एकदा चित्रवर्णा धेनुः स्वमातुः पुरतः उपविश्य, पितरं प्रति गच्छति, तम् इच्छन्ती समुपैति। तस्य पितरः तेजस्विषु लोकेषु अन्तरितः, स्वश्वासप्राणैः सञ्चरति; स महान् वृषभः ज्योतिः प्रघोषयति। स त्रिंशत्सु गृहेषु प्रकाशते; वाचः पक्षी उषसां ह्वाने प्रत्युपविष्टः। अथ यज्ञे, अन्तःस्थे अग्नौ, सर्पिषा यातुधानानां दुष्टानां विनाशः समर्प्यते। हे अग्ने, दूरस्थान् रक्षांसि दह, अस्माकं गृहेषु मा समीपं गाः, अस्मान् पालय। रुद्रः, भूतानां ग्रीवाः पातु; पिशाचाः पृष्ठं रक्षन्तु; यातुधानाः शृण्वन्तु। ओषधयः, सर्वशक्त्या यमेन सह संगता इति। मित्रवरुणौ अस्मासु सुरक्षा ददातुं, शत्रूणां वह्निं दूरं नयतं, दिशां वेत्तारौ। न वेत्ता, नाधारः अस्मान् विजानीयात्; विघ्नाः मृत्यवे गच्छन्तु, स्वस्थानं प्रति। यस्यां रजः युक्तं, जनाः स्तुवन्ति, नूतनं ज्योतिः—एषा इन्द्रस्य रम्या, महती कीर्तिः। तं कोऽपि न प्रतिषेधयितुं शक्तः; धैर्यवन्तः अपि तस्य बलात् निगृह्यन्ते, यथा प्राचीनेषु कालेषु इन्द्रस्य यशः अजेयम् आसीत्। स इन्द्रः, सर्वेषां मध्ये महाबलः, अस्मभ्यं विस्तीर्णं धनं ददातु, हिरण्यवर्णवत् दीप्तिमन्तम्। अहं वाक् अग्नये प्रेषयामि, यो जनानां मध्ये वृषभः; स नः शत्रून् अतीत्यानयतु। यः तीक्ष्णज्वलनः रक्षांसि दाहति—स अग्निः नः शत्रून् अतीत्यानयतु। यो दूरतमं देशं प्रकाशयति, मरुप्रदेशं अतिक्रम्य—स नः शत्रून् अतीत्यानयतु। यो सर्वाणि वस्तूनि प्रज्ञया पश्यति, लोकान् एकत्रावलोकयति—स नः शत्रून् अतीत्यानयतु। स तेजस्वी अग्निः, यः अस्य विश्वस्य पार्श्वे जातः—स नः शत्रून् अतीत्यानयतु। वैश्वानरस्य अश्विनः आशीर्वादः अस्मान् दूरात् आगच्छतु; अग्निः अस्मद्भिः स्तुतिं प्रति मुखं ददातु। वैश्वानरः अस्मिन्हविषि सखिभिः सह आगच्छतु; अग्निः अस्माकं स्तोत्रेषु, हविःषु उपविष्टः अस्तु। वैश्वानरः अङ्गिरसां स्तोत्रं, श्लोकं च स्वीकृतवान्; तेषां मध्ये स कीर्तिं, ऐश्वर्यं च ददातु। वयं वैश्वानरं ऋतस्य धर्तारं, सत्यज्योतिसः अधिपतिं, अव्ययस्योष्मणः स्वामिनं चिन्वामः। स सर्वाः ऋतवः पूर्णीकृतवान्, अधिपः ताः मोचयति; वयं यज्ञस्य अपत्याः उत्थिताः। अग्निः, दूरदिशासु, भूतस्य भविष्यतः च कामः अस्ति; एक एव ईश्वरः प्रकाशते। सहस्राक्षः व्रतं रथाय युञ्जानः, मम शप्तारं अन्वेष्टुम् आगात्, यथा वृकः अनाथस्य गुहां अनुसरन्। हे व्रत, अस्मद्भ्यं पराङ्मुखं भव, यथा अग्निः आपां कुपं दहति; अत्रैव मम शप्तारं निपातय, यथा विद्युत् वृक्षम्। यः अस्मान् शपति, अथवा यं वयं शपतिम, यश्च शप्त्वा शपति—तम् अहं मृत्यवे निपातयामि, यथा जीर्णशाखां शुनः। या तेजः सिंहे, व्याघ्रे, चित्रकर्णे, ज्वलिते अग्नौ, ब्राह्मणे, सूर्ये अस्ति—सा देवी, सौम्या, या इन्द्रं जनयत्, सा अस्मान् कीर्त्या संयुक्ता आगच्छतु। या गजे, द्विदन्ते, सुवर्णे, तेजसि, आपः, गोषु, मनुष्येषु च अस्ति—सा सौम्या देवी, या इन्द्रं जनयत्, सा अस्मान् दीप्त्या संयुक्ता आगच्छतु। या रथे, चक्रे, वृषभे, बलं, वायौ, वर्षसि, वरुणस्य वीर्ये च अस्ति—सा सौम्या देवी, या इन्द्रं जनयत्, सा अस्मान् दीप्त्या संयुक्ता आगच्छतु। या राज्ञि, दुन्दुभौ, प्रमाणे, अश्वे, बलं, पुरुषे, कौशलं च अस्ति—सा सौम्या देवी, या इन्द्रं जनयत्, सा अस्मान् दीप्त्या संयुक्ता आगच्छतु। कीर्तिः, हविः, इन्द्रेण प्रेरिता, सहस्रबलं, सुपोषिता, सिद्धा, दीर्घदर्शिनी, वर्धताम्; वरिष्ठत्वाय न वर्धयेत्। इन्द्राय, यशस्विने, यशसा, यशस्वान्, वयं भक्त्या यजामः; हे इन्द्र, यशसा प्रेरितं राज्यं नः ददातु; तव यशः प्रदाने, वयं यशस्विनः स्याम। कीर्त्या इन्द्रः, कीर्त्या अग्निः, कीर्त्या सोमः जातः; सर्वभूतानां कीर्त्या अहं यशस्वी। दिवः पृथिव्या च अस्माकं सुरक्षा अस्तु; सोमः सविता च अस्मान् रक्षेताम्; अन्तरिक्षं सुरक्षितं स्यात्; सप्तर्षीणां हविषा अस्माकं सुरक्षा अस्तु। अस्य ग्रामस्य, चतुर्दिशां च, सविता अस्मान् बलं, आरोग्यं च ददातु; इन्द्रः, अरिपूः, अस्मान् रक्षतु; राज्ञां क्रोधः अन्यत्र गच्छतु। न अधस्तात् न उपरिष्टात् अस्माकं रिपुः अस्तु; हे इन्द्र, न पृष्ठतः न पुरतः रिपुः अस्तु। मनसः, चिन्तायाः, प्रज्ञायाः, संकल्पस्य, अवबोधस्य, बुद्धेः, श्रवणस्य, दृष्टेः च, वयं हविषा यजामः। प्राणाय, अपानाय, व्यानाय, पूष्णे च, विशालाय सरस्वत्यै वयं हविषा यजामः। ऋषयः अस्मान् न परित्यजन्तु—ये दिव्याः, तनुपाः, अस्माकं शरीरे जाताः; अमृताः, मर्त्यैः अस्माभिः सह सञ्जीयन्तां, आयुः, जीविताय तरणं च दत्त। यथा धनुषः ज्या विमोच्यते, तथा अहं तव क्रोधं हृदयात् मोचयामि; यथा एकचित्ताः, मित्रवत् सह कर्म कुर्मः। मित्रवत् सह कर्म कुर्मः; अहं तव क्रोधं मोचयामि; शिलायाः अधः, गुरुकं क्रोधं न्यस्यामः। अहं पादेन, अङ्घ्रिणा च, तव क्रोधस्य उपरि तिष्ठामि; यथा त्वं मम प्रति न भाषसे, मम मनः तव वशे कुरु। एषा दर्भः क्रोधरहितः, सद्वृत्ताय योग्यः; एषः क्रोधशमकः इति कथ्यते, यस्य क्रोधः नास्ति तस्मै।