एकदा ऋषयः स्वजनानां रक्षार्थं, स्वस्त्यर्थं च, महत्या श्रद्धया देवतान् उद्दिश्य प्रार्थयन्ते स्म। ते वदन्ति—स्वर्गाच्च पृथिव्याश्च अस्माकं रक्षां भवतु। सोमः सविता च अस्मान् रक्षेताम्। अन्तरिक्षं च अस्माकं सुरक्षितं भवतु। सप्तर्षीणां हविषा सह अस्माकं रक्षां सम्पादयेम। ग्रामस्य, चत्वारः दिशः च, सविता अस्मभ्यं बलं सुवीर्यं च ददातु। इन्द्रः निरवैरः अस्मान् रक्षतु। राज्ञां क्रोधः अन्यत्र गच्छतु, अस्मान् मा स्पृशतु। न अधस्तात् नो रिपुः, नोपरिष्टात् रिपुः; हे इन्द्र, न पृष्ठतः रिपुः, न पुरतः रिपुः अस्तु। मनसः, चिन्तनस्य, प्रज्ञानस्य, संकल्पस्य, चेतनायाः, बुद्धेः, श्रवणस्य, चक्षुषः च अस्माभिः हविर्दत्तम्। प्राणस्य, अपानस्य, व्यानस्य, पूष्णः च, विशालायै सरस्वत्यै हविः समर्पितम्। दिव्याः ये देहपाः, ये अस्माकं शरीरेभ्यः उत्पन्नाः ऋषयः, ते नः मा परित्यजन्तु। अमृताः, मर्त्यैः सह अस्माकं युज्यन्ताम्, आयुषः परिमाणं, जीवितस्य पथं ददातु। यथा धनुषः ज्या विमुच्यते, तथा हृदयात् ते क्रोधं विमोचयामि। एकचित्ताः सखायः स्याम। सखिभिः सह वयं सहकार्यं कुर्मः, ते क्रोधं विमुञ्चामि; शिलायाः अधः गुरुक्रोधं निहितम्। पादतलात्, पादाङ्गुल्याः च, अहं तव क्रोधं अधिष्ठास्मि; यथा त्वं मयि न वदसि, तथा मम मनः तव वशे भवतु। एषा दर्भः क्रोधरहितः, सदाचाराय योग्यः। स क्रोधशमकः इति उच्यते। बहुमूलः दर्भः समुद्रे स्थितः, पृथिव्याम् उत्पन्नः, क्रोधशमकः इति विख्यातः। वयं तव हिंस्रायुधं त्यजामः, प्रधानायुधं अपि अपाकुर्मः, यथा त्वं मयि न वदसि, मम मनः तव वशे भवतु। द्युलोकात्, पृथिव्याः, विश्वस्य च—यत्र वृक्षाः तिष्ठन्ति, स्वप्नं कुर्वन्तः, तिष्ठन्ति; तव व्याधिः अपसर्पतु। शतानि औषधानि तव, सहस्राणि च संगृहीतानि; श्रेष्ठतमं भेषजं प्रवह, रोगनाशनं। त्वं रुद्रस्य मूत्रं, अमृतस्य नाभिः; तव नाम विषाणका, पितृभ्यः मूलात् उत्पन्ना, वातरोगनाशिनी। दुष्टमनः, गच्छ! किमर्थं त्वं पापानि भाषसे? गच्छ दूरं, त्वां न इच्छामि। वृक्षेषु, वनेषु विचर; मम मनः गृहेषु, पशुषु च वसतु। निष्कासय, अपाकुरु, यत् वैरं, यत् परं, जाग्रतः स्वपन्तः वा; अग्निः सर्वाणि पापकर्माणि, अनङ्गीकृतानि, दूरं नयतु। हे इन्द्र, वाचस्पते, यदि वयं पापं कुर्याम, प्राज्ञाः आङ्गिरसः अस्मान् आपद्भ्यः, पापात् च, उद्धरन्तु। त्वं न जीवन्, न मृतः, अमृतबीजं देवेषु, हे स्वप्न; वरुणानी जननी, यमः जनकः, अररु इति च नाम ते। तव उत्पत्तिं वयं विद्मः, दिव्ययोः मातॄणां पुत्रः, यमस्य दूतः; अन्तकः, मृत्युः त्वं, एवं वयं जानिमहि। पापस्वप्नात् अस्मान् रक्ष। यथा पादं, खुरं, स्नायुं संयुज्यते, एवं सर्वान् पापस्वप्नान् संयोज्य, रिपोः समीपं नयामः। अग्निः, विश्ववित्, सर्वस्य कर्ता, सुखदः, प्रातः सवने अस्मान् पातु। शुद्धिः अस्मभ्यं धनं ददातु, दीर्घायुषः स्याम, सह भोज्यं कुर्मः। सर्वे देवाः, मरुतः, इन्द्रः च द्वितीय सवने अस्मान् न परित्यजन्तु। प्रियं वदन्तः, देवैः अनुगृहीताः, दीर्घायुषः स्याम। तृतीयं सवनं प्राज्ञाः, सोमपात्रं पूरयन्तः, सौधन्वनाः तेजस्विनः, अजराः, श्रेष्ठं हविः अस्मभ्यं ददातु। त्वं श्येनः, गायत्र्या छन्दसा; त्वां गृह्णामि। यज्ञस्योर्ध्वपथाय सौभाग्यं मे वह। स्वाहा। त्वं ऋभुः, जगत्या छन्दसा; त्वां गृह्णामि। यज्ञस्योर्ध्वपथाय सौभाग्यं मे वह। स्वाहा। त्वं वृषभः, त्रिष्टुभा छन्दसा; त्वां गृह्णामि। यज्ञस्योर्ध्वपथाय सौभाग्यं मे वह। स्वाहा। कोऽपि मर्त्यः, हे अग्ने, तव रूपं न हिंस्यात्। त्वं कपिः, स्वपुत्रान् खादसि, यथा धेनुः प्लवन्तम्। मेषवत् त्वं स्तूयसे, आह्वायसे, यदा उभौ जिह्वया खादसि; शीर्षेण आपां शीर्षाणि तुदसि, हरिताग्निना तन्तून् खादसि। पक्षिणः वदन्ति, कृष्णाः कूजन्ति क्षेत्रेषु; ते उपरिष्टात् भागं नयन्ति, बहूनि बीजानि स्थाप्यन्ते, सूर्ये स्थितानि। अश्विनौ, तर्द, समङ्क, आखुम इति कीटान् हन्यताम्; तेषां शीर्षाणि, पृष्ठानि च विदार्यन्ताम्। मम वचः शृणुताम्। तेषां मुखानि न उद्घाटयन्तु, नः मा हिंस्युः; तथा अस्मभ्यं रक्षां, धान्यस्य समृद्धिं च दत्तम्। तर्दः पतङ्गः, जब्यः पतङ्गः, उपक्वसः अपि पतङ्गः; यथा हविः ब्रह्मणो गृहे प्रतिष्ठितम्, एवं यवाः तैः न स्पृष्टाः, न हिंसन्ति। हे तर्दपतये, वघपतये, तीक्ष्णजिह्व, मम वचः शृणु। सर्वे वनकीटाः, अन्ये च ये कीटाः, वयं तान् सर्वान् निगृह्णीम। पवित्रेण वायुनाऽपवितः, सोमः शीघ्रं प्रवर्तते, स इन्द्रेण युक्तः मित्रः। आपः मातरः अस्मान् शुद्धयन्तु; घृतवतीः अपि अस्मान् घृतेन शुद्धयन्तु। दिव्याः आपः सर्वं मलिनं नयन्ति; अहं युष्मान् उपागच्छामि, शुद्धः, विशुद्धः। यत् किञ्चन अपराधं जनाः अत्र कुर्वन्ति, हे वरुण, दिव्येषु—अज्ञानतः वा, जानता वा—तस्मात् पापात् अस्मान् विमोचय, देव, नः तेन अनुशुच्येम। सूर्यः दिवः गर्भात् उदितः, रक्षांसि पुरतः नुदन्; आदित्यः सर्वैः दृश्यते, अदृश्यं पर्वतेभ्यः नाशयति। गावः गोष्ठे स्थिताः, मृगाः वनेषु निलीनाः; नद्यः आपः शमिताः, अदृश्यानि च नष्टानि। अहं प्राणं, प्रज्ञां, प्रसिद्धां कण्वौषधिं आनीतवान्; सर्वभेषजानि आनीतानि—तानि अदृश्यानि शमयन्तु। द्यावापृथिव्यौ, प्राज्ञे, तेजस्विन्यौ, स्वेन महता दक्षिणेन अस्य रक्षां करोतु। सोमः, अग्निः, वायुः, सविता, भगः च, स्वस्वक्रमेण अस्मान् पान्तु। एवं ऋषयः, भक्त्या, श्रद्धया, देवतान् स्तुत्वा, स्वजनस्य रक्षां, आयुः, आरोग्यं, सौम्यतां, समृद्धिं च प्रार्थयन्ति स्म।