पञ्चवर्षः यदि भवति, सः रसपूर्णः अस्ति। षड्वर्षः यदि भवति, सः अपि रसपूर्णः एव। सप्तवर्षः यदि भवति, सः रसपूर्णः। अष्टवर्षः यदि भवति, सः रसपूर्णः। नववर्षः यदि भवति, सः रसपूर्णः। दशवर्षः यदि भवति, सः अपि रसपूर्णः। एकादशवर्षः यदि भवति, सः निर्जलः भवति। तत्र देवाः उक्तवन्तः—प्रथमः ब्रह्मदोषे, निर्गर्तः, जलः, मातरिश्वा; ये अपिधनं हरन्ति, तापः, तीव्रः, हर्षकरः, दिव्याः आपः, सत्यस्य प्रथमजः। सोमः राजा प्रथमः ब्रह्मणः पत्न्यां आसीत्; पुनः तया गृहीता, पुनः दत्तः। वरुणः च मित्रः च अनुवर्तेताम्; अग्निः पुरोहितः तां हस्तेन गृहीत्वा नेतव्यम्। सा केवलं हस्तेन गृहीत्व्या, ब्रह्मणः पत्न्याः आसनस्थाने, इति उक्तम्; सा दूताय न प्रेष्या, सा एव तिष्ठति; एवं राज्यं नृपाय रक्षितम्। यां तारा-शिरः, विकृतकेशी, ग्रामं प्रवेशेन दुःखदा इति प्राहुः—सा ब्राह्मणस्य भार्या; सा राज्यं विक्षिपति, यत्र शशः दीप्तमङ्गारं वहन् आगच्छति। ब्रह्मचारी द्वेषरहितः विचरति, देवतानां अङ्गं भवति; तेन बृहस्पतिः तां भार्यां प्राप्तवान्, यां देवाः सोमेन नेतृत्वेन हविरिव हरन्ति स्म। देवाः तस्याः विषये उक्तवन्तः, सप्त ऋषयः अपि, तपसा उपविष्टाः; ब्रह्मणः भीषणा भार्या, हृता, परमं दुष्करं भारं दिवि स्थापयति। ये गर्भाः पतिताः, यत् चलति विनश्यति, ये वीराः परस्परं युद्धे नश्यन्ति—तेषां दुःखं ब्राह्मणस्य भार्या जनयति। यदि अपि स्त्री दश पूर्वान् अभ्राह्मणान् पतिं कृतवती, ब्राह्मणः हस्तं गृहीत्वा, सः एव तस्याः सत्यः पतिः। ब्राह्मणः एव पतिः—न क्षत्रियः, न वैश्यः; सूर्यः एतत् पञ्च मानवजातिषु घोषयति। देवाः पुनः तां प्रतिपादितवन्तः, मनुष्या अपि; सत्यं धारयन्तः राजानः ब्राह्मणस्य भार्यां प्रतिपादितवन्तः। देवैः ब्राह्मणस्य भार्यां प्रतिपाद्य, दोषमुक्तां कृत्वा, ते भूमेः पोषं स्तुतिं च भुञ्जन्ति। यस्य भार्या शोभनायां सुवासितायां शय्यायां न शयितुम् अर्हति, तस्मिन् राज्ये यत्र ब्राह्मणस्य भार्या बन्धने स्थापिता। तस्मिन् गृहे, तस्मिन् राज्ये यत्र ब्राह्मणस्य भार्या बन्धने स्थापिता, कश्चन कटितकर्णः वा विशालशीर्षः वा न जायते। तस्मिन् राज्ये यत्र ब्राह्मणस्य भार्या बन्धने स्थापिता, कश्चन मुद्राभरणः सेवकः पुत्राणां पुरतः न आगच्छति। तस्मिन् राज्ये यत्र ब्राह्मणस्य भार्या बन्धने स्थापिता, श्वेतः वृषभः कृष्णकर्णः हलाय युक्तः न श्रमं करोति। तस्मिन् राज्ये यत्र ब्राह्मणस्य भार्या बन्धने स्थापिता, तस्य क्षेत्रे न किञ्चन पद्मसरो वा पद्ममूलम् उत्पद्यते। तस्मिन् राज्ये यत्र ब्राह्मणस्य भार्या बन्धने स्थापिता, तस्य कृते चित्त्रा गौः दुग्धं न ददाति, दुग्धाय सेवकाः न उपयुञ्जन्ते। यत्र ब्राह्मणः पापे रात्रिं यापयति, तत्र तस्य सुगवा वृषभेण सह युक्ता न स्थातुम् अर्हति। देवाः तां तुभ्यं न ददुः, हे राजन्, न तुभ्यं वन्ये; ब्राह्मणस्य प्राचीं गौः न स्पृशितुम् इच्छ। यः क्षत्रियः, द्यूतक्रोधपापैः मोहितः, आत्मनैव पराजितः, ब्राह्मणस्य गौः हर्तुं इच्छति—सः अद्य एव म्रियेत, न श्वः। सा पापविषेण आच्छादिता, नवचर्मणा यथा; ब्राह्मणस्य गौः, हे क्षत्रिय, तीव्राः, न भोक्तव्या। सः वीर्यं क्षत्रियस्य नयति, तेजः नाशयति, अग्निरिव सर्वं दहति; यः ब्राह्मणं खाद्यं मन्यते, विषं पिबति, तेनैव विनश्यति। यः तं हन्ति, मृदुं मन्यते, धनं इच्छन्, देवस्य वस्तुं विवेकं विना खादति, इन्द्रः तस्य हृदये अग्निं प्रज्वलयति; भूमिः च दिवं च तं द्वेषतः। ब्राह्मणः न हिंसनीयः, यथा गृहस्थे अग्निः न हिंस्यते; सोमः तस्य उत्तराधिकारी, इन्द्रः शापात् रक्षिता। शतास्थि यः अपि निपातयति, तं पूर्णतः न जयति; यः ब्राह्मणस्य अन्नं मधुरं मन्यते, 'अहं खादिष्ये' इति वदति, सः मूर्खः। तस्य जिह्वा धनुषस्य तन्तुः, वाक् तृणम्, दन्ताः तपसा तीक्ष्णीकृताः; एतेन ब्राह्मणः देवदत्तैः धनुष्भिः, हृदयबलात्, देवदत्तैः बाणैः, यः देवस्य वस्तुं खादति, तं हन्ति। ब्राह्मणाः तीक्ष्णबाणाः, आयुधयुक्ताः; तेषां अस्त्राणि न व्यर्थानि, यथा बाणाः; तपसा क्रोधेन च, दूरात् अपि तं विदारयन्ति। हे राजन्, ये सहस्रं, दशशतं अपि, ब्राह्मणस्य गौः खादित्वा, वैतहव्याः विनष्टाः। गौः वध्यमानायाः यथा, वैतहव्याः अपगच्छन्ति; यः तस्या शृङ्गस्य शेषं छिनत्ति, सः विनश्यति। तस्य जनस्य केवलं शतं अवशिष्टम्, भूमिः तान् निपातयति; ब्राह्मणस्य सन्ततिं हिंस्य, तं विनाशं प्राप्नुवन्ति। यः देवस्य वस्तुं खादति, सः मानवेषु विचरति, विषेण पूरितः, अस्थिमयः भवति; यः ब्राह्मणं, देवस्य मित्रं, हिंसति, सः पित्रलोकं न प्राप्नोति। अग्निः अस्माकं नेता, सोमः उत्तराधिकारी, इन्द्रः शापनाशकः—इति बुधाः जानन्ति। विषबाणमिव, तीक्ष्णशूलमिव, ब्राह्मणस्य बाणः, हे राजन्, भयानकः; तेन सः यः खादति, तं हन्ति। एवं अत्र श्रूयते, यथा मन्त्रेषु निरूपितम्, ब्राह्मणस्य भार्यायाः, गोः, तस्य धर्मस्य च महत्त्वं, तस्य रक्षणे देवाः, मनुष्या, राजा, सर्वे मिलित्वा सत्यम् उपासते; यः तस्य धर्मं लङ्घयति, सः दुःखं, विनाशं, पापं च प्राप्नोति। ब्राह्मणस्य सम्पत्तिं, भार्यां, गोः च, रक्षितुम् एव धर्मः, तस्य रक्षणे राज्यस्य, जनस्य, भूमेः च कल्याणं अस्ति।