त्रयो भूम्यः सन्ति, तासु भूमिः उत्तमा; तासां त्वचि औषधं संगृहीतवान् अहम्। त्वं औषधीनां श्रेष्ठा, वनस्पतीनां उत्तमा; रात्रिषु सोमवत्, देवेषु वरुणवत् त्वं शोभसे। त्वं दीप्तिमती, अजिता, पोषाय इच्छसि च पोषयसि च; केशं बलयन्ती, केशवृद्धिं च कुरुषि। श्यामप्रवाहाः, हरिताः, शोभायुक्तपक्षिणः, जलं धारयन्तः, आकाशं प्रति उत्थाय, ऋतस्य स्थानात् पुनः आगताः; आदौ घृतैः भूमिं विस्तारयन्ति। आपः, मरुतः सुवर्णवक्षसः, वनस्पतीः क्षीरपूर्णाः कुरुत, शुभाः भूत्वा गच्छन्ति; यत्र मरुतः मधु मानवेषु यच्छन्ति, तत्र बलं सौम्यं च पूरयन्ति। मरुतः वर्षं उत्थापयन्ति, यत् सर्वाणि गृहानि पूरयति; सा कन्येव तन्तुं वहन्ती, पत्नीव पतिं प्रति गच्छति। सा अपः दिवा रात्रिं प्रवाहिताः; अहं दिव्याः आपः शुभेच्छया आह्वयामि। आपः कर्मणि प्रवृत्ताः, मार्गदायिनीः, शीघ्रं हितं साधयन्ति। दिव्यस्य सवितुः प्रेरणया मानवाः कर्म कुर्युः; आपः वनस्पतयः च नः शुभाः सन्तु। हिमालयात् आपः प्रवहन्ति, नदीमध्ये संगम्यन्ते; दिव्याः आपः हृदयस्थं दीप्तमौषधं मे दत्तवन्त्यः। यत् मम नेत्रयोः, पादाङ्गुलिषु, पादतले च दीप्ति अस्ति, तद् आपः, श्रेष्ठचिकित्स्याः, सर्वं अपाकुरुत। नदीनां स्वामिन्यः, प्रवाहिनां रजन्यः, सर्वाः नद्यः निवसन्त्यः, औषधं दत्त्वा, तया वयं युष्मान् उपभुञ्जीमहि। याः पञ्चपञ्चाशत् मनसि संगृहीताः, ताः सर्वाः इह नश्यन्तु, तिरस्कृतवाक् इव। याः सप्तसप्ततिः ग्रीवायां संगृहीताः, ताः सर्वाः नश्यन्तु, तिरस्कृतवाक् इव। याः नवनवतिः स्कन्धयोः संगृहीताः, ताः सर्वाः नश्यन्तु, तिरस्कृतवाक् इव। अस्मान् पापात् विमोचय, हे स्वामिन्, नः अनुग्रही; पापं सुखलोकं दूरं स्थापय। यः नः पापं न अपाकरोति, तं वयं अपाकरोमि; पापं अन्यं मार्गं गच्छतु, अन्यस्मिन् पततु। सहस्राक्षः अमृतः तत् अन्यत्र क्षिपतु; यं वयं द्वेष्मः, तं गच्छतु, यः नः द्वेष्टि, तं नाशयतु। यदि देवैः प्रेरितः वा कामेन, कपोतः निरृत्याः दूतः इह आगतः, तर्हि वयं पूजा कृत्वा प्रायश्चित्तं कुर्याम; द्विपद् चतुष्पद्भ्यः शुभं स्यात्। देवैः प्रेषितः कपोतः नः शुभं कुर्यात्, अनिष्टं न आनयेत्; दिव्यः पक्षी गृहं न अशुभं करोतु। अग्निः पुरोहितः यज्ञं स्वीकरोतु; पक्षिणी अस्त्रं नः दूरं गच्छतु। पक्षिणी अस्त्रं नः न हिंसतु; पक्षी अग्निकुण्डे स्थानं कुर्यात्। पशवः जनाः च शुभं यान्तु; देवाः वा कपोतः वा नः न हिंसन्तु। स्तोत्रेण कपोतं दूरं कुरु; अहं तं प्रेरयामि। हर्षेण गोः परिक्रमणं कुर्याम। पापस्य पदानि आकर्षयित्वा, तानि परित्यज्य, बलपोषणस्य मार्गे गच्छाम। अग्निः एतत् नः क्षमयतु, गौः नः प्रत्यागच्छतु। देवेषु त्वं कीर्तिं प्राप्तवान्; कः एतां आक्रमितुं शक्ष्यति? यः प्रथमं अवतरणं प्राप्तवान्, नानामार्गान् अन्वेष्टुम् इच्छन्; यः द्विपद् चतुष्पद् अधिपः, तस्मै यमाय मृत्यवे नमः। पक्षिणी अस्त्रं अन्यत्र पततु; यदि उलूकः वदति, तर्हि तस्य वाक् व्यर्थं स्यात्; यदि कपोतः अग्नौ लक्ष्मं स्थापयति, तर्हि तद् निष्फलं स्यात्। याः निरृत्याः दूताः, प्रेषिताः वा अप्रेषिताः, अस्माकं गृहे आगताः, तर्हि कपोतस्य उलूकस्य निशानां न स्यात्। एतत् इह शत्रुत्वं विना पततु, वीर्यस्य स्थाने स्थापयतु; वद, प्रतिवद, निर्गमनमार्गं अनुगच्छ। यमस्य गृहे जीवन् न दृष्टः, तर्हि इह अस्मान् न पश्य। देवाः एतत् यवम् मधुना मिश्रितम् सरस्वत्याः शिलायाम् अयोजयन्; इन्द्रः कृषिकर्मणः अधिपः, शतशक्तिमान्, उपस्थितः; मरुतः उदाराः कृषकाः आसन्। तव मदः, उन्मत्तः, येन त्वं मानवम् हासयति, अन्यानि वनानि तव दूरं सन्तु; शमी शतशाखिनी, त्वं वृद्धिं कुरु। महापर्णा, रम्या शमी, वर्षेण पुष्टवती, सत्यरक्षिणी, केशेषु मातरः इव अनुग्रही भव। एषा चित्रा गौः अग्रे स्थित्वा, मातरं समीपं उपविष्टा, पितरं अन्वेष्टुं समीपं गच्छति। सः दीप्तक्षेत्रे गच्छति, तस्य श्वासप्राणेभ्यः; महावृषभः ज्योतिं घोषयति। सः त्रिंशत् स्थानेषु प्रकाशते; वाचः पक्षी स्थानं गृहीत्वा, उषसां आह्वानं प्रत्युत्तरं ददाति। अन्तराग्नौ घृतैः यातुधानानां, दुष्टानां विनाशं समर्पय। अग्ने, दैत्यान् दूरात् दह; गृहं न आगच्छ, अस्मान् रक्ष। रुद्रः तव ग्रीवां रक्षतु, भूताः पृष्ठं रक्षन्तु; यातुधानाः शृण्वन्तु। वनस्पतयः, सर्वशक्त्या, यमेन सह संगताः। मित्रः वरुणः च अस्मान् अत्र रक्षतु; शत्रुवह्निं दूरं कुरु, दिशां ज्ञः। ज्ञाता वा आधारः वा अस्मान् न अन्वेषतु; विघ्नाः मृत्यवे यान्तु, स्वस्थाने। यस्य धूलिः युक्ता, जनाः स्तुवन्ति, नवप्रकाशः; एषा इन्द्रस्य रम्या महती कीर्तिः। कश्चन तं न आक्रोष्टुं शक्ष्यति; धीराः तस्य शक्त्या वशं याति, यथा प्राचीनकाले इन्द्रस्य कीर्तिः अजिता आसीत्। इन्द्रः, जनानां मध्ये शक्तिमान् अधिपः, तं विस्तीर्णं धनं ददातु, पीतवर्णसुवर्णवत् दीप्तिमान्। अहम् वाक् अग्नये, जनानां वृषभाय, प्रेषयामि; सः अस्मान् शत्रून्मध्ये पारयतु।