यथा एषा महती पृथिवी स्थाणुभूतं जगद् धारयति, एवं तव गर्भः स्थिरः स्यात्, काले सम्यगुत्पादनीयः। अस्माकं तु हृदयस्थः ईर्ष्यायाः प्रथमः गणः, तस्या अनुयायी च, हृदयदाहस्य दुःखाग्निः—एतत् सर्वं तव कृते शमयामः। यथा मृतचेतसा पृथिव्या मृतं छाद्यते, तथा मम चित्तं मृतमिव ईर्ष्यायाः मृतभावं छादयेत्। यद् ते हृदि स्थितं चपलमनः, तस्मात् त्वां ईर्ष्यायाः विमोचयामि, यथा दाहात् उष्णता विमुच्यते। देवाः मां शुद्धयन्तु, मनुष्याः चिन्तया मां शुद्धयन्तु, सर्वाणि भूतानि मां शुद्धयन्तु, शुद्धयितृ मां विशुद्धं करोतु। स शुद्धयितृ मां निश्चयाय, कौशलाय, आयुषे, तथा अव्यथाय स्वस्तये शुद्धयतु। हे देव सवितः, शुद्धयित्रा च पेषणेन च, अस्मान् विशुद्धदृष्टये शुद्धय। सः पापी अग्निवत् दहति, बलवन् आगच्छति, मद्यपवत् विलपन् गच्छति। सः अनृतव्रतः अन्यं अन्विष्यतु; यः प्रथमं हिंसितवान्, तस्मै नमः। रुद्राय नमः, प्रथमहन्त्रे नमः, तेजस्विने वरुणराजाय नमः; दिवसे नमः, पृथिव्यै नमः, ओषधीभ्यः नमः। यः दाहकः, यः सर्वरूपाणि हरितयति, तस्मै रक्ताय, बभ्रवे, अरण्याय, प्रथमहन्त्रे नमः। त्रयः पृथिव्यः सन्ति, तासु भूमिः उत्तमा। तासु अहं तेषां त्वचः औषधिं संचितवान्। त्वं औषधीनां श्रेष्ठा, ओषधीषु उत्तमा। यथा सोमः रात्रिषु, यथा वरुणः देवेषु। तेजस्विनि, अजिता, पोषयितुम् इच्छसि, पोषयसि च। त्वं केशबलदाः, केशवर्धन्यः च। श्यामप्रवाहाः बभ्रवः, शोभनपक्षिण्यः, जलधराः, दिवं समुत्तिष्ठन्ति। ऋतस्य स्थानात् प्रतिनिवृत्ताः, आदौ घृतैः पृथिवीं विततानुः। आपः ओषधयः क्षीरपूर्णाः कुरुत, शुभाः भूत्वा चलन्तु, मरुतः सुवर्णस्तन्यः। तत्र बलं सौमनस्यं पूरयथ, यत्र मरुतः मधु मानवाय सिञ्चथ। मरुतः वर्षं उत्तोलयन्ति, यत् सर्वाणि गृहाणि पूरयति। सा यथा कन्या तन्तुना तन्तुं तनुते, यथा पत्नी पतये चरति, तथा सा गच्छति। सा अप प्रवहिता, आपः दिवा रात्र्या प्रवहिता। अहं देव्या आपः शुभेन मनसा आह्वयामि। आपः कर्मसु प्रवृत्ताः, स्वयम् मार्गाय विमोचयन्ति, शीघ्रं हिताय प्रवर्तन्ते। दिव्यस्य सवितुः प्रेरणया मानवाः कर्म कुर्वन्तु। आपः च ओषधयः अस्माकं शुभाः सन्तु। हिमालयेभ्यः आपः प्रवहन्ति, नद्यां सङ्गम्य। ताः दिव्या आपः मे हृदये दीप्तां औषधिं ददुः। यत् मम नेत्रयोः, गुल्फयोः, पादतलयोः दीप्तम् अस्ति, तत् सर्वं आपः, हे भिषजः, श्रेष्ठेन भैषज्येन नयन्तु। नदीनां स्वामिन्यः, स्रवतोः रजनीः, सर्वाः नद्यः, अस्मभ्यं तां औषधिं ददात, तया वयं युवां भुञ्जीमहि। ये पञ्च च पञ्चाशत् मम मनसि संहृताः, ते सर्वे इतः नश्यन्तु, यथा वाक् अविज्ञाता। ये सप्त च सप्ततिः ग्रीवायां संहृताः, ते अपि इतः नश्यन्तु, यथा वाक् अविज्ञाता। ये नव च नवतिः स्कन्धयोः संहृताः, ते अपि इतः नश्यन्तु, यथा वाक् अविज्ञाता। मां पापात् विमोचय, हे स्वामिन्, अस्मान् अनुगृहाण। पापं सुखलोकं दूरस्थं स्थापय। यः न अस्माकं पापं नयति, तम् अपि वयं नयेमहि। पापः अन्यं मार्गं गच्छतु, अन्यस्मिन एव पततु। सहस्राक्षः अमृतः तत् अन्यत्र क्षिपतु। यं वयं द्विष्मः, तत्र गच्छतु; यः अस्मान् द्वेष्टि, तं नाशयतु। यदि देवैः प्रेरितः वा, कामेन वा, कपोतः निरृत्याः दूतोऽत्र आगतः, तर्हि वयं तस्य अर्चनं कुर्याम, प्रायश्चित्तं च; द्विपदां चतुष्पदां च स्वस्ति स्यात्। देवैः प्रेषितः कपोतः अस्माकं शुभः स्यात्, अहितं न वहातु; दिव्यः पक्षी गृहाय पापं न आनयतु। अग्निः होतारं हविर्गृह्णातु; पक्षिणः बाणः अस्मान् निवारयतु। पक्षिणः बाणः अस्मान् न हिंसतु; पक्षी अग्निकुण्डे स्थानं कुर्यात्। पशूनां जनानां च स्वस्ति स्यात्; न देवाः, न कपोतः अस्मान् अत्र हिंसयतु। स्तोत्रेण कपोतं निष्कासय, तम् उत्सारयामि। हर्षेण गावं परिक्रामयाम। अमङ्गलस्य पादान् आकर्षयित्वा, तान् परित्यज्य, बलस्य पोषणस्य मार्गे प्रस्थिताः स्म। अग्निः एतत् अस्माकं क्षमयतु, गौः अस्मान् प्रत्यागच्छतु। देवेषु त्वं यशः अलभथाः; कः एतां आक्रमितुम् अर्हति? यः प्रथमं अवतरणं प्राप्तवान्, बहून् मार्गान् अन्वेषयन्; यः द्विपदां चतुष्पदां च ईश्वरः—तस्मै यमाय मृत्यवे नमः। सः पक्षिबाणः अन्यत्र पततु; यदि उलूकः भाषेत, तद् व्यर्थं भवतु; अथवा कपोतः अग्नौ चिह्नं कुर्यात्, तद् निष्फलं भवतु। ये निरृत्याः दूताः प्रेषिताः अप्रेषिताः वा अस्माकं गृहे आगताः, तेषां कपोतस्य उलूकस्य च चिह्नं नास्तु। एषः अत्र अनैरिष्यं पततु, वीर्याय स्थातु। भाषस्व, अपसर्पणवद्, निर्गमनमार्गं अनुगच्छ। यमस्य गृहे यथा जीवतः न पश्यसि, एवं अत्र अस्मान् न पश्य। देवैः एष यवः मधुना मिश्रितः सरस्वत्याः शिलायाम् अभवत्। इन्द्रः कर्षकाणां स्वामी, शतक्रतुः, तत्र आसीत्; मरुतः दातारः कर्षकाः आसन्। तव मदः, अरण्यः, अलङ्कृतः, येन त्वं नरं हसयसि—अन्ये वनानि तव दूरं गच्छन्तु; त्वं शमीशाखिनि, शतशाखे, वृद्धिं वर्धस्व। हे महापत्रे, शोभनशामि, वर्षेण वृद्धे, ऋतस्य रक्षित्रि, अस्माकं केशान् मातेव पुत्रान् अनुगृहाण।