यो वेद यथाऽग्नेः प्रज्वलनं क्षत्रियसहितं प्रतिष्ठितं, न च तस्य स्थानं नाभौ स्थापयति, स मृत्युं प्राप्नोति। यं ज्ञात्वा क्षत्रियः अग्निनामधेयं गृह्णाति, तं न केचन विचरन्तः बाधन्ते, न च स पापं पतति; स दीर्घायुष्मान् भवति। स खलु दिवि स्थितवान्, पृथिव्याम् अपि स्थितवान्, अस्मिन्सर्वे लोके स्थितवान्; पर्वतानां स्थितिः स्वस्थाने, अश्वान् स्थितान् अहं स्थापयामि। यो वेदोर्ध्वां गतिं, निर्गमनं, प्रतिनिवर्तनं च, स एव रक्षकः; तमहं आह्वये। हे जातवेदः, प्रतिनिवर्तस्व; शतं ते प्रतिनिवर्तन्तां, सहस्रं च ते प्रतिनिवर्तन्ताम्; एभिः पुनरपि अस्मान् पुनर्योजय। तेनैव सत्त्वेन, तेनैव हविषा त्वं पुनः पूर्यस्व; या भार्या गृहमानीयते, सा रसेन समृद्धा भवतु। सा पुष्ट्या वर्धतां, सा श्रियाऽपि वर्धताम्; एते धनवन्तौ सहस्रतेजसौ अनाघ्रौ स्ताम्। त्वष्टा भार्यां ससर्ज, त्वष्टा त्वां तस्यै पतिं कृतवान्; स त्वष्टा युवाभ्यां सह सहस्रसंवत्सरान् ददातु, दीर्घायुः करोति। एष मेघपतिर्महान् अस्मान् पातु, गृहेभ्यः कलहं रक्षतु। हे मेघपते, त्वं गृहेषु बलं धारयसि; त्वं अस्मभ्यं समृद्धिं धनं च ददातु। हे सहस्रसमृद्धे देव, त्वं अधिपतिः; तस्य भागं अस्मभ्यं ददातु, तत् अस्मभ्यं ददातु, वयं च त्वयि भक्ताः स्याम। स दिव्या मध्ये पतति, सर्वाणि भूतानि घोषयन्; तस्य महतो बलस्य त्वं देव, एतामिष्टिं वहामि। त्रीणि तामसानि दिवि स्थितानि देववत्; तान्यहं सर्वाणि आह्वये, अस्माकं रक्षायै। तव जन्म आप्सु, आसनं दिवि, महत्त्वं समुद्रे, पृथिव्यामपि; तस्य महतो बलस्य त्वं देव, एतामिष्टिं वहामि। त्वं संयन्ता, हस्ताभ्यां रक्षसि, रक्षांसि अपाकरोषि; सन्ततिं धनं च गृह्णन्, संयन्ता हस्तः उदितः। हे संयन्ता हस्त, गर्भं धारयित्वा सन्ततिं रक्ष; पुत्रं सीमायां स्थापयित्वा, पुनः पुनः अस्मभ्यं प्रापय। यं संयन्तारं हस्तं अदितिः सुतकामिनी अजनयत्, तं त्वष्टा तस्याः उपनिबध्नात्, यथा पुत्रं जनयित्वा बध्नाति। आगच्छामि, आगतम् नाम गृह्णामि; इन्द्रस्य वृत्रहन्तुः, वासवस्य शतक्रतोः प्रियताम् इच्छामि। येन पन्था सविता सूर्यं निनयत्, अश्विनौ अग्रं निनयतुः, तेन भागः माम् अवदत्—"भार्यां नय।" तव यः अंकुशः इन्द्र, धनदः, महती सुवर्णमयी, तेन मे भार्या लभ्यताम्; तां मे दातुं बलपते। रोगः पततु, विहग इव नीडात्; सूर्यः आरोग्यं ददातु, चन्द्रमाः तव व्याधिं निष्क्रामयतु। एकः पाण्डुः, एकः कृष्णः, एकः रक्तः, द्वौ कपिलौ; एषां सर्वेषां नामाह्वये, पुरुषनाशिनः, गच्छन्तु। या प्रसूता, या पीडिता, सा रोगं त्यजेत्; या गलगण्डिनी, सा रोगं त्यजेत्, गोयकिण्यपि स्वस्थाभवेत्। एष मे हविः गृह्णातु, चित्तेन, स्वाहा; चित्तेनैव इष्टिं करोमि। यस्य भीषायां स्थानं, तस्य बन्धमोचनाय इदं जुहोमि; जनाः त्वां पृथिवीं इति संबोधयन्ति, अहं त्वां निरृतिम् सर्वतः वेद्मि। भूतेषु हविर्भाजं भूत्वा, एष तव भागः अस्मासु; एतान् पापात् विमोचय, स्वाहा। एवं हे निरृति, अस्माकं पापं विमोचय; आयसीमबन्धनानि भञ्ज; यमस्त्वां पुनः ददाति—तस्मै यमाय मृत्यवे नमः। हे आयसे, हे दारुके, हे विदारिते, ये मृत्यूनां सहस्रं नामानि, यमेन पित्रृभिश्च, परमं स्वर्गं गच्छ। एष वरुणवृक्षः, दिव्यः वनस्पतिपतिः, रक्षति; यः कश्चित् रोगः अत्र प्रविष्टः, तं देवाः अपाकरोति। इन्द्रस्य, मित्रस्य, वरुणस्याज्ञया, सर्वेषां देवतानां वचसा, रोगं त्वत्तः अपाकरोमि। यथा आपः वृत्रं निरोधयन्ति, सर्वं बलं संयम्य, तथा अग्निना, वैश्वानरेण, रोगं त्वत्तः अपाकरोमि। महानिन्द्रः दिवः वृषभः, पृथिव्याः वृषभः अयम्; त्वं सर्वस्यैकवृषभो भव। समुद्रः प्रवाहिणां पतिः, अग्निः पृथिव्याः स्वामी, चन्द्रमाः नक्षत्राणां स्वामी; त्वं तेषां एकवृषभो भव। त्वं देवतानां स्वामी, पुरुषाणां नेता; तव देवेषु भागः अस्ति—त्वं एकवृषभो भव। त्वां अहं अन्तः समानीय स्थापयामि; स्थिरः भव, अचलः; सर्वे जनाः त्वां इच्छन्तु, तव राज्यं न पततु। अत्रैव स्थातुम्, मा गच्छ, पर्वत इव स्थिरो भव; इन्द्र इव स्थिरः भव, अत्रैव राज्यं धारय। इन्द्रः एतत् स्थिरं स्थापयामास, स्थिरयज्ञेन; तस्मै सोमः उक्तवान्, ब्रह्मणस्पतिश्च। द्योः स्थिरम्, पृथिव्या स्थिरम्, सर्वं जगत् स्थिरम्; पर्वता अपि स्थिराः, जनानां राजा स्थिरः। तव राजा वरुणः स्थिरः, बृहस्पतिः स्थिरः; इन्द्राग्नी राज्यं ते स्थिरं स्थापयेताम्। स्थिर, अचला, शत्रून् जही, द्विषतः वशं नय; सर्वे दिशः एकचित्ताः स्युः, तव सभा अत्र स्थिरा भवतु।