स्वर्गे, पृथिव्याम्, अन्तरिक्षे, औषधिषु, पशुषु, आप्सु च वसन्तः ये देवाः, ते अस्मै दीर्घायुष्यम् ओजश्च ददातु, शतं मृत्यून् अपगमयन्तु। येषां पूर्वार्चाः परार्चाश्च, हविसां भागाः, अपि च अहुतानि भागानि देवेषु निहितानि, येषां पञ्च दिशः विभागाः, तानि सभास्थानानि अस्मै नियच्छामि। आशायाः चतुर्णां रक्षिणां, अमृतानां च, भूत्वानां पर्यवेक्षणे वर्तमानेभ्यः, एषा हविः समर्प्यते। हे आशायाः चत्वारो देवाः, अस्मान् विनाशस्य पाशेभ्यः, अहितेभ्यश्च मोचयन्तु। अहं युष्मान् हव्येन सम्पूजयं, घृतं वह्मि; चतुर्थोऽपि देवः, आशायाः रक्षिता, अस्मभ्यं श्रेयस्करं जीवनं ददातु। जननीपितरौ, गावः, जगत्, मनुष्याश्च सम्यक् सुखिनः स्युः, सर्वे समृद्धाः, मंगलमयाः च; यावत् जीवामः, सूर्यं पश्येम। जनाः, इदं विद्यात—महान् ब्रह्म वक्ता भविष्यति। पृथिव्यां स्वर्गे वा न किञ्चित् अस्ति येन औषधयः श्वसन्ति। अन्तरिक्षं तासां निवासः, श्रान्तानां विश्रान्तानां इव; अस्य सत्त्वस्य स्थानं प्राज्ञेन स्रष्ट्रा विज्ञातम्, अथवा न। यदा उभे लोकौ, पृथिवी द्यौश्च, कम्पेते, पृथिवी च मीयते, तदा अद्य च सदा च सा सलिलस्य सागरस्य इव सिक्ताः। सर्वं अन्येन आवृतम्, अन्यस्मिन् प्रतिष्ठितम्; सर्वज्ञाय द्यवे, पृथिव्यै च, नमः। ताः आपः सुवर्णवर्णाः, शुद्धाः, दीप्तिमन्त्यः, यासु सविता जातः, यासु अग्निः जातः; याः आपः अग्निं गर्भं वहन्ति, ताः अस्मभ्यं शुभाः सौम्याः च स्युः। तासु राजा वरुणः विचरन्, सत्यानृतयोः विवेचयिता; याः आपः अग्निं गर्भं वहन्ति, ताः अस्मभ्यं शुभाः सौम्याः च स्युः। यासु स्वर्गे देवाः अन्नं कुर्वन्ति, याः रूपबहुलाः अन्तरिक्षे वर्तन्ते, याः आपः अग्निं गर्भं वहन्ति, ताः अस्मभ्यं शुभाः सौम्याः च स्युः। सौम्यदृष्ट्या माम् आपः पश्यन्तु, सौम्यस्पर्शेन त्वचम् स्पृशन्तु; ताः आपः शुद्धाः, दीप्तिमन्त्यः, घृतप्रवाहिन्यः, ताः अस्मभ्यं शुभाः सौम्याः च स्युः। एष विरुः मधुजः, मधुना त्वां उत्खन्यामि; त्वं मधुजातः, अस्मान् मधुमत्तमाँः कुरु। जिह्वाग्रे मधु, जिह्वामूले मधु, मम वाक् प्रियत्वं गच्छतु, त्वं च मम मनः आकर्षय। मम आगमनं मधुमत्, गमनं मधुमत्; वाचा वदामि, मधुमत् भूयासम्, मधु इव दृश्येय। अहं मधुना युक्तः, मधोः अपि मधुमत्तमः, मधुमत्तमः मधुमत्सु; मा मां शाखेव मधुना गुरुणा छिन्धि, हे वने। त्वां परिवेष्टयामि मधुकाण्डेन, येन द्वेषरहितः आगच्छति; यथा स्त्रियः मां कामयेयुः, पुरुषा मां न परिहरेयुः। यदा दक्षजाः प्रमुदितचेतसः शतध्वजाय हिरण्यम् बबन्धुः, तदा अहं एतत् त्वदर्थं बध्नामि—आयुषे, तेजसे, बलाय, दीर्घायुषे, शतायुषे। न असुराः, न पिशाचा इदं सहन्ते, एष देवतानां ज्येष्ठं वीर्यम्; यः दक्षजं हिरण्यम् धारयति, सः जीवताम् मध्ये दीर्घायुषी भवति। ओषधीनां तेजः, ज्योतिः, बलम्, वीर्यं च, तेषां शक्तयः, इन्द्रः इव बलानि, तानि यः कुशलः हिरण्यम् धारयति, तस्मिन् स्थापयामः। मासान्, ऋतून् अतिक्रम्य, संवत्सरस्य सारं प्राप्य, इन्द्रः, अग्निः, सर्वे देवाः, मां भूषितं अनुमोदन्तु। वेना तम् परमं गुह्यम् अपश्यत्, यत्र सर्वं एकरूपं भवति। वर्णिनी धेनुः प्रसूता, वह्नीन् स्रवत्; ये ज्योतिः जानन्ति, ते स्रोतांसि उपजग्मुः। अमृतस्य वेत्ता तद् गुह्यं स्थानम् अवदत्—गन्धर्वः, यो उत्तमं स्थानं वेत्ति; तस्य त्रयः पदा गुह्ये स्थापिताः, यः तानि वेत्ति, सः पितृणां पितरः भवति। सः अस्माकं पिता, जनयिता, बन्धुश्च; सः सर्वाणि स्थानानि लोकांश्च वेत्ति; सः एव देवेषु नाम धारयति, तं सर्वे लोकाः पृच्छन्ति। सः शीघ्रं सम्पद्य, द्यावापृथिव्यौ व्याप्य, अमृतस्य प्रथमजः; वदति इव वाचं, सः लोकेषु प्रतिष्ठितः—एष एव अग्निः। सः सर्वे लोकान् पर्येत्य, अमृतस्य सूत्रम् दृष्टये प्रोतम्; यत्र देवाः अमृतत्वे रममाणाः, एके गर्भे जाताः। दैवः गन्धर्वः, प्रजापतिः, एकः एव स्तुत्यः, पूज्यः च; तव अहम् उपगच्छामि ब्रह्मवचसा, दिव्य स्थानिनि, नमः ते। दिवि स्पृष्टः, सूर्यसमः, अश्वसदृशः, दिव्यबलः, सः गन्धर्वः, प्रजापतिः, सौम्यः, पूज्यः, अस्मभ्यं शमं ददातु। निष्कलङ्कैः सह आगतः, अप्सरासु गन्धर्वः उपस्थितः; सागरः तेषां वासः, तस्मात् आगच्छन्ति, यान्ति च क्षणेन। मेघेन, विद्युत्सा, नक्षत्रैश्च सह, त्वं विश्वावसुम् गन्धर्वम् अनुयुङ्क्ष्व; तुभ्यं देव्यो नमः। ये गन्धर्वाः, अप्सरासः, ये क्लेशं, तमः, अक्षकामं, मनोमोहं च जनयन्ति, तेषां नमः। यत् पर्वतस्य शिखरात् स्रवति, तत् ते औषधं करोमि, श्रेष्ठं भेषजम्, यथास्ति तव कामः। अङ्गात्, अन्यस्माद् वा अङ्गात्, शतं औषधीनां तव; तासु त्वं श्रेष्ठः, अप्रस्रवन्, अमयो भव। असुराः गाढं खनन्ति एतत् महान् रक्तवर्णम्, तत् स्रावस्य औषधम्, रोगनाशनम्। जलौकाः सागरात् औषधम् आकर्षन्ति, तत् स्रावस्य औषधम्, रोगनाशनम्। एष महान् रक्तवर्णः पृथिव्याम् उद्गृहीतः, सः स्रावस्य औषधम्, रोगनाशनम्। आपः, ओषधयः च अस्मभ्यं शुभाः स्युः; इन्द्रस्य वज्रः असुरान् नुदतु; दूरात् विमुक्ताः शराः असुरेषु पतन्तु। दीर्घायुषे, महत्त्वाय, युद्धाय, प्रयासाय, नित्यकुशलाय, वयं अङ्गदं जङ्गिडं धारयामः, यः विषं दुष्टिं च नुदति।