यदा कश्चन गृह्यग्नौ, प्राचीनेऽग्नौ, वा पापचेतसा तव प्रति किंचिद् दुष्कृत्यं कृतवान्, सभायाम् अथ देवस्थानं वा, अक्षैः किमपि दुष्कृत्यं यत् तव प्रति कृतम्, तत्सर्वं अहं पुनराददानि। सेनायाम्, धनुषा शरैः, अथवा दुन्दुभिना यत् तव प्रति कृतं दुष्कृत्यं, तत्सर्वमपि अहं पुनराददानि। यानि च कुण्डे, श्मशाने, गृहे च तव प्रति निहितानि पापानि, तानि अपि सर्वाणि अहं पुनराददानि। यत् प्राग्रहे, अग्नौ, अथ वापि विवरे तव प्रति कृतं दाहकर्म, भक्ष्यकर्म, तदपि अहं पुनराददानि। येनापथेन तव किमपि हृतम्, तस्मात् हरामि; दुर्बलात् सीमातिवर्तिनश्च, तेन सह दोषमपि आददानि। यः कर्तुम् इच्छन् न समशक्नोत्, पादाङ्गुलिं वा बाधितवान्, सः अस्मभ्यं श्रेयस्करः, भागहीनः भागवतां मध्ये। यः तु पापकर्म कृतवान्, तं बन्धनैः बद्धं, मूले स्थितं, शपथेन नियतं, इन्द्रः महाविनाशेन हन्तु, अग्निः स्वशस्त्रेण तं विद्धतु। अथ संध्यासमे समये गीयताम्, महागीतं गायत, तेजः प्रजायताम्। अथर्वन्, देवः सविता स्तूयताम्। यः नदीषु अन्तर्भूतः सुतनयः, सत्ययुवान्, अनृतं न भाषते, सः प्रियो वन्द्यः। स एव देवः सविता अस्मभ्यं बहु अमृतत्वं ददातु; उभे स्तुत्ये शुभपथे श्राव्ये स्तः। सोमः इन्द्राय पातव्यः, ऋत्विजः, त्वरा क्रियताम्; स्तोत्रस्य वाक् श्रूयताम्, मम च प्रीतिः दीयताम्। तस्य सोमबिन्दवः, पक्षिण इव वृक्षे, माधुर्यपूर्णाः, प्रविशन्ति; विश्ववेदिन्, द्वेष्यं रक्षांसि च दूरं कुरु। सोमः सोमपायिने, वज्रिणेन्द्राय, नवाय, विजिताय, प्रभवे, सः बहुस्तुतः अस्तु। इन्द्रः, पूषा, अदितिः अस्मान् रक्षन्तु; मरुतः अपि रक्षन्तु; सप्त सिन्धवः, आपां सन्ततयः, विष्णुः, द्यौः अपि अस्मान् रक्षन्तु। द्यावापृथिव्यौ, शिलाः, सोमः, सरस्वतीः, अग्निः, शुभरक्षिणः च अस्मान् समृद्धये रक्षन्तु। अश्विनौ, रूपवन्तौ, अस्मान् रक्षेताम्; उषाः निशा च अस्मभ्यं विशालं स्थानं ददाताम्। आपः सुतनय, धारयितर, त्वष्टः, आयुः सर्वसिद्धये वर्धयतु। त्वष्टः, दिव्यां वाचं मे ददातु; पर्जन्यः बृहस्पतिश्च। अदितिः पुत्रैः भ्रातृभिः च अस्मान् रक्षतु; बलवान् दुस्तरात् अस्मान् पालयतु। अंशः, भगः, वरुणः, मित्रः, अर्यमा, अदितिः, मरुतः, अस्मान् रक्षन्तु। द्वेष्यस्य द्वेषः अपसर्पतु; धारयितर, सर्वद्वेषं दूरं कुरु। अश्विनौ प्रज्ञया अस्मान् नेतुं, विशालं, निरवरोधं स्थानं ददातु; द्यावापृथिव्यौ पापिनं दूरं नयेताम्। अग्ने, घृताहुतेन एनं समुन्नय; तेजसा संपन्नं कुरु, सन्ततौ प्रचुरं कुरु। इन्द्र, एनं स्वबन्धुषु श्रेष्ठं कुरु, स्वमित्रेषु प्रभुं कुरु; धनधान्येन संयोजय, दीर्घायुषं वृद्धिं च देहि। यस्य गृह्ये हविः क्रियते, अग्ने, त्वं तं वर्धयसि; तस्मै सोमः भाषते, बृहस्पतिः अपि। बृहस्पते, यो न देवोऽपि अस्मान् प्रतिषेधति, तस्य सर्वमपि मम यजमानस्य कृते हन्याः। सोम, यः अस्मान् निन्दति, शपथं वा करोति, तस्य वज्रेण मुखं हन्याः; सः भग्नः अपसर्पतु। सोम, यः अस्मान् अभिद्रवति, सन्निकृष्टो दूरवासी वा, तस्य बलं दूरं कुरु, यथा व्योम महता शक्त्या। येन मार्गेण अदितिः, सोमः, मित्रः च, अनृतरहिताः, यान्ति, तेन अनुग्रहेण अस्मान् आगच्छ। येन सोम त्वं असुरान् निहन्सि, जयसि च, तेन अस्मान् प्रीयस्व। येन यूयं देवाः असुरबलं वृतवन्तः, तेन अस्मान् रक्षत। यथा लता वृक्षं सर्वतः परिष्वजति, तथा त्वं मां परिष्वज; यथा स्त्रियः मां काङ्क्षन्ति, यथा मम मनः मां न जहाति। यथा श्येनः पतन् पक्षा भूमौ निपातयति, तथा अहं तव मनः निपातयामि; यथा स्त्रियः मां काङ्क्षन्ति, यथा मम मनः मां न जहाति। यथा इमे द्यावापृथिव्यौ, सूर्यश्च शीघ्रं परितः गच्छन्ति, तथा अहं तव मनः परितः गच्छामि; यथा स्त्रियः मां काङ्क्षन्ति, यथा मम मनः मां न जहाति। सा स्त्री मम शरीरं, पादौ, नेत्रे, ऊरू मां काङ्क्षेत; कामयन्त्या केशा मम अनुकाङ्क्षया शुष्यन्तु। त्वां सायं मनसि स्थापयामि, रात्रौ हृदि स्थापयामि; यथा, हे कामयमाना, त्वं मम इच्छायै, मम मनसे आगच्छाः। येषां नाभिः उद्गमनस्थानम्, हृदयं संयोगस्थानम्, गावः, घृतमातरो, तद् मम एकत्र कुर्वन्तु। पृथिव्यै श्रवणे, ओषधीभ्यः, अग्नये, प्रभवे—स्वाहा। प्राणाय अन्तरिक्षाय, युग्भ्यः, वायवे, प्रभवे—स्वाहा। दिवि दृष्टये, नक्षत्रेभ्यः, सूर्याय, प्रभवे—स्वाहा। शम्यां अश्वत्थे च पुंसवनं स्थाप्यते; एष एव पुत्रविद्या या स्त्रीषु स्थाप्यते। पुंसि बीजं जायते, तद् स्त्रियाम् विन्यस्यते; एष एव पुत्रविद्या, इति प्रजापतिः उक्तवान्।