एकस्य राज्यस्य कथा आरभ्यते, यत्र ब्राह्मणस्य भार्या बन्धने स्थापिता अस्ति। तत्र न कश्चन मुद्राकण्ठधारी सेवकः स्वपुत्राणां पुरतः आगच्छति। तत्र न श्वेतवृषः कृष्णकर्णः हलायुक्तः कृष्याय प्रयुज्यते। तस्य क्षेत्रे न कमलह्रदः न कमलनालः उत्पद्यते। तत्र न कश्चन विषाणिनीं गौः दुग्धं पाययति, ये तस्य दुग्धस्य परिचारकाः, तस्य राज्ये ब्राह्मणस्य भार्या बन्धने स्थापिता अस्ति। यत्र ब्राह्मणः रात्रिं पापे व्यतीतवति, तत्र तस्य उत्तमा गौः वृषेण सह युक्तां न सहनं करोति। हे राजन्, देवाः ताम् गौः तुभ्यं न ददुः, न तुभ्यं अरण्ये। ब्राह्मणस्य प्राचीनां गौः हर्तुं मा इच्छ, हे क्षत्रिय। यः क्षत्रियः द्यूतेन, क्रोधेन, वा पापेन मोहितः, आत्मनैव पराजितः, ब्राह्मणस्य गौः हर्तुं इच्छति, सः अद्यैव म्रियेत, न श्वः। सा गौः पापविषेण आच्छादिता, नवचर्मणा यथा; सा ब्राह्मणस्य गौः, हे क्षत्रिय, तीक्ष्णा, न भोक्तव्या। यः ब्राह्मणं केवलं खाद्यं मन्यते, सः वीर्यं अपहरति, तेजः नाशयति, यथा अग्निः प्रज्वलितः सर्वं दहति; सः विषं पिबति, तेनैव कर्मणा विनश्यति। यः ब्राह्मणं सौम्यं मन्यते, धनं कामयमानः, यथा देवद्रव्यं अविचार्य खादति, तस्य हृदि इन्द्रः अग्निं प्रज्वलयति; सः स्वर्गमपि पृथिवीं द्वयम् तं द्वेषयतः। ब्राह्मणः न हिंस्यः, यथा गृहस्थाग्निः न हिंस्यते; सोमः तस्य उत्तराधिकारी, इन्द्रः शापात् रक्षिता। यः शतास्थि पुरुषं अपि निपातयति, ब्राह्मणं सम्पूर्णं न विजित्यति; यः ब्राह्मणस्य अन्नं मधुरं मन्यते, 'अहम् खादिष्यामि' इति वदति, सः मूढः। तस्य जिह्वा धनुः तन्तुः भवति, वाक् तृणम्, दन्ताः तपसा तीक्ष्णीक्रियन्ते; एतेन ब्राह्मणः देवद्रव्यं भक्षयन्तं हृदयबलात् देवनिर्दिष्टैः धनुष्भिः निपातयति। ब्राह्मणाः तीक्ष्णशराः, आयुधधारिणः; तेषां अस्त्राणि न विफलानि, यथा शराः। तपसा क्रोधेन च, दूरात् अपि तं विदारयन्ति। हे राजन्, ये सहस्रं, दशशतं अपि, ब्राह्मणस्य गौः भक्षयित्वा, वैतहव्याः विनष्टाः। यथा गौः वध्यमाना, वैतहव्याः अपगच्छन्ति; ये तस्याः चूडा-अन्तं छिन्दन्ति, ते अपि विनष्टाः। तस्य जनस्य केवलं शतं शेषं, पृथिवी तान् अपगच्छति; ब्राह्मणस्य सन्ततिं हिंस्य, तान् विनाशं प्राप्तवन्तः। यः देवद्रव्यं भक्षयति, सः मनुष्येषु सञ्चरति, विषेण स्फीतः, अस्थिमयः भवति; यः ब्राह्मणं देवमित्रं हिंस्य, सः पितृलोकं न प्राप्नोति। अग्निः अस्माकं नेता, सोमः उत्तराधिकारी, इन्द्रः शापहरः—इति विद्वांसः जानन्ति। यथा विषशरः, हे राजन्, यथा तीक्ष्णः अंकुशः, एवं ब्राह्मणस्य शरः भयानकः; तेन सः भक्षयन्तं निपातयति। तत्र राज्ये जनाः अतीव वृद्धिं प्राप्तवन्तः, किन्तु आकाशं न स्पृशन्ति; भ्रिगुं हिंस्य, सृञ्जयाः वैतहव्याः विनष्टाः। ये जनाः ब्राह्मणं, महान् सामगायिनं, समर्पितवन्तः, ते पतिताः; तेषां वृद्धाः बालाः च विनष्टाः। ये ब्राह्मणं निष्कासितवन्तः, ये तस्य मूल्यम् इच्छन्ति, ते जलधारायाम् मध्ये उपविशन्ति, स्वकेशं खादन्ति। यावत् ब्राह्मणस्य गौः पक्यते, तावत् सा विचरति; तस्य ऊर्जा राज्यं नाशयति, तत्र वीरः न जायते। तस्य शापः तीक्ष्णः, तस्य मांसं दुर्ग्राह्यम्; तस्य दुग्धं पितं पितृभिः पापं भवति। यः राजा, स्वबलं मन्यते, ब्राह्मणं हिंस्य इच्छति, तस्य राज्यं त्यक्तं भवति, यत्र ब्राह्मणः वसति। अष्टपादाः, चतुर्दृशः, चतुर्श्रोत्राः, चतुर्जिह्वाः, द्विमुखाः, द्विजिह्वाः—सा, ब्राह्मणघ्नी, राज्यं कम्पयति। तत् राज्यं यथा भग्ननावः जलं प्रवहति; यत्र ब्राह्मणः हिंस्यते, तत्र राज्यं पापेन विनश्यति। वृक्षाः तं दूरयन्ति, 'अस्य छायां न समीपं आगच्छतु' इति वदन्ति—यः ब्राह्मणस्य धनं कामयते, हे नारद। एष विषं देवैः कृतम्—राजा वरुणः एवम् उक्तवान्; यः ब्राह्मणस्य गौः खादति, सः राज्ये न समृद्धिं प्राप्नोति। नववारं नवति भूमयः कम्पिताः; ब्राह्मणसन्ततिं हिंस्य, ते पूर्णं विनाशं प्राप्तवन्तः। यत् मृतस्य पादे बध्यते, यत् मृतस्य पादे काष्ठं स्थाप्यते—एतत्, हे ब्राह्मणघ्न, देवैः तव शय्या घोषितम्। ये अश्रूणि दयालोः, विजितस्य च, प्रवहन्ति—एतानि, हे ब्राह्मणघ्न, देवैः तव जलभाग्यं कृतम्। येन मृतं स्नापयन्ति, येन दाढी सिक्तं भवति—एतत्, हे ब्राह्मणघ्न, देवैः तव जलभाग्यं कृतम्। मैत्रावरुणं वर्षं ब्राह्मणघ्नस्य न पतति; तस्य सभायाः आयोजनं न भवति, न मित्रः तस्य वशं आगच्छति। ततः, नग्नः काष्ठनिर्मितः, गोबलैः पूरितः, शत्रुवाक् भञ्जयन्, प्रतिस्पर्धिनः निपातयन्—यथा सिंहः, तं जय, गर्ज च। यथा सिंहः, दृढः स्थित्वा, बन्धनैः युक्तः, गर्जन्, यथा वृषः, गौः गन्धं गृह्णन्—त्वं, हे वृषन्, प्रतिस्पर्धिनः निपातय। इन्द्रदत्तबलं शत्रुं जयतु। यथा वृषः गोष्ठे, बलात् प्रविश्य, गाः अन्विष्य, गर्ज—हे विजयी; तेजसा अन्येषां हृदयानि विदारय, शत्रवः ग्रामात् निष्कास्य, निर्गच्छन्तु। सेनां जाग्रय, दीर्घायुः गृह्णीय, दिशः पश्य; हे दुन्दुभे, दिव्यं वाक् उच्चारय, हे विद्वन्, शत्रूणां ज्ञानं प्रापय। दुन्दुभेः वाक्, यत्नेन उच्चारिता, श्रूयते, रक्ष्यते, तस्य शब्देन ज्ञायते; स्त्री, पुत्रं हस्तेन गृह्णित्वा, शत्रुस्त्री, युद्धे भयभीता, वधात् पलायते। एवं ब्राह्मणस्य गौः, तस्य भार्या, तस्य सन्ततिः, तस्य धनं, तस्य अन्नं, तस्य तेजः च—राज्यस्य संरक्षणे, विनाशे च, परमं कारणं भवति। यः ब्राह्मणं, देवमित्रं, हिंस्य, सः पितृलोकं न प्राप्नोति, तस्य राज्यं नाशं याति, तस्य वंशः अपि विनश्यति। तस्मात् ब्राह्मणं, तस्य गौः च, सर्वथा रक्ष्यौ।