च, स्वाहा। एवं, हे निरृति, अस्माकं पापं विमुञ्च, आयसपाशान् छिन्धि; यमः त्वां पुनः मम दत्तवान्—तस्मै यमाय मृत्यवे नमः। हे आयसे, हे दारुके, हे विदारिते, ये सहस्रशः मृत्युभिः नाम्ना, यमेन पितृभिः सह परमं स्वर्गं गच्छतु। इयं वरुणवृक्षा, दिव्यः वनस्पतिः, व्याधिं प्रतिषेधति; यं कश्चन रोगः प्रविष्टः, तं देवाः अपाकरोन्। इन्द्रस्य, मित्रस्य, वरुणस्य आज्ञया, सर्वैः देवैः उक्तेन वचसा, त्वत्तः रोगं अपसारयामः। यथा आपः वृत्रं निरुद्धवन्तः, सर्वं बलं निगृह्णन्त्यः, तथा अग्निना वैश्वानरेण च रोगं त्वत्तः अपसारयामः। महाबलः इन्द्रः दिवः वृषभः, पृथिव्याः वृषभः अयम्; सर्वस्य एक एव वृषभः भव। सागरः प्रवाहिणां नदीनां स्वामी, अग्निः पृथिव्याः अधिपः, चन्द्रमाः नक्षत्राणां स्वामी—तत्रापि त्वं एक एव वृषभः भव। देवतानां अधिपः, नराणां नेता, देवेषु भागभागी—त्वमेव एकः वृषभः भव। त्वां अन्तः समानीय स्थापयामि; स्थिरः भव, अचलं; सर्वे जनाः त्वां इच्छन्तु, तव राज्यं मा पततु। अत्रैव स्थित्वा मा गच्छ, पर्वतवत् स्थिरः भव; इन्द्रवत् अत्रैव स्थिरः, राज्यं धारय। इन्द्रः एतद् दृढं अधारयत्, दृढेनेव हविषा; तस्मै सोमः उक्तवान्, ब्रह्मणस्पतिः अपि। द्यौः स्थिरः, पृथिवी स्थिरा, इदं विश्वं स्थिरम्; एते पर्वता अपि स्थिराः, जनानां राजा स्थिरः। तव राजा वरुणः स्थिरः, बृहस्पतिः अपि स्थिरः; इन्द्रः अग्निश्च तव राज्यं दृढं कुर्वन्तु। स्थिर, अचल, शत्रून् जही, द्वेषिणः निगृह्य; सर्वतः एकचेतसः भवन्तु, तव सभा अत्रैव स्थिरा अस्तु। एष उत्तमः शिरस्, सोमेन बलदत्तम्, तस्मात्, यद् तस्मात् जातम्, तेन हृदयं दहामः। यद् हृदये, यद् मनसि, तद् दहामः; यथा वातः धूमं विक्षिपति, तथा यद् मनसि, तत् मत्तः अपसृत्यताम्। मम कृते मित्रावरुणौ, सरस्वती देवी, पृथिव्याः अन्तरिक्षं, उभे अन्ते, मम स्युर्नियुक्ताः। यद् बाणं रुद्रेण तव अङ्गेषु वा हृदये वा सृष्टम्, तत् अद्यैव, हे द्विजात, व्याधिं अपसारयामः। यानि शतानि तव शराणि अङ्गेषु स्थितानि, तेषां सर्वेषां विषहीनानि आह्वयामः। रुद्राय नमः, प्रतिरुद्राय नमः, मुक्ताय नमः, पतिताय नमः। एतेन अष्टविधेन षड्विधेन मिश्रितेन यवेन, तव शरीरस्य मलाः पश्चिमं प्रसरन्तु। वातः अधः वति, सूर्यः अधः तपति, अमृता धेनुः अधः दुह्यति—तव मलः अपि अधः भूत्वा गच्छतु। आपः हि औषधयः, आपः रोगं नुदन्ति, आपः सर्वस्य भेषजम्—ता आपः त्वत् आरोग्यं कुर्युः। वातवद् शीघ्रः भव, हे अश्व, युक्तः सज्जः; इन्द्रस्य प्रेरणया गच्छ, मनसा अपि शीघ्रः। सर्वज्ञाः मरुतः त्वां युञ्जन्तु, त्वष्टा युद्धे तव पादयोः वेगं स्थापयतु। एवं, ऋषयः, देवाः, मनुष्याः च, स्वस्वं भागं, आरोग्यं, बलं, राज्यं, विमोचनं च प्रार्थयन्तः, हविः यजन्ति, स्तुवन्ति, च सर्वं जगत् धर्मे स्थापयन्ति।