शृणुत, धर्मप्रियाः, अथर्ववेदस्य पावनानि मन्त्राणि एकत्र समागतानि कथारूपेण सम्यक् निवेदयामि। यदा कश्चन तन्त्रविद्यया दूषणाय प्रवृत्तः, तदा विप्रकर्षेण तस्यैव कर्तुः प्रति तदस्त्रं प्रेष्यते—हे तन्त्रनाशनाय आयुध, तं कर्तारं प्रहारय, तं विनाशय; न तवमस्माभिः पापायोक्तः, किं तु रक्षायै। स तन्त्रविद्या स्वकर्तरं प्रति प्रतिनिवर्तते, यथा पुत्रः पितरं प्रति, दासः स्वामिनं प्रति, बद्धो बन्धनं प्रति; तन्त्रं, स्वकृत्कर्तुः प्रति प्रतिनिवर्तस्व। सा तन्त्रविद्या स्वकर्तरं प्रति गच्छतु, यथा मत्तद्विपः वनं प्रति, मृगी स्वगणं प्रति प्रतिनिवर्तते। दिवि पृथिव्यां च शीघ्रतरं बाणं तत्रैव प्रेष्यताम्; सा तन्त्रविद्या तम् एव गृह्णातु, यथा व्याधः पशुं गृह्णाति, तन्त्रं स्वकर्तरं प्रति प्रतिनिवर्तते। सा तन्त्रविद्या स्वकर्तरं प्रति प्रवर्तताम्, यथा वह्निः शत्रुं प्रति, आपः हितं प्रति प्रवहन्ति, रथः सम्यक् मार्गे सञ्चलति। ततः औषधीनां महिमानं प्रार्थयन्तः वदामः—एकादश रक्षिणः मम, हे औषधे, सत्ये जाताः, सत्येन रक्षिता: मम मधु च मधुधरं मृदु कुरु। द्वाविंशति रक्षिणः मम, हे औषधे, सत्ये जाताः, सत्येन रक्षिता: मम मधु च मधुधरं मृदु कुरु। त्रयस्त्रिंशत् रक्षिणः, चतुश्चत्वारिंशत्, पञ्चपञ्चाशत्, षट्षष्टिः, सप्तसप्ततिः—एवं क्रमशः अधिकाः रक्षिणः, सत्ये जाताः, सत्येन रक्षिता: मम मधु च मधुधरं मृदु कुरु। अष्ट्यशीतिः उच्चारकाः मम, हे औषधे, सत्ये जाताः, सत्यम् वहन्त्यः, मम मधु च मधुहस्तता स्यादिति। नव्यनवतिः, शतं च दश उच्चारकाः, शतम् सहस्रं च उच्चारकाः—सर्वे सत्ये जाताः, सत्यम् वहन्त्यः, मम मधु च मधुहस्तता स्यादिति। औषधीनाम् आयुः अपि वन्द्यते—यदि त्वम् एकवर्षायाः, त्वं रसेन पूर्णा; यदि द्विवर्षायाः, त्वं रसेन पूर्णा; एवं तृतियवर्षा, चतुर्वर्षा, पञ्चवर्षा, षष्ठवर्षा, सप्तवर्षा, अष्टवर्षा, नववर्षा, दशवर्षा—सर्वाः रसेन पूर्णाः। यदि त्वम् एकादशवर्षायाः, निर्जला सि। अथ ब्रह्मणस्पतिं, सोमं, वरुणमित्रौ, अग्निं च स्मरामः। प्रथमे ब्रह्मदोषे, निर्गुणे, आपः, मातरिश्वान्, ये आवरणं हरन्ति, तापः, तीव्रः, हर्षदः, दिव्याः आपः, सत्यस्य प्रथमजाः—एवं ते उक्तवन्तः। सोमराजा प्रथमः ब्राह्मण्यां पत्न्यां आसीत्, पुनः तां दत्तवान्, हृता भूत्वा; वरुणमित्रौ अनुव्रजतः, अग्निः पुरोहितः हस्तेन गृहीत्वा अग्रे नयति। सा ब्राह्मण्याः पत्न्याः स्थानं हस्तेनैव गृह्यते, दूताय न दातव्या, सा तिष्ठति, एवं राज्यं नृपाय रक्ष्यते। या तां नक्षत्रकेशीं, विकच्चां, ग्रामं प्रविशन्तीं पापदायिनीं वदन्ति—सा ब्राह्मणस्य भार्या, सा तं राष्ट्रं विक्षिपति, यत्र शशकः दीप्तमुष्णं वहन् आगतः। ब्रह्मचारी द्वेषरहितः सञ्चरति, स देवतानां अङ्गं भवति; तेनैव बृहस्पतिः तां भार्यां प्राप्नोत्, यां देवाः सोमपुरोगमाः हविरिव नीतवन्तः। देवाः तां विषये उक्तवन्तः, सप्तर्षयः च प्राचीना, ये तपसा उपविशत्; सा भीषणा ब्राह्मण्याः भार्या, हृता सती, उग्रं भारं दिवि दधाति। ये गर्भाः पतन्ति, यत् यत् सञ्चलति, विनश्यति, ये च वीराः परस्परं हन्यन्ते—एतेषां हानिं ब्राह्मण्याः भार्या जनयति। यदि दश पूर्वपत्नीनः अब्राह्मणाः अपि स्युः, ब्राह्मणः हस्तेन गृह्णाति चेत्, स एव तस्याः सत्यः पतिः। ब्राह्मण एव पतिः, न क्षत्रियः, न वैश्यः; एष एव सूर्यः पञ्चजनान् प्रति इति घोषयति। देवाः तां पुनः न्यवर्तयन्, मनुष्याः च, राजानः सत्यं धारयन्तः ब्राह्मण्याः भार्यां पुनः ददुः। ब्राह्मण्याः भार्यां पुनः स्थाप्य, देवैः सह दोषविमुक्तां कृत्वा, पृथिव्याः रसं महत् यशः च आस्वादयन्ति। यस्य राज्ये ब्राह्मण्याः भार्या बन्धने स्थाप्यते, तत्र तस्य भार्या न शोभनायां शय्यायां शय्यते। यस्य गृहे, यस्य राष्ट्रे ब्राह्मण्याः भार्या बन्धने स्थाप्यते, तत्र न कश्चित् कर्णच्छिन्नः, न च विस्तृतशिराः जायते। एवं मन्त्राणां महात्म्यं, तन्त्रनिवारणं, औषधीनां महिमा, ब्राह्मण्याः भार्यायाः गौरवम्, च धर्मस्य रक्षणम् एकत्र प्रवहन्ति।