षष्टिः षट् च रक्षिणः मम सन्ति, हे ओषधे! सत्यम् उत्पन्ना, सत्यम् रक्षिता, मम मधु च मधु-वाहिनम् मधुरं कुरु। सप्तिः सप्त च रक्षिणः मम सन्ति, हे ओषधे! सत्यम् उत्पन्ना, सत्यम् रक्षिता, मम मधु च मधु-वाहिनम् मधुरं कुरु। अष्टिः अष्ट च उच्चारिणः मम सन्ति, हे ओषधे! सत्यम् उत्पन्ना, सत्यम् धारयन्ती, मम मधु च मधु-हस्तता मम स्यात्। नवति नव च उच्चारिणः मम सन्ति, हे ओषधे! सत्यम् उत्पन्ना, सत्यम् धारयन्ती, मम मधु च मधु-हस्तता मम स्यात्। दशति शत च उच्चारिणः मम सन्ति, हे ओषधे! सत्यम् उत्पन्ना, सत्यम् धारयन्ती, मम मधु च मधु-हस्तता मम स्यात्। शतं सहस्रं च उच्चारिणः मम सन्ति, हे ओषधे! सत्यम् उत्पन्ना, सत्यम् धारयन्ती, मम मधु च मधु-हस्तता मम स्यात्। यदि त्वम् एकवर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि द्विवर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि त्रिवर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि चतुर्वर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि पञ्चवर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि षष्ठवर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि सप्तवर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि अष्टवर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि नववर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि दशवर्षा, त्वम् रसोद्भरा। यदि एकादशवर्षा, त्वम् निर्जला। ते अवदन्—प्रथमः ब्रह्मणः पापे, निर्उदके, जलम्, मातरिश्वान्; ये आवरणम् हरन्ति, तापः, तीव्रः, आनन्ददायकः, दिव्याः आपः, सत्यम् प्रथमजम्। सोमः राजा ब्रह्मणः पत्न्यां प्रथमः अभवत्, पुनः तया युक्तः, हृतः सन्; वरुणः मित्रः च अनुवर्तेताम्, अग्निः पुरोहितः तां हस्तेन गृहीत्वा निनीत। सा केवलं हस्तेन गृहीतव्या, ब्रह्मणः पत्न्याः आसनम् इति उक्तम्; सा दूताय न प्रेष्यते, सा तथैव स्थित्वा, राज्यं नृपाय रक्ष्यते। या तारकेशी, विकचकेशी, ग्रामं प्रविश्य दुष्टिफला इति यां आहुः—सा ब्राह्मणस्य पत्न्येव, सा राज्यं विक्षिपति यत्र शशः ज्वलद् दण्डं वहन् आगच्छति। ब्रह्मचारी द्वेषरहितः विचरति, देवतानां अङ्गं भवति; तेन बृहस्पतिः पत्न्यं प्राप्नोत्, यां देवाः सोमेन नेतारः हविरिव निनीत। देवाः तां विषये अवदन्, सप्त ऋषयः प्राचीनाः तपसा उपविष्टाः; ब्राह्मणस्य भीषणा पत्नी, हृता सन्, उग्रं भारं परमे दिवि स्थापयति। ये गर्भाः पतिताः, यत् चलति विनश्यति, ये वीराः परस्परं युद्धे नश्यन्ति—ब्राह्मणस्य पत्नी तेषां हानिं जनयति। यद्यपि स्त्री दश पूर्वपतिं अभवत् ये ब्राह्मणा न सन्ति, ब्राह्मणः यदि तां हस्तेन गृहीत्वा, स एव पतिः सत्यम्। ब्राह्मणः एव पतिः—not क्षत्रियः, न वैश्यः; सूर्यः एतत् पञ्चजनान् उद्घोषयति। देवाः तां पुनः स्थापयन्, मनुष्याः पुनः स्थापयन्; राजानः सत्यम् धारयन्तः ब्राह्मणस्य पत्नीं पुनः स्थापयन्। तां गिलित्वा, देवैः सह दोषरहितां कृत्वा, ते भूमेः पोषणं स्तुतिं च उपभुञ्जते। तस्य पत्नी न शोभनं शय्यां उपविशति, यत्र ब्राह्मणस्य पत्नी बन्धनायां धृता। न कश्चित् छिन्नकर्णः विस्तीर्णशीर्षः तस्मिन् गृहे जायते, यत्र ब्राह्मणस्य पत्नी बन्धनायां धृता। न कश्चित् काकिणीमाल्यधारी दासवत् पुत्रान् पुरतः आगच्छति, यत्र ब्राह्मणस्य पत्नी बन्धनायां धृता। न श्वेतवृषभः कृष्णकर्णः हलायुक्तः तत्र श्रमं करोति, यत्र ब्राह्मणस्य पत्नी बन्धनायां धृता। न तस्य क्षेत्रे पद्मसरो वा पद्मनालं वा उत्पद्यते, यत्र ब्राह्मणस्य पत्नी बन्धनायां धृता। न कश्चित् चित्रवर्णां गाम् तस्य दुह्यति, या दुह्यन्ति तस्य, यत्र ब्राह्मणस्य पत्नी बन्धनायां धृता। तस्य उत्तमा गा न वृषेण युक्ता योक्यं सहनाति, यत्र ब्राह्मणः पापे रात्रिं यापयति। देवाः तां न तुभ्यं ददुः, हे राजन्, न तुभ्यं अरण्ये; ब्राह्मणस्य प्राचीनां गाम् स्पृढयितुम् मा इच्छ। क्षत्रियः यः, द्यूतेन, क्रोधेन, पापेन च मोहितः, आत्मनः पराजितः, ब्राह्मणस्य गाम् हर्तुम् इच्छति—सः अद्य एव मृत्युम् आप्नुयात्, न श्वः। सा पापविषेण आच्छादिता, नूतनचर्मणा इव; सा ब्राह्मणस्य गा, हे क्षत्रिय, उग्रः, न भोक्तव्या। सः वीर्यं क्षत्रियस्य हरति, तेजो नाशयति, अग्निः इव सर्वं दहति; यः ब्राह्मणं खाद्यं इति मन्यते, सः विषं पिबति, तेन एव विनश्यति। यः तं मारयति, मृदुं मन्यते, धनलुब्धः देवद्रव्यं विवेकशून्यः खादति, तस्य हृदये इन्द्रः अग्निं प्रज्वालयति; सः गच्छन्, दिवा पृथिवी च तं द्वेषतः।