शृणुत, धर्मप्रियाः, यथाऽथर्ववेदस्य दिव्येषु मन्त्रेषु कीर्तितम्। पृथिव्याः नव नवतिः प्रदेशाः, ब्राह्मणस्य अपत्यं हिंसित्वा, कम्पिताः अभवन्; तेषां सर्वेषां विनाशः परमः अभवत्। ये मृतस्य पादयोः बद्धं मृत्तिकाखण्डं स्थापयन्ति, तद् एव, हे ब्राह्मणघ्न, देवैः तव शय्या इति निश्चितम्। अनुकम्पायाः अश्रूणि, विजितस्य अश्रूणि च, हे ब्राह्मणघ्न, तव आपां भागः इति देवैः निर्दिष्टम्। येन मृतं स्नापयन्ति, येन च श्मश्रुं सिक्तम्, तद् आपां भागं देवाः तुभ्यं न्यवेदयन्। ब्राह्मणघ्नस्य प्रति मैत्रावरुणं वर्षं न पतति; न तस्य सभा सज्जते, न च मित्रं तस्य वशं गच्छति। ततः परम्, दुदुंभेः स्तुतिर्निवेद्यते। यः दुदुंभिः काष्ठमयः, गावां वीर्येण पूरितः, शत्रूणां वाचं भञ्जन्, स्पर्धिनः निगृह्णन्, स सिंहवत् गर्जन् जयतु। स सिंहवत् स्थित्वा, पाशैः बद्धः, वृषभवत् गर्जन्, गवां गन्धं जिघ्रन्, शत्रून् निगृह्णातु; इन्द्रदत्तं बलं तेन शत्रून् जयतु। गोष्ठे वृषभः इव, बलात् प्रविश्य, गावः अन्विष्य, विजयी गर्जतु; तेजसा अन्येषां हृदयानि विदारयतु, शत्रवः ग्रामात् निष्कासिताः पलायन्ताम्। सेनां प्रबोधयन्, दीर्घायुषः गृह्णन्, सर्वदिशं पश्यन्, दुदुंभे दिव्यां वाचं ब्रूहि, शत्रूणां विज्ञानं प्रकाशय। दुदुंभेः वाक् यथेष्टं उच्चारिता, श्रूयते, रक्ष्यते, स्वरूपेण ज्ञायते; युद्धे शत्रोः भार्या, शिशुं हस्तेन धारयन्ती, भीता पलायेत। प्रथमं दुदुंभिः पृथिव्याम् उच्चारयति, दीप्तिमान् सन्, शत्रोः सेनां सूचयतु, महिम्ना वदतु, सत्यवाक् सन् गर्जतु। तस्य शब्दः अन्तरिक्षे द्वयोः मध्ये भूयात्, प्रतिध्वनयः विजयं प्रति यान्तु; गर्ज, जयशब्दं कुरु, तुर्यस्य सौहृदाय, दिव्यश्रियै च। कौशलात् निर्मितः सः वाक्यं उच्चारयति; वीराणां शस्त्राणि प्रबोधयतु; इन्द्रं वीर्याय आह्वयतु, मित्राणि आह्वयतु, अमित्रान् दूरं कुर्यात्। एकत्र घोषयन्तः, साहसिकसेनया, विविधरूपेण प्रकाशयन्तः, ग्रामस्य दूतः सन्, श्रेष्ठं अन्विष्य, मार्गज्ञानवान्, बहुभ्यः कीर्तिं वहतु, हे द्वौ राजानौ। सः शुभदृष्टिः, धनविजयी, महाबलः, रणजयी, ब्रह्मविद् दृढः; पर्वत इव सोमं पेषयन्, दुदुंभिः रणभूमौ विज्ञानं प्रकाशितुम् उच्चारयतु। शत्रुहन्ता, विरोधिनां बलविघातकः, गवां अन्वेषकः, धैर्यवान्, उद्यमशीलः, वाक् इव मन्त्रं जनयन्, उच्चारणं कुर्यात्; विजयाय स्वरं संवर्धयतु। अचला, अचल्य, ऊर्जस्विनी, शीघ्रगामिनी, शत्रुजयी, युद्धे नेता, इन्द्रेण रक्षिता, सभासु कुशला, हृदये दीप्तिमती, शत्रुविनाशाय, विजयाय प्रस्थिताः भवतु। दुदुंभिना वयं शत्रूणां क्लेशं, मोहं, द्वेषं च अपसारयामः; शत्रुषु द्वेषं, कम्पनं, भीतिं च स्थापयामः—तं हन्याद् दुदुंभिः। शत्रवः मनसा, दृष्ट्या, हृदया च कम्पमानाः, भीताः पलायन्तु; हवे घृतं सिञ्चति चेत्, ते धावन्तु। अरण्यात् संगृहीतः, रक्तगवां सहितः, सर्वकुलानां स्वामी, घृतेन आहतः दुदुंभिः शत्रुषु भीतिं जनयतु। यथा वन्यपशवः नरात् वितृष्यन्ति, तथा दुदुंभिः शत्रुषु गर्जतु, तान् दूरं कुर्यात्, मनांसि भ्रमयतु। यथा मेषाः वृकात् भीता पलायन्ति, तथा दुदुंभिः शत्रुषु गर्जतु, तान् दूरं कुर्यात्, मनांसि भ्रमयतु। यथा पक्षिणः श्येनात्, वा सिंहस्य गर्जनात् दिवा पलायन्ति, तथा दुदुंभिः शत्रुषु गर्जतु, तान् दूरं कुर्यात्, मनांसि भ्रमयतु। दुदुंभिः मृगचर्मणा सह शत्रून् अपसारयतु; ये देवाः युद्धपक्षे स्थिताः, ते अपि भीताः भवन्तु। ये पादध्वनिं छायां च कुर्वन्ति येन इन्द्रः हृष्यति, तैः शत्रवः भीताः भवन्तु—ये शत्रुपङ्क्तिषु आगच्छन्ति। धनुषः ज्या, दुदुंभ्यः शब्दः सर्वदिशः निनादयतु; शत्रुषेणाः, तेषां पङ्क्तयः, पराजिताः विखण्डिताः भवन्तु। हे सूर्य, दृष्टिं ददातु; तव रश्मयः तान् अनुयान्तु; यदा तेषां बाहुबलं नश्यति, तदा तेषां सखायः अपि विक्षिप्यन्ताम्। हे उग्राः मरुतः, प्रिश्न्याः पुत्राः, इन्द्रेण सह, शत्रून् हन्यत; सोमराजा, वरुणराजा, महादेवः, मृत्युश्च—एते सर्वे इन्द्रः एव। एते दिव्याः सेनाः, सूर्यस्य ध्वजिन्यः, जाग्रतः, विजिगीषवः—ते शत्रून् जयन्तु। स्वाहा। अथ तापस्य निवारणं कीर्त्यते। अग्निः, सोमः, अश्मा, विशुद्धकर्मा वरुणः, वेदिः, कुशः, दीप्तसमिधश्च तापं, द्वेषं च दूरं नयन्तु। यः सर्वं हरितं करोति, अग्निवत् दहति, स तापः अशक्तः, नीचः, अधः गच्छतु वा अन्यत्र गच्छतु। यः क्रूरः, क्रूरजः, रक्तवत् विकारकः, स तापः सर्वत्र धावन्, अधः पतित्वा नश्यतु। अहं नम्रतया तं शिल्पिने अधः प्रेषयामि; शाकम्भर्याः पाणिः पुनः वृषभेषु प्रतिनिवर्तताम्। तस्य वासः मुझवेषु, वासो वृषभेषु; यावत् तक्मन् जायते, तावत् सः बल्हिकेषु वसति। तक्मन्, सर्पः, विषम्, खञ्जता, एतान् समुदायं दूरं कुर्यात्; दासीं पीडितां गच्छ, तां वज्रेण मोचय। तक्मन्, मुझवेषु वा गच्छ, अथवा बल्हिकेषु; शोफिन्याः शूद्रायाः समीपं गच्छ, तस्मात् तक्मानं निष्कासय। मुझवेषां वृषभाः बान्धवाः, गच्छन्तः; वयं तक्मने, अन्येषु क्षेत्रेषु वा, इमां वाचं वदामः। त्वं अन्ये क्षेत्रे न रमसे, आज्ञाकारी, अस्मासु दया न दर्शयसि; तक्मा इच्छितः जातः, बल्हिकेषु गमिष्यति। यदि त्वं शीतः, कम्पमानः, कासश्च श्वासश्च तव सह; तव भीषणानि कारणानि, तक्मन्, तैः अस्मान् परिवेषय। न एतेषां सहवासं, न तापं, न कासं, न कम्पनं कुरु; न पुनः तक्मानं तव सेनया समीपं आनय। एवं, हे धर्मज्ञाः, मन्त्राणां प्रभावः, दुदुंभेः तेजः, तापस्य निवारणं च, ऋषिभिः प्रतिपादितम्।