अस्य कथा आरम्भे, देवैः प्रथमजं तेजः स्वर्णं दक्षिणोत्पन्नं ये धारयन्ति, तेषां जीवितं दीर्घं भवति, तं न रक्षांसि न पिशाचाः स्थातुं शक्नुवन्ति। यः कुशलपूर्वकं स्वर्णं धारयति, तस्मिन्नेव इन्द्रः यथाऽस्वं वीर्यं निवेशयति, तत्र औषधीनां तेजः, ज्योतिः, बलं, शक्तयः च समर्प्यन्ते। मासान् ऋतून् च अतीत्य, वर्षस्य सारः मया प्राप्यते; इन्द्रः, अग्निः, सर्वे देवाः मम अलंकारं अनुमोदन्तु। वेनः तद् परमं रहस्यं दृष्टवान्, यत्र सर्वं एकरूपं भवति। चित्रा गावः प्रसूता, तस्याः स्त्रोतः प्रकाशविदः समीपं याताः। अमृतज्ञः गन्धर्वः तद् गुह्यं निवासं उद्घोषितवान्, सः त्रि-पदं गुह्यं स्थापयति; यः तानि वेद, सः पितृणां पितामहः भवति। सः अस्माकं पिता, जनयिता, बान्धवः च; सः सर्वाणि स्थानानि लोकान् च वेद। सः देवेषु नाम धारयति; तं सर्वे लोकाः जिज्ञासायै समागच्छन्ति। सः शीघ्रं आगच्छति, दिवं पृथिवीं च व्याप्य, अमृतस्य प्रथमजः। वाचि यथा वक्तरि स्थितः, एवं सः लोकेषु प्रतिष्ठितः—सः अग्निः। सः सर्वे लोकान् परितः व्याप्य, अमृतस्य सूत्रं दृष्टये विस्तारयति, यत्र देवाः अमृतसुखे एकयोनौ जाताः। दिव्यः गन्धर्वः, भूतानां स्वामी, गोत्रेषु पूजनीयः; तस्यै दिव्याय वचसा आगच्छामि, दिव्यं नमः, यस्य स्थानं दिवि। दिवि स्पृष्टः, सूर्यवत् दीप्तः, अश्ववत् शीघ्रः, दिव्यबलः; गन्धर्वः शान्तिं ददातु। निर्मलैः सह आगतः, अप्सरसां मध्ये गन्धर्वः स्थितः। समुद्रः तेषां निवासः कथ्यते, यत्र ते क्षणेन आगच्छन्ति यान्ति च। मेघेन, विद्युत्, ताराभिः सह, विश्वावसु गन्धर्वे त्वं योज्यसे; देव्या अप्सरः, नमः। तेषां गन्धर्वाणां अप्सरसां च, ये क्लान्तिं, तमः, द्यूतकामं, मनोमोहं जनयन्ति, तेषां नमः। यत् पर्वतशिखरात् स्रवति, तद् तव औषधं करोतु, उत्तमं भेषजं यथाऽभिलषसि। अङ्गात्, अन्यदङ्गात् वा, शतं भेषजानि तव; तेषु त्वं श्रेष्ठः, अनिर्गतः, रोगरहितः। असुराः गम्भीरं उत्खनन्ति, तद् महद् रक्तं पदार्थं, तद् स्रावस्य औषधं, रोगनाशकं। जलौका औषधं समुद्रात् उत्थापयन्ति, तद् स्रावस्य औषधं, रोगनाशकं। महद् रक्तं पदार्थं भूमितः उत्थाप्यते, तद् स्रावस्य औषधं, रोगनाशकं। जलानि, औषधयः च, शुभानि नो अस्तु; इन्द्रस्य वज्रः रक्षांसि अपाकरोतु; दूरात् विमुक्ताः शराः रक्षांसि पतन्तु। दीर्घायुषे, महत्त्वाय, युद्धाय, प्रयत्नाय, नित्यकुशलाय, जङ्गिडं धारयामः, यत् विषं, दुर्गन्धं च निवारयति। जङ्गिडः दंष्ट्रात्, विषात्, दुर्गन्धात्, क्लेशात् रक्षति; सहस्रशक्तिमान् अमुल्यः सर्वतः पालयतु। विषं निवारयति, हानिकारकं अपाकरोति, सर्वौषधं जङ्गिडं अस्मान् रक्षतु। देवैः दत्तं जङ्गिडं हर्षपूर्णं, विषं रक्षांसि च प्रयत्नेन निवारयामः। भङ्गं, जङ्गिडं च विषात् माम् रक्षतु; एकः वनात्, अन्यः क्षेत्रात्, अन्यः रसात् आगतः। जङ्गिडं अपस्मारं, वैरं च निवारयति; शक्तिमान् जङ्गिडः दीर्घायुषे नयतु। इन्द्रः, स्वीकुरु, आगच्छ, वीर, तव अश्वैः; सोमं पिब स्वादनं, हर्षाय। इन्द्रः, दिव्यं मधु पुनः पूरय; सोमस्य मद्यं तव मधुरवाक्यैः आगतम्। इन्द्रः, वीरः, मित्रः, वृत्रहनः, वलभेदनः, शत्रून् न सहे, सोममदेन हर्षितः। सोमपानं तव प्रविशतु, इन्द्र; उदरं पूरय, शक्र, भक्तिं वेदिहि; आह्वानं शृणु, गीतानि स्वीकुरु, युद्धाय हर्षं कुरु। इन्द्रस्य वीर्यकर्माणि वदामि, यानि प्रथमं कृतानि, वज्रधारिणः; सः सर्पं हत्वा, आपः विमुक्तवान्, दुर्गाणि भेदितवान्, पर्वतान् च विदारितवान्। पर्वते शयानं सर्पं हत्वा, त्वष्टा दिव्यं वज्रं निर्मितवान्; धारा इव गाः आपः समुद्रं गच्छन्ति। बलकामनया सोमं वृतवान्, त्रिकद्रुकमध्ये पिबितवान्; मगवान् वज्रं गृहीत्वा, भूम्याः प्रथमजं हत्वा। ऋतवः सम्यक् त्वां पोषयन्तु, अग्ने; वर्षाः, ऋषयः, सत्याः त्वां वृद्धिं यच्छन्तु। दिव्यतेजसा दीप्त्वा, चतस्रः दिशः प्रकाशय। अग्ने, एकीकुरु, वयं त्वां वृद्धिं यच्छामः; उच्चैः स्थित्वा महद् सौभाग्यं यच्छ। ये त्वां आगच्छन्ति, तव अहितं न कुर्युः; तव पुरोहिताः ख्याताः पूजिताः च सन्तु। त्वं अग्ने, पुरोहितैः चयनितः; अग्ने, रक्षणे अनुग्रहं कुरु। अग्ने, शत्रुहन्, विरोधिजित्, गृहं रक्ष, सदा जाग्रतः। स्वबलात् प्रयत्नं कुरु, मित्रभावेन सखा भव; स्वबन्धुषु, राजसु च, श्रेष्ठः, उज्ज्वलः भव। अग्ने, गूढं, विघ्नं, प्रमादं, वैरं च जय; सत्यं सर्वदोषान् पारय; ततः वीरैः सह महद् धनं ददातु। दुष्टैः द्विष्टः, देवजः, दीप्तः, व्रतानां पथे आगतः—आपः सर्वान् व्रतभङ्गान् मलवत् पश्यन्तु। प्रतिद्विपस्य व्रतम्, बान्धवस्य वा, क्रोधेन ब्राह्मणस्य वा व्रतम्—तत् सर्वं अधः पततु। दिवः मूलं प्रसारितम्, पृथिव्याः शीर्षम्; तेन सहस्रशाखेन सर्वतः रक्ष। एवं देवतेषु, औषधिषु, गन्धर्वेषु, अप्सरासु, अमुलेषु, सोमपानेषु, अग्नौ च, रक्षांसि, रोगाः, दुष्टाः च निवार्यन्ते; दीर्घायुषे, सौभाग्ये, वीर्ये च, सर्वे भक्ताः देवस्य अनुग्रहं याचन्ति।