तेषां जनानां कथा श्रूयते, ये अतीव वृद्धिं प्राप्तवन्तः, किन्तु नभः न स्पृशन्ति स्म। ते भ्रिगुं हिंसित्वा, सृञ्जयान् च वैतहव्यांश्च विनाशयामासुः। ये ब्राह्मणं, महत्सामगायिनं, परिददुः, तेषां वृद्धाः अपि, बालकाः अपि विनष्टाः। ये ब्राह्मणं निष्कासितवन्तः, येन तस्य मूल्यं याचितम्, ते अधुना जलमार्गमध्येषु उपविशन्ति, स्वकं केशं खादन्तः। यावत् ब्राह्मणस्य धेनुः पच्यते, तावत् सा विचरति; तस्या शक्तिः राज्यं नाशयति, तत्र न वीरः जायते। तस्या शापः तीक्ष्णः, तस्या मांसं दुःखेन भोक्तुं शक्यते; या तस्याः पयः पीयते, तत् पितृभ्यः पापं भवति। यो राजा आत्मानं बलिष्ठमिति मन्यते, ब्राह्मणं हिंसितुमिच्छति, तस्य राज्यं त्यज्यते, यत्र ब्राह्मणः तिष्ठति। सा ब्राह्मणहन्त्री, अष्टपदा, चतुरक्षी, चतुरश्रवा, चतुरहनुः, द्विमुखी, द्विजिह्वा च, राज्यं कम्पयति। तद्राज्यं, यत्र ब्राह्मणः हिंस्यते, भग्ननौकायाः जलमिव प्रवहति; तद्राज्यं पापेन विनश्यति। ये ब्राह्मणस्य धनं लोलुप्यन्ते, हे नारद, तान् वृक्षाः निराकुर्वन्ति, "अस्य छायामपि न समीपं गमयामः" इति वदन्ति। एष विषं, देवैः कृतम्, इति राजा वरुणः उक्तवान्—यो ब्राह्मणस्य धेनुं भुङ्क्ते, स राज्ये कदापि न समृद्धिम् आप्नोति। नव नवति: भूमयः कम्पिताः, ये ब्राह्मणस्य सन्तानं हिंसितवन्तः, ते सम्पूर्णं विनाशं प्राप्तवन्तः। यद् मृतस्य पादे बद्ध्यते, या पिण्डिका तत्र स्थाप्यते, हे ब्राह्मणहन्त्र, तत् देवैः तव शय्या इति निश्चितम्। या कृपणस्य, विजितस्य च अश्रूणि प्रवहन्ति, हे ब्राह्मणहन्त्र, तानि देवैः तव आपां भागत्वेन दत्तानि। येन मृतं स्नापयन्ति, येन श्मश्रु सिञ्च्यते, हे ब्राह्मणहन्त्र, तत् देवैः तव आपां भागत्वेन दत्तम्। मैत्रावरुणः वर्षः ब्राह्मणहन्त्रे न पतति; तस्य कृते सभा न सज्ज्यते, न च मित्रम् अधीनं भवति। एवं दुरात्मनां विनाशे दृष्टे, अन्यत्र युद्धे, नगरे, रणभूमौ, तत्र दुन्दुभेः महत्त्वं प्रकटते। स दुन्दुभिः, काष्ठमयः, गावां बलसम्पूर्णः, रिपूणां भाषां भञ्जन्, प्रतिद्वन्द्विनः निगृह्य, सिंहवत् गर्जन्, जयाय प्रेर्यते। स सिंहवत् स्थितः, बन्धनैः संयुतः, गर्जन्, वृषभवत् गन्धं गृह्णन्, प्रतिद्वन्द्विनः निगृह्णाति, इन्द्रेण दत्तबलः शत्रून् जयति। वृषभः इव गोष्ठे, बलात् मार्गं कृत्वा, गावः अन्विष्य गर्जन्, विजयी हृदयेषु तेजसा प्रविश्य, शत्रवः ग्रामेभ्यः निष्कास्य, दूरं यान्तु। सेनां प्रबोधयन्, दीर्घायुषः गृह्णन्, सर्वदिशं निरीक्ष्य, दुन्दुभिः दिव्यं वाक्यं वदतु, शत्रूणां विज्ञानं प्रकाशयतु। दुन्दुभेः वाणी, संकल्पेन उक्ता, श्रूयते, रक्ष्यते, शब्देन ज्ञायते; यत्र स्त्री, पुत्रहस्तेन गृहीता, युद्धे भयात् पलायते, शत्रोः भार्या, तत्र दुन्दुभिः हन्यात्। प्रथमं, दुन्दुभे, त्वं पृथिव्यां गर्जसि, तेजसा प्रकाशमानः; शत्रोः सेनां सूचय, दिव्यं वद, सत्यवाक्यं ब्रूहि। शब्दः एष आकाशयोः मध्ये भवतु, जयाय प्रतिध्वनयः यान्तु; गर्ज, मेघनाद, कीर्तिं कुरु, तुर्यस्य सख्याय, दिवः यशसे। कौशलात् कृतः, भाषां वदति; वीराणां शस्त्राणि जाग्रय; इन्द्रं आह्वय, मित्राणि आह्वय, अमित्रान् दूरं कुरु। समूह्य घोषयन्, बलिष्ठसेनया, विविधं विज्ञापयन्, ग्रामस्य दूतः; श्रेष्ठं अन्विष्य, पन्थानं जानन्, बहुभ्यः यशः आनीय, हे द्वौ राजानौ, प्रकाशयतु। त्वं शुभदृष्टिः, धनविजयी, बलवान्, रणजयी, वेदविद्; पर्वत इव सोमं पेषयन्, दुन्दुभे, युद्धे ज्ञानघोषं कुरु। शत्रुविनाशकः, रिपुबलभञ्जकः, गवां अन्वेषकः, धैर्यवान्, उत्थितः; वाक्यवत् मन्त्रं उत्पादय, विजयाय घोषय। अचलः, अचाल्यः, ऊर्जस्वान्, शीघ्रगामी, शत्रुजयः, रणनेता, युद्धाय सिद्धः; इन्द्रेण रक्षितः, सभासु कुशलः, हृदि तेजस्वी, शत्रुविनाशाय, जयाय प्रयातु। दुन्दुभे, वयं शत्रूणां हृदयदुःखं, मोहं, वैरं च दूरं कुर्मः; शत्रूणां भयम्, कम्पनं, भीतिं च स्थापयामः—हन्हि, दुन्दुभे। शत्रवः, मनसा, दृष्ट्या, हृदया च कम्पमानाः, भयात् पलायन्तु; घृतं यत्र आहुतम्, तत्र धावन्तु। अरण्यात् संगृहीतः, रक्तगावः, सर्वकुलानां सम्पत्तिः—दुन्दुभिः, घृतेन ताडितः, शत्रुषु भयम् उत्पादयतु। यथा मृगाः अरण्ये नरात् पलायन्ति, तथा, दुन्दुभे, शत्रुषु गर्ज, तान् दूरं कुरु, तेषां बुद्धिं मोदय। यथा मेषाः वृकात् भीताः पलायन्ति, तथा, दुन्दुभे, शत्रुषु गर्ज, तान् दूरं कुरु, तेषां बुद्धिं मोदय। यथा खगाः श्येनात्, सिंहस्य गर्जनात् च दिवसे पलायन्ति, तथा, दुन्दुभे, शत्रुषु गर्ज, तान् दूरं कुरु, तेषां बुद्धिं मोदय। दुन्दुभिः, मृगचर्म च, शत्रूणां भयम् उत्पादयेताम्; ये देवाः युद्धपक्षे स्थिताः, ते अपि भयभीता भवन्ति। ये पादशब्दाः, छायाः, येन इन्द्रः तुष्यति, तैः शत्रवः भयभीता भवन्तु—ये रिपुश्रेण्यः आगच्छन्ति। धनुषः ज्या, दुन्दुभयः च सर्वदिशं शब्दयन्तु; शत्रूणां सेनाः, तेषां पङ्क्तयः, पराजिताः, विकीर्णाः भवन्तु। हे सूर्य, दृष्टिं ददातु; तव रश्मयः तान् अनुयान्तु; यदा तेषां बाहुबलं नश्यति, तदा तेषां सहचराः विकीर्णाः भवन्तु। हे तीक्ष्णा मरुतः, पृष्ण्याः पुत्राः, इन्द्रेण सह शत्रून् हन्यात; सोमराजा, वरुणराजा, महादेवः, मृत्युः च—एते सर्वे इन्द्रः एव। एते दिव्यानि सैन्यानि, सूर्यस्य ध्वजिनः, चेतनाः, जाग्रतः—ते शत्रून् जयन्तु, स्वाहा! अन्ते, अग्निः अत्रात् ज्वरं ददातु, सोमः, अश्मा, विशुद्धकर्मा वरुणः च; वेदि, कुश, तेजस्वी समिधः च सर्वं द्वेषं दूरं नयन्तु।